چرا نمی‌گذارید مردم دشمن را بشناسند؟

قتل ‌عام شیعیان در مساجد، فاجعه‌ای است که در دو سال اخیر گریبان‌گیر افغانستان شده است. خشونت‌های فرقه‌ای در گذشته از مردمان کشورهای خاورمیانه و جنوب آسیا، ‌قربانی می‌گرفت اما افغانستان تا چند سال پیش وارد چرخه‌ی خشونت فرقه‌ای نشده بود. امروز اما تروریسم فرقه‌ای جان مردم افغانستان را می‌گیرد. در این تردیدی نیست که حکومت و نیروهای امنیتی مکلف به تأمین امنیت مردم، محل زنده‌گی محل عبادت و محل کار آنان است. نیروهای امنیتی هم تلاش‌های جدی‌ای برای مقابله با تروریسم فرقه‌ای کرده‌اند. در بسیاری از مسجد‌های شیعیان، مردم محل برای حفاظت آن موظف شده اند تا کار تأمین امنیت سهل‌تر شود.

چیزی که افکار عمومی را سخت آزار می‌دهد، بی‌تفاوتی حکومت در امر اطلاع‌رسانی است. حکومت در مورد تروریسم فرقه‌ای، اطلاع‌رسانی دقیق نمی‌کند.

سخنان مبهم و گنگ منسوب به رییس‌جمهور بر زبان سخنگویان حکومت جاری می‌شود که گویا تروریسم فرقه‌ای بیان‌گر مرحله‌ی چندم است. افکار عمومی به جمله‌های کلی قانع نمی‌شود. مردم پاسخ می‌خواهند، افکار عمومی می‌خواهد بداند که پشت حمله‌های تروریستی که انگیزه‌ای فرقه‌گرایانه دارد و هدف آشکار آن کشتار شیعیان است، ‌چه کسانی قرار دارند؟ مسوولیت این حمله‌ها را گروه داعش بر دوش می‌گیرد. باور عده‌ای بر این است که داعش برای اعلام حضور در افغانستان اهداف نرم مثل مسجد‌های شیعیان را هدف قرار می‌دهد. اما قبول مسوولیت حملات از سوی داعش، چیزی از مسوولیت اطلاع رسانی حکومت کم نمی‌کند. آیا استخبارات افغانستان می‌داند که دقیقاً کدام رهبر داعش این حمله‌ها را طراحی و اجرا می‌کند؟ آیا حکومت نام و عکس رهبر داعش را در اختیار دارد؟ آیا دست این رهبر پشت حمله‌های تروریستی فرقه‎‌‌‌ای است؟ اگر استخبارات افغانستان این موارد را می‌داند، ‌چرا حکومت آن را در اختیار افکار عمومی نمی‌گذارد؟ چرا حکومت اعلام نمی‌کند که فلان ابن فلان در طراحی و اجرای حمله‌های تروریستی فرقه‌ای دخیل است و حکومت به دنبال او است. از این روش در تمام کشورها استفاده می‌شود.

سال ۲۰۱۵ وقتی بر یک مکتب نظامی در پشاور حمله‌ی تروریستی شد،‌ ارتش آن کشور اعلام کرد که ملافضل‌الله، رهبر گروه طالبان پاکستانی پشت این حمله قرار دارد. در همان روز ارتش عکس او را منتشر کرد. اما در این جا حکومت کسانی را که پشتیبان این حمله‌های تروریستی فرقه‌ای اند، افشا نمی‌کند. در محافل حکومتی پیوسته گفته می‌شود که گویا برخی از شبکه‌های طالبان و امکانات آنان در اختیار تروریست‌های فرقه‌ای قرار می‌گیرد، ‌اما تا هنوز افشا نشده است که کدام رهبر طالبان در نقش حامی تروریسم فرقه‌ای عمل می‌کند.

اگر سازمان‌های تروریستی فرقه‌گرای خارجی و پاکستانی هم در این حمله‌ها دست داشته باشند، باید افشا شوند،‌ اما حکومت در این مورد هیچ چیزی نگفته است. روابط عمومی ارگ و سپیدار پس از هر رویداد تروریستی فرقه‌ای اعلامیه صادر می‌کنند و قضیه مختومه اعلام می‌شود. سوال مهم این است که بازماندگان مردمی که قتل می‌شوند چرا نباید دشمن خود را بشناسند؟ چرا باید شیعیان افغانستان ندانند که کدام اشخاص و افراد فعالیت‌های تروریسم فرقه‌گرا را سمت و سو می‌دهند. مردم حق دارند دشمن خود را بشناسند. مردم حق دارند  بدانند که چه کسی آنان را در مسجد، محل‌کار، مرکز فرهنگی و مرکز ثبت نام به جرم شیعه بودن هدف قرار می‌دهد.

چند روز پیش حدود ۱۵۰ داعشی مسلح در جوزجان به نیروهای امنیتی افغانستان تسلیم شدند. پیش از این هم اعلام شده بود که داعش ضعیف شده است. این گروه در ننگرهار جغرافیایی را که بر آن حاکم بود، ‌از دست داده است. ظاهراً هواداران این گروه بدل به یک هسته‌ی زیر زمینی شده اند و به حمایت برخی از محافل خارجی شیعه‌ها را هدف قرار می‌دهند. گروهی که حکومت از آن زندانی، ‌تسلیمی، سرنخ و سند دارد، باید رهبران زیر زمینی‌اش حداقل باید برای مقام‌های ارشد نیروهای امنیتی شناخته شده باشند. حتمی مقام‌های امنیتی می‌دانند که چه کسی داعش را رهبری می‌کند، ‌چه کسی حمله‌های تروریستی فرقه‌گرایانه را طراحی کرده و چه کسانی آن را اجرا می‌کنند و انتحاری را به محل مورد نظر می‌رسانند. حکومت باید بخش‌هایی از این اطلاعات را با افکار عمومی در میان بگذارد، تا اعتماد عمومی به نهادهای حکومتی اعاده شود.

چندین سال قبل هم یک حمله‌ی تروریستی فرقه‌گرایانه بر برگزارکنندگان آیین عاشورای حسینی در کابل صورت گرفت، آن زمان که خبری از داعش نبود، گروه سفاک لشکرجنگوی پاکستانی مسوولیت انفجار را قبول کرد. آیا حالا هم سازمان‌های سفاک تروریستی پاکستانی پشت سر این حملات نیستند؟ آیا شبکه‌های همان سازمان‌های سفاک زیر نام داعش در افغانستان فعالیت ندارند؟ اگر چنین است، حکومت باید آن را با افکار عمومی در میان بگذارد تا مردم دشمن خود را بشناسند.

دکمه بازگشت به بالا