زمان حمایت از پزشکان و تقویت روحیه مردم فرا رسیده است

هم‌زمان با فراگیر شدن شیوع ویروس کرونا در جهان و حضور پزشکان تمام کشورها در خط اول مبارزه با این بیماری، مردم جهان روزهایی را برای اعلام هم‌بسته‌گی با پزشکان و بالابردن روحیه مبارزه جمعی در برابر این بیماری اختصاص دادند و برای پزشکان در سراسر جهان کف زدند. در هندوستان، نخست‌وزیر مودی، در بیانیه‌ای از تمام کارکنان صحی کشورش سپاس‌گزاری کرد و کار آن‌ها را که در خط اول مبارزه با بیماری کووید-۱۹ قرار داشتند، ستود و از همه‌ی مردم هند خواست تا به پاس خدمات و فداکاری‌های داکتران و آن عده از کارکنان حکومت که در شرایط گسترش این بیماری در حال انجام وظیفه‌اند، در بالکن‌های خانه‌های‌شان کف بزنند.

لیو وارادکار، نخست‌وزیر ایرلند، که خود پزشک است، در آغاز شیوع این بیماری، به یکی از شفاخانه‌ها در شهر دوبلین پیوست و در کنار رهبری جلسات کابینه، هفته‌ای یک روز کاری‌اش را به کار در کنار پزشکان آن شفاخانه اختصاص داد. او با این اقدام از تمام پزشکان بازنشسته کشورش درخواست کمک کرد تا به صف مبارزه علیه این بیماری بپیوندند. درخواست او و وزارت صحت آن کشور باعث شد تا ۵۰۰۰۰ تن از کارکنان بازنشسته صحی دوباره به شفاخانه‌ها برگردند و در مبارزه برضد این بیماری، پزشکان و مردم‌شان را یاری رسانند.

در افغانستان اما بیش‌تر تاکید بر هشدارهایی بوده که از جانب مسوولان و رسانه‌ها مردم را خطاب قرار می‌داد. این هشدارها به علت عدم قاطعیت در پی‌گیری از جانب نهادهای مسوول، نبود امکانات صحی متناسب با شمار بیماران و پایین بودن فرهنگ بهداشتی مردم جدی گرفته نشدند و اینک شمار قابل توجهی از مردم در کلان‌شهرهای افغانستان به این بیماری گرفتار شده‌اند.

با توجه به مدیریت ضعیف در مهار این بیماری و کمبود امکانات برای رسیده‌گی به بیماران، زمان آن فرا رسیده است تا از تداوم شعار و تلقین ترس عبور شود و کارشیوه‌های موثرتری روی دست گرفته شود.

به تازه‌گی رییس صحت عامه کابل اعلام کرد که به علت سنگینی کار، پایین بودن امکانات، هجوم بیماران به شفاخانه‌های اختصاصی، آلوده شدن شماری از پزشکان و برخورد نادرست شماری از هم‌وطنان ما، آن‌ها با تحمل فشار سنگین روانی در حال انجام کار اند.

در شرایطی که مردم به گونه روزافزون در حال آلوده شدن به این بیماری‌اند و امکانات رسیده‌گی نیز ناچیز است، بهتر است از شعارهای میان‌تهی و ترساندن مردم پرهیز شود. در کشورهای دیگر در کنار تجهیز شفاخانه‌های اختصاصی، حتا شماری از ساختمان‌های دولتی نیز به عنوان ظرفیت‌های ریزرف برای شرایط اضطراری در نظر گرفته شده‌ا‌ند تا در صورت ازدیاد گرفتاران به این بیماری، مورد استفاده قرار گیرند.

حکومت افغانستان از همان آغاز از یک سو از کمبود امکانات و از سوی دیگر از شیوع روزافزون این بیماری به دلایلی که قبلاً ذکر شد آگاهی داشت، اما به جای اندیشیدن به راهکارهای واقع‌بینانه و موثر، به چند شعار و طرح ناسنجیده بسنده کرد و حتا نتوانست معیارهای فاصله‌گذاری اجتماعی و قرنطین را مدیریت کند. حالا که شیوع این ویروس به مرحله پیش‌رفته‌ای رسیده است، از تجمع ده نفری افراد می‌خواهد جلوگیری کند و از ممنوعیت گشت‌و‌گذار افراد کهن‌سال و بدون ماسک سخن می‌گوید. سوال اصلی این است که چرا نهادهای مسوول در آغاز به چنین راه‌حل‌هایی فکر نکردند؟ با کمال تأسف نهادهای مسوول بیش از مردم عادی در این بحران دست‌‌پاچه بودند.

با جدا کردن ارزش زحمات چپن‌پوشان قهرمانی که با کم‌ترین امکانات در خط اول مبارزه با این بیماری قرار دارند و فشارهای سنگینی را تحمل می‌کنند، مدیریت این بحران در سطح تصمیم‌گیران ارشد، با دست‌‌پاچه‌گی، دمدمی‌مزاجی و عدم کارایی رو‌به‌رو بوده است. ما هر روز شاهد پیشنهاد تازه‌ای از جانب مقامات این کشور هستیم.

حالا که شیوع فراگیر است و امکانات محدود، بهتر است از نهادها و کشورهای جهان طلب همکاری صورت گیرد، از ترساندن مردم پرهیز شود و راهکارهای درمان خانه‌گی با تکیه صرف بر مشوره‌های پزشکان و معیارهای موثر، که همین اکنون شماری از هم‌وطنان در حال انجام آن هستند، در کنار راهکارهای دیگر تاکید گردد و هم‌چنان برای احساس هم‌بسته‌گی، تقویت روحیه مردم و حمایت از پزشکان قهرمان این سرزمین، طرح‌های تازه‌ای روی دست گرفته شود تا مردم و پزشکان، با تقویت روحیه هم‌بسته‌گی، برای استفاده از امکانات موجود و گذار از این مرحله دشوار بسیج شوند.

دکمه بازگشت به بالا