جنگ اکراین فراموش شده است؟

سال‌هاست که بازتاب رسانه‌ای جنگ در شرق اکراین اندک شده‌ اما این جنگ در ۴ سال گذشته جان بسیاری از نظامیان اکراینی و استقلال طلبان طرفدار روسیه را گرفته است.

از سال ۲۰۱۴ تا اکنون در این جنگ ۱۰ هزار نفر کشته شده‌اند. با این وجود درگیری‌ها بصورت روزمره ادامه داشته است/دارد.

در عین حال، آن‌طور که از قراین پیداست، هیچ امیدی برای پایان این جنگ وجود ندارد. امیدِ آخرین طرفداران پایان جنگ در اکراین، در جریان کنفرانس مشترک ولادیمیر پوتین، رییس جمهوری روسیه و دونالد ترامپ همتای امریکایی او، در هلسِنکی دود شد و به هوا رفت.

در همین زمان سازمان پیمان اتلانتیک شمالی (ناتو) از سویی و کرملین در جهتی دیگر هزینه‌ی تجهیز نظامیان را در دو سوی مرز اکراین به عهده دارند.

تمام این سخنان در حالی مطرح می‌شود که غیرنظامیان منطقه، بزرگترین/اصلی‌ترین قربانیان این جنگ ۴ ساله ‌اند. طرفین درگیر در سال ۲۰۱۵ و در شهر مِنسک بدین تووافق رسیدند که در درگیری‌ها از جنگنده‌ها و یا تسلیحات نظامی سنگین از جمله تانک استفاده نکنند.

 ولی این توافق و توافق‌های شبیه، کمکی به پایان جنگ نکرده است و تنها جنگ های خانه به خانه و زمینی را وسعت بخشیده است. ادامه‌ی جنگ روزگار/زنده‌گی را بر شهروندان عادی بسیار تلخ و سخت کرده است چرا که شاهد نوعی از جنگ‌های پارتیزانی و غیرمتمرکز در دو طرف درگیری استند.

کسانی که در شرق اکراین می‌زییند، شرایط بسیار دشوارتری را تجربه می کنند. صرفاً کمیته‌ی بین المللی صلیب سرخ، قادر است در مناطق تحت کنترول جدایی طلبان طرفدار روسیه کار کند و این امکان برای هیچ سازمان بشردوستانه بین المللی دیگری، میسر نیست.

به سخنِ سازمان‌های بشردوستانه، بازسازی باید بخشی از هر فرایند صلح باشد. ولی بازسازی اکثراً سال‌ها زمان می‌برد و عمدتاً خود مردم، گاهی بوسیله‌ی کمک‌های مالی جهانی، این کار را در زمانی که هنوز جنگ به صورت اساسی خاموش نشده، انجام می‌دهند.

دکمه بازگشت به بالا