گروه زهره، امید هنرِ زنان افغانستان

نگین خپلواک، رهبر گروه موسیقی زهره

منبع: صدای امریکا – مترجم: میلاد فروَش

تبعات جنگ مرگبارِ افغانستان بیش‌تر از همه بر سر شهروندان آوار می‌شود و فضای کار و زنده‌گی را بر زنان هرچه تنگ‌تر می‌کند.

در رژیم طالب، موسیقی و آموزش زنان ممنوع بود و تمام منفذهای کار و فعالیت زنان بر روی شان از جانب این گروه بسته شده بود.

خشونت و محدودیت‌های اجتماعی، اعضای ارکستر نوپای بزرگ که عمداً دختران جوان اند را به حاشیه نبرده و آنان از راه موسیقی به التیام زخم‌های مردم و ترویج حقوق زنان در جامعه‌ی به شدت محافظه‌کارِ افغانستان می‌پردازند.

این گروه که به نام «زهره» شناخته می‌شود در سال ۲۰۱۴ به عنوان زیرشاخه‌ی اداره ملی موسیقی افغانستان، در کابل بنیاد گذاشته شد. شهری که اخیراً بمب‌گذاری انتحاری در آن، به امری روزانه بدل گشته است. زهره نام الهه موسیقی در ادبیات فارسی است.

دختران گروه زهره

امید و موسیقی

در چنین وضعیتی، دانش‌آموزان و مربیان در مکتب موسیقی افغانستان امیدشان را از دست نداده‌اند و به طور پیوسته و منظم صنف‌های آموزش نوازنده‌گی- خواننده‌گی این مرکز برگزار می‌گردد.

احمد سرمست، موسیقی‌دان افغان در اوایل ماه جاری همراه با دختران گروه زهره از پاکستان دیدار کرد. آنان در مراسم ویژه‌ای که به مناسبت ۹۹مین سالروز استقلال افغانستان در سفارت کابل در اسلام‌آباد برپا شده بود، کنسرتی اجرا کردند. این نخستین سفر گروه زهره به پاکستان بود.

به رغم چالش‌های فراوان در افغانستان نام‌نویسی دانش‌آموزان در مکتب موسیقی افغانستان به طور روزانه افزایش داشته است. همه روزه پدر و مادران بیش‌تری فرزندان خود را برای فراگیری اساسات ساز و آواز به صورت علمی به این مکتب می‌آورَند. مکتب موسیقی افغانستان حدود ۳۰۰ دانشجو دارد، که نه تنها مشغول فراگیری موسیقی اند بلکه در مورد موضوعات دیگر از جمله قرآن نیز مطالعه می‌کنند.

زنان و پیشرفت

نگین خپلواک، نخستین زن رهبر اکستر می‌گوید که افغانستان در زمینه‌ی حقوق زنان در ۱۷ سال گذشته دست‌آوردهای چشم‌گیری داشته است. نگین می‌گوید، نیاز است دست‌آوردهای اکنون را حفظ کنیم و ادامه‌ی کار را بدون توجه به افزایش خشونت‌ها، به پیش ببریم.

نگین هم‌چنان سخن می‌گوید، ما باید از دست‌آوردهای زنان حمایت کنیم و دروازه‌ها را برای دیگر دختران افغان باز کنیم.

نگین در پاسخ به این که آیا حملات مرگبار در سراسر کشور دست‌آوردهای زنان را به خطر مواجه نمی‌کند، گفت: «خشونت تنها چالش زنان و دختران نیست، به ویژه کسانی که می‌خواهند به موسیقی و هنر بپردازند. هنگامی که شما در خیابان با ابزار موسیقی به مکتب می‌روید، اکثر مردم به شما سخنان بدی می‌گویند و اگر شما در حال اجرای عمومی و یا ارایه کنسرتی باشید، سخنان بد برخی مردم شما را رنج می‌دهد.»

دختران و پسران ارکستر افغانستان از گروه‌های قومی مختلف افغانستان می‌آیند و با هم روزانه کار مشترک می‌کنند.

احمد ناصر سرمست، مدیر مکتب موسیقی افغانستان، با اعضای گروه زهره سخن می‌گوید

سرمست گفت: «همکاری گروه‌های مختلف قومی با هم، امیدی برای آینده است.»

رقابت گروه‌های قومی در افغانستان خصومت های زیادی را به بار آورده است، اکنون همکاری افراد از گروه‌های مختلف چشم‌انداز خوبی از صلح و ثبات در آینده‌ی افغانستان به دست می‌دهد.

سرمست معتقد است که، بدون فرهنگ و هنر نمی‌تواند امنیت وجود داشته باشد. این موسیقی‌دان افغان هم‌چنان اضافه‌ می‌کند که ما از قدرت نرم موسیقی بهره می‌بریم تا سهم هرچند اندکی برای آوردن صلح و ثبات در افغانستان داشته باشیم. در عین حال او بنا دارد، این هنر زیبا (موسیقی) را به سلاحی برای مبارزه با نابسامانی‌های جامعه بدل کند.

برخی از اعضای ارکستر زهره، در کمپ‌های پناهنده‌گان پاکستان زاده شده‌اند. کمپ‌هایی که در حال حاضر حدود سه میلیون تن از خانواده‌های نام‌نویسی شده و ثبت نشده‌ی افغان را در خودشان جای داده‌اند. ساکنین این کمپ‌ها طی سال‌های طولانی جنگ و فقر و  خشک‌سالی آواره شده‌اند.

سرمست هم‌چنان اضافه کرد: «ما از قدرت اعجاب‌انگیز موسیقی برای التیام زخم‌های مردم افغانستان و هم‌چنین مردم پاکستان سود می‌گیریم. پیام ما، صلح و برادری و آزادی است.»

افغانستان و پاکستان سال‌هاست که از حملات تروریستی آسیب دیده‌اند، از جمله تلفات گسترده‌ی انسانی که هر دو کشور در امتداد مرز طولانی‌شان متقبل شده‌اند.

افغانستان و پاکستان، هم‌دیگر را متهم به حمایت از تروریسم می‌کنند. افغان‌ها ادعا می‌کنند که وجود پناه‌گاه‌های شورشیان در پاکستان، آنان را به ادامه و گسترش رفتارهای خشونت‌آمیز در افغانستان ترغیب می‌کند. پاکستان این اتهامات را رد می‌کند.

شبه‌نظامیان اسلام‌گرا تقریباً نیمی از خاک افغانستان را کنترول می‌کنند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن