توسل به زور و استفاده‌ی ابزاری از نیروهای امنیتی هر دو نامشروع است

سازمان ملل متحد از نصب والیان جدید برای برخی از ولایات با استفاده از زور، ابراز نگرانی کرده است. این نگرانی سازمان ملل متحد مشروع و به جا است. وقتی زور به قاعده‌ی رایج سیاسی بدل شود،‌ اثری از ثبات در کشور نمی‌ماند و جنگ همه علیه همه آغاز می‌شود. تنش‌های سیاسی با گفت‌وگو قابل حل است، نه با زور و چاق کردن بحران. چاق کردن بحران به سود هیچ بخشی از مردم افغانستان نیست. سیاست‌مداران مسوولیت اخلاقی، وطنی و قانونی دارند تا از گسترش بحران در میان مردم جلوگیری کنند و هر مشکلی را که به وجود آمده است، از راه مسالمت‌آمیز حل کنند. رییس‌جمهور غنی در کمپین‌های انتخابات ریاست جمهوری گفت که حکومت وحدت ملی را قبول کرد تا جنگ‌‌‍ دهه‌ی هفتاد تکرار نشود. در دهه‌ی هفتاد رییس‌جمهور وقت با نخست‌وزیر آن زمان مشغول جنگ بود. در آن زمان دو طرف دستگاه‌های پروپاگندا، پرچم و بانک‌نوت جداگانه داشتند. داکتر عبدالله هم در کمپین‌های انتخابات ریاست جمهوری گفت که به حکومت وحدت ملی تن داد تا منافع کلیتی به نام افغانستان تامین و بقای نظام تضمین شود.

در حال حاضر هم ایجاب می‌کند که سیاست‌مداران منافع کل افغانستان و بقای نظام جمهوری را مدنظر بگیرند. تنش‌های سیاسی در هر جای جهان وجود دارد. در ایالات متحده رییس‌جمهور با رییس پارلمان دست نمی‌دهد و رییس‌ پارلمان هم در حضور همه‌ی قانون‌گذاران متن سخنرانی رییس دولت را پاره می‌کند. اما سیاست‌مداران در تمام کشورهای موفق، تلاش می‌کنند که تنش‌های سیاسی با توسل با قانون و خرد سیاسی حل شود. اگر به کشورهای موفق نگاه کنید، سیاست‌مداران آنان در بدترین شرایط مردم عام را در مقابل یک‌دیگر قرار نداده‌اند. قراردادن مردم عام در برابر یک دیگر تقابل غیر قابل برگشت خلق می‌شود و فاجعه می‌آفریند.

هیچ دسته‌ی سیاسی نمی‌تواند بدون در نظر گرفتن نقش نیروهای دیگر در مناسبات قدرت حکومت کند. این امر را تاریخ چهار دهه‌ی اخیر اثبات کرده است. از طرف دیگر توسل به زور برای دست‌یابی به قدرت سیاسی و سمت‌های اداری، فاجعه آفریده است. توسل به زور برای دست‌یابی به قدرت سیاسی و سمت‌های اداری هیچ مشروعیتی ندارد. همان طوری که تقلب انتخاباتی مشروعیت ندارد، توسل به زور برای رسیدن به قدرت سیاسی هم نامشروع است. خشونت برای رسیدن به اهداف سیاسی، روشی است که گروه طالبان اختیار کرده‌اند. گاندی، ماندیلا و دیگر بزرگان عرصه‌ی سیاست و آزادی، هیچ گاه توسل به خشونت را توجیه نکردند. آنان در برابر استعمار و نظام وحشت‌ناک آپارتاید دست به خشونت نزدند. خشونت مشکلات پیچیده‌ی زیادی خلق می‌کند. مشکلاتی که با توسل به خشونت خلق می‌شود، بسیار پیچیده‌تر از مشکلی است که برای حل آن خشونت به کار گرفته شده است. این موضوع را همه‌ی سیاست‌مداران کشور می‌دانند. سیاست‌مداران کشور باید این نکات را متوجه باشند و بحران مضاعف برای کشور خلق نکنند. نه ارگ حق دارد نیروهای امنیتی را برای حل تنش‌های سیاسی استفاده کند و نه سیاسیون بیرون از ارگ حق دارند، به زور سمت‌های سیاسی و اداری را تصاحب کنند. برای تنش‌های سیاسی باید راه‌حل مسالمت‌آمیز جست‌وجو شود.

ایالات متحده تا حال پیروزی آقای غنی در انتخابات ریاست جمهوری را به صورت رسمی و علنی تبریک نگفته است و سازمان ملل متحد هم از توسل به زور برای اشغال سمت‌های سیاسی و اداری ابراز نگرانی کرده است، این وضعیت نشان‌دهنده‌ی آن است که دوام تنش‌های سیاسی برای سازمان‌ها و کشورهای کمک‌کننده هم قابل قبول نیست. سیاست‌مداران افغانستان باید هرچه زودتر بنشینند و برای تنش‌های سیاسی راه‌حل پیدا کنند. باید راه‌حل کوتاه‌مدت و درازمدت برای تنش‌های سیاسی‌ای که پس از هر انتخاباتی به میان می‌آید، جست‌وجو شود. افغانستان با آزمون دشوار مذاکره با طالبان روبه‌رو است که باید از آن به بگذرد. افزایش تنش‌های سیاسی مشکلات را بیش‌تر می‌سازد و افغانستان را از فرصت حل سیاسی جنگ محروم می‌کند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن