چه موقع شیوع بیماری کوئید ۱۹ پایان می‌یابد و زنده‌گی به حالت عادی باز می‌گردد؟

جیمس گالاغر

ترجمه: احمدصادق عالمیار

جهان در حال خاموش شدن است. اماکنی که روزگاری با تجمعات و بیر‌و‌بار زنده‌گی روزمره روبه‌رو می‌شدند، به شهرهای ارواح با محدودیت‌های گسترده‌ای بر زنده‌گی ما تبدیل شده‌اند؛ از تعطیلی و بسته شدن مدارس گرفته تا محدودیت‌های مسافرتی و ممنوعیت برگزاری اجتماعات.

این یک واکنش بی‌نظیر جهانی در برابر یک بیماری است؛ اما چه زمانی تمام خواهد شد و چه زمانی می‌توانیم با زنده‌گی خود کنار بیاییم؟

نخست‌وزیر بوریس جانسون گفته که او معتقد است که انگلیس می‌تواند در ۱۲ هفته‌ی آینده «وضعیت فعلی شیوع بیماری کوید ۱۹ را معکوس سازد» و کشورش می‌تواند «کرونا ویروس  را بسته‌بندی کرده» ارسال کند؛ اما حتا اگر تعداد موارد در سه ماه آینده شروع به سقوط کند، ما هنوز از پایان دور خواهیم بود. این ممکن است مدت زمان طولانی و حتا سال‌ها طول بکشد تا جزر و مدی از بین برود.

روشن است که استراتژی فعلی خاموش کردن بخش‌های زیادی از جامعه در طولانی‌مدت پایدار نیست. آسیب‌های اجتماعی و اقتصادی آن فاجعه‌بار خواهد بود. آن‌چه کشورها به آن نیاز دارند، «استراتژی خروج» است؛ روشی برای رفع محدودیت‌ها و بازگشت به حالت عادی، اما بیماری کوید ۱۹ به زودی ناپدید نخواهد شد.

اگر محدودیت‌هایی که ویروس را به عقب می‌اندازد کاهش یابد، به ناچار موارد افزایش می‌یابد. مارک وولهاوس، استاد اپیدمیولوژی بیماری‌های عفونی در دانشگاه ادینبورگ می‌گوید: «ما یک مشکل بزرگ  در مورد استراتژی خروج داریم. استراتژی خروج چیست و چگونه از این کار خارج می‌شویم؟ این فقط انگلیس نیست، هیچ کشوری راهبرد خروج ندارد. این یک چالش گسترده علمی و اجتماعی است.»

در واقع سه راه برای خارج شدن از این آشفته‌گی وجود دارد:

– واکسیناسیون؛

– افراد کافی از طریق عفونت، ایمنی ایجاد می‌کنند؛

– یا دایماً رفتار / جامعه را تغییر دهیم.

هر یک از این مسیرها توانایی انتشار ویروس را کاهش می‌دهد.

واکسین‌ها حداقل ۱۲ الی ۱۸ ماه فاصله دارند

واکسین باید به شخص ایمنی بدهد تا در صورت مواجه شدن با ویروس بیمار نشود. به اندازه کافی یعنی در حدود ۶۰ درصد از مردم ایمن ساخته شوند تا ویروس نتواند باعث شیوع بیماری شود؛ مفهومی که به عنوان سیستم ایمنی گله‌ای شناخته می‌شود.

در جریان این هفته برای اولین شخص واکسین تجربی در امریکا داده شد که این کار به محققان اجازه داده تا ابتدا از قوانین معمول انجام آزمایشات بالای حیوانات سر باز زنند و مستقیماً واکسین را بالای انسان تطبیق کنند. تحقیقات واکسین با سرعت بی‌سابقه‌ای انجام می‌شود، اما هیچ تضمینی وجود ندارد که موفقیت‌آمیز باشد و به ایمن‌سازی در مقیاس جهانی نیاز دارد.

گمانه‌زنی این است که اگر همه چیز به راحتی پیش رود، فراهم‌آوری واکسین می‌تواند ۱۲ تا ۱۸ ماه را در بر گیرد. این مدت طولانی است که باید در انتظار مواجهه با محدودیت‌های بی‌سابقه‌‌ی اجتماعی در زمان آرامش باشیم.

پروفیسور وولهاوس می‌گوید: «انتظار داشتن واکسین را نباید با نام «استراتژی» ارج نهاد، که این یک استراتژی نیست.»

مصونیت طبیعی – حداقل دو سال فاصله از آن

استراتژی کوتاه‌مدت انگلستان این است که موارد مبتلایان کوید ۱۹ را تا حد ممکن کاهش دهد تا از دست‌پاچه کردن شفاخانه‌ها جلوگیری شود. در صورت پر شدن بسترهای مریض و کاهش مراقبت‌های ویژه، باعث افزایش مرگ‌و‌میر می‌گردد. پس از سرکوب موارد مبتلایان، ممکن است اجازه داده شود که برخی از اقدامات برای مدتی برداشته شود تا زمانی که موارد مبتلایان به ویروس بالا برود و دور دیگری از محدودیت‌ها لازم باشد. انجام این کار می‌تواند ناخواسته منجر به مصونیت گله‌ای شود؛ زیرا بیش‌تر و بیش‌تر افراد آلوده می‌شوند.

مشاور عالی ارشد انگلستان، سر پاتریک والتانس، گفت: «قرار دادن زمان‌بندی مطلق برای همه چیز ممکن نیست.» اما به گفته پروفیسور نیل فرگوسن از امپریال کالج لندن، این امر می‌تواند سال‌ها طول بکشد: «ما در مورد سرکوب انتقال در سطحی صحبت می‌کنیم که به موجب آن امیدواریم فقط بخش بسیار کمی از کشور آلوده شود. بنابراین، در نهایت اگر ما این کار را برای دو سال ادامه دهیم، شاید بخش قابل توجهی از کشور در آن مقطع آلوده شده‌اند تا به نوعی از حمایت جامعه برخوردار شوند.»

اما یک سوال وجود دارد که آیا این مصونیت دوام خواهد داشت یا خیر؟ سایر کورونو ویروس‌هایی که باعث علایم سرماخورده‌گی می‌شوند، منجر به پاسخ ایمنی بسیار ضعیف می‌شوند و افراد می‌توانند چندین بار در طول زنده‌گی خود همان اشکال را بگیرند.

گزینه‌های دیگر – هیچ نقطه‌ی پایانی مشخص نیست

پروفیسور وولهاوس گفت: «گزینه‌ی سوم، تغییرات دایمی در رفتار ما است که به ما امکان می‌دهد سرعت انتقال را کم نگه داریم.» این می‌تواند شامل حفظ برخی از اقدامات انجام شده باشد، یا آزمایش دقیق و منزوی کردن بیماران و تلاش برای پایین نگهداشتن سطح شیوع بیماری باشد.

پروفیسور وولهاوس می‌افزاید: «ما اولین بار دور اول ردیابی تماس را انجام دادیم و این نتیجه نداد.» تولید داروهایی که بتوانند با موفقیت عفونت ۱۹-Covid را درمان کنند، می‌تواند به راهکارهای دیگر نیز کمک کند. آن‌ها می‌توانند به محض این‌که علایمی را در فرایندی به نام «کنترل انتقال» نشان دهند، از انتقال آن به دیگران جلوگیری کنند، یا برای معالجه‌ی بیماران در شفاخانه می‌توانند بیماری را کم‌تر کشنده‌تر سازند و فشارهای لازم را بر مراقبت‌های ویژه کاهش دهند. این امر به کشورها این امکان را می‌دهد تا قبل از نیاز به بازگرداندن قفل، با موارد بیش‌تری کنار بیایند.

افزایش تعداد تخت‌خواب‌های مراقبت‌های ویژه با افزایش ظرفیت مقابله با شیوع بیش‌تر، تأثیر مشابهی خواهد داشت. من از مشاور ارشد پزشکی بریتانیا، پروفیسور کریس ویتیتی پرسیدم که راهکار خروج وی چیست؟ به من گفت: «در طولانی‌مدت، واکسین یکی از راه‌های خروج است و همه‌ی ما امیدواریم که این امر هرچه سریع‌تر اتفاق بیفتد. و این علم است که در سطح جهان راه‌حل‌هایی را ارائه می‌دهد.»

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن