چرا هوای پایتخت این‌قدر آلوده است، ‌مسوولان کجا تشریف دارند؟

کابل صدرنشین شهرهای آلوده‌ی دنیا است، ولی مسوولان حکومت یا خواب‌اند یا سرگرم جنگ روانی با حریفان انتخاباتی. در چارچوب حکومت، سازمانی به نام اداره حفاظت از محیط زیست وجود دارد، ولی فعالیت محسوس ندارد. ریاست کابل اداره محیط زیست کشور فاقد هرنوع امکانات است. اگر اداره محیط زیست که در چوکات حکومت فعالیت دارد صاحب دیدگاه،‌ برنامه، ‌طرح و منابع کافی می‌بود، وضع کابل این طور نمی‌شد. در کشورهای دیگر حتا در پایتخت‌های همسایه‌گان ما وقتی میزان آلوده‌گی هوا جدی‌تر می‌شود، اداره‌ها، ‌دانشگاه‌ها، ‌مکتب‌ها و حتا برنامه‌های هنری تعطیل می‌شود. در پایتخت یکی از کشورهای همسایه هفته‌ی گذشته چند کنسرت به دلیل آلوده‌گی هوا لغو شد. در دهلی‌نو، پایتخت هند، مدت‌ها شهر به دلیل آلوده‌گی هوا تعطیل بود. ولی کابل مثل ملک بی‌صاحب به حال خود رها شده است؛ گویی ارگانی به نام محیط زیست نیست تا به این مشکل توجه کند.

رهبران دولت از جمله رییس ‌جمهور که مدعی است در همه عرصه‌ها طرح دارد، تا حال توجه جدی به ارگانی به نام اداره محیط زیست نکرده است. در گذشته همین اداره محیط زیست به تصویب کابینه روزهای پنج‌شنبه را تعطیل کرده بود تا حداقل از میزان گشت‌و‌گذار وسایط حمل‌و‌‌نقل در آخر هفته‌ جلوگیری شود؛ ولی امروز که وضعیت شهر از نگاه آلوده بسیار بدتر است، شاهد هیچ نوع فعالیتی برای مهار نیستیم. نه رهبران دولت اداره‌ی محیط زیست را زیر فشار قرار می‌دهند تا کاری بکند و نه این اداره از ظرفیت و قابلیت لازم برای کار برخوردار است. شاید هم ظرفیت‌های انسانی مورد نیاز در اداره‌ی محیط زیست نیست که در راستای مهار آلوده‌گی هوای پایتخت کاری کند.

چند هفته قبل ریاست کابل اداره‌ی محیط زیست «کمپین نه به زغال ‌سنگ» را راه انداخت و از خانواده‌ها،‌ ادارات دولتی و بخش خصوصی خواست تا جایی که ممکن است از زغا‌ل ‌سنگ برای گرم کردن اتاق‌ها استفاده نکنند. واقعیت این است که زغال‌‌سنگ سبب آلوده‌گی هوا می‌شود، ولی سوال مهم این است که وقتی زغال‌سنگ نباشد، چه چیزی باید جای‌گزین آن شود؟ هیچ طرح مشخص و عملی در این مورد از سوی کل اداره‌ی محیط زیست بیرون داده نشده است یا اگر هم بیرون داده شده باشد، حتماً رهبران حکومت فرصت نکرده‌اند برای آن منابع لازم را فراهم کنند. این امر معنایی غیر از این ندارد که رهبران حکومت از جمله رییس دولت اولویت‌های دیگر دارند و به محیط زیست و هوای آلوده‌ی کابل بی‌توجه‌اند.

آلوده‌گی هوای کابل و بی‌توجهی حکومت به آن به این معنا است که مردم کابل و ساکنان پایتخت بدون هیچ نوع محافظتی در برابر هوای آلوده و امراضی که از آن ناشی می‌شود،‌ رها شده‌اند. برمبنای قانون اساسی و قوانین دیگر، حکومت مکلف است تا هرنوع تهدید به جان، مال و صحت شهروندان را دفع کند. این وظیفه‌ی حکومت است. گلو پاره کردن برای حفظ قانون اساسی وقتی معنا دارد که برای تطبیق تمام احکام آن تلاش لازم صورت بگیرد. نه رییس‌ جمهور حاضر است به شهروندان در مورد هوای آلوده‌ی پایتخت توضیح بدهد و نه اداره‌ی محیط زیست. اگر حکومت کاری کرده نمی‌تواند، رییس ‌جمهور این‌قدر باید بکند که در تلویزیون ظاهر شود، تلاش‌های حکومت برای مهار آلوده‌گی  هوا را توضیح دهد و بعد محدودیت‌هایی را که نهادهای دولتی با آن مواجه است، مفصل تشریح کند تا شهروندان بدانند که اگر حکومت نمی‌تواند کاری کند،‌ حداقل سعی خودش را کرده است. اما انگار هیچ خبری نیست. نه رییس دولت خودش را در برابر کودکانی که از آلوده‌گی هوا رنج می‌برند و مریض می‌شوند مسوول احساس می‌کند، نه اداره‌ی محیط زیست و نه هیچ مرجع دیگر. پارلمان هم چنان به خواب زمستانی رفته است که حتا یک تکان هم نمی‌خورد. مگر وظیفه‌ی پارلمان نظارت از اعمال حکومت نیست؟ چرا نماینده‌گان پارلمان مسوولان اداره‌ی محیط زیست و دیگر نهادها را احضار نمی‌کنند و از آنان نمی‌پرسند؟ چرا هیچ مرجعی احساس مسوولیت نمی‌کند؟

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن