طالبان اراده‌ای برای پایان جنگ ندارند

گروه طالبان تهدید به حمله‌های تروریستی بیش‌تر کرده است. طالبان گفته‌اند که بر مبنای توافق‌شان با امریکا هیچ اشکالی ندارد که در شهرها و دهکده‌ها بر نیروهای امنیتی افغانستان و تاسیسات دولتی حمله کنند. آنان انتظار دارند که در صورت حمله‌ بر نیروهای امنیتی و تاسیسات دولتی، نیروهای ناتو که در حال حاضر در افغانستان مستقر اند، بی‌تفاوتی اختیار کنند. طالبان در بدل رهایی زندانیان‌شان هم حاضر به امتیازدهی نیستند. گروه طالبان نمی‌خواهد که از حمله بر نیروهای امنیتی، ‌تاسیسات دولتی و خون‌ریزی حتا در عصر کرونا خود‌داری کند. روشن است که در چنین وضعیتی، رهایی زندانیان طالبان هیچ منطق نظامی و سیاسی ندارد. از موضع‌گیری‌های اخیر گروه طالبان چنین برمی‌آید که آنان به دنبال بهانه برای تشدید جنگ‌اند. آنان اراده‌ای برای حل سیاسی جنگ افغانستان ندارند.

به نظر می‌رسد محاسبه‌ی گروه طالبان این است که امریکایی‌ها در هر صورتی نیروهای خود را خارج می‌کنند. شیوع کرونا در ایالات متحده و فشرده شدن اقتصاد آن کشور، به طالبان و حامیان آنان این طور القا کرده است که ایالات متحده زیر فشار کرونا، بحران مالی ناشی از آن و تنش‌های سیاسی کابل به حضور نظامی و کمک‌های مالی خود به افغانستان پایان می‌دهد و این گروه موفق به تسخیر سراسر افغانستان می‌شود. این گروه از تنش‌های سیاسی کابل هم این طور برداشت کرده است که تضاد‌های درونی در حوزه‌ی جمهوری، ساحه‌ی قانون اساسی را از درون منفجر می‌سازد. با چنین محاسبه‌ای گروه طالبان لزومی نمی‌بیند که به مذاکره با حوزه‌ی جمهوری موافق باشد. طالبان به فکر تسخیر سراسر کشور و پیروزی مطلق نظامی‌اند.

به نظر می‌رسد که سران گروه طالبان تلاش می‌کنند به نماینده‌گان کشورهای همسایه هم این طور وانمود کنند که این گروه با دشمنان این کشورها هم خواهد جنگید. رهبران طالبان وانمود می‌کنند که این گروه از این به بعد با جهادیسم در بیرون از مرزهای افغانستان هیچ نوع همکاری نخواهد کرد. آنان می‌خواهند خودشان را مثل خاندان آل‌سعود جا بزنند، ‌برای خود وجهه بسازند و این وجهه را به جهانیان، ‌کشورهای همسایه و ساکنان دهکده‌های افغانستان بفروشند. طالبان حتماً این طور محاسبه کرده‌اند که این گروه در هر صورتی به وضعیتی که برای شورای کویته مطلوب است، خواهد رسید و در حال حاضر نیازی نمی‌بیند تا به تعهدش مبنی بر مذاکره با حوزه‌ی جمهوری پابند بماند. گروه طالبان پیش از این هم هیاتی را که از جانب حوزه‌ی جمهوری و قانون اساسی برای مذاکره با این گروه توظیف شده است، ‌همه‌شمول ندانست و از تعهد گفت‌وگو با آن شانه‌ خالی کرد.

اگر طالبان تعهدی به مذاکره و حل سیاسی جنگ می‌داشتند، به صورت تلویحی تهدید به خروج از موافقت‌نامه‌ای نمی‌کردند که ماه گذشته‌ی میلادی با امریکا امضا کردند. یکی از عوامل جدی آغاز نشدن گفت‌وگوهای طالبان با حوزه‌ی جمهوری هم رهبران طالبان است. رهبران گروه طالبان پس از امضای موافقت‌نامه‌ی پایان جنگ با امریکا برای آغاز مذاکره با حوزه‌ی قانون اساسی و نظام جمهوری، شرط وضع کردند. آنان گفتند تا زمانی که زندانیان‌شان آزاد نشوند، ‌حاضر به گفت‌وگو نیستند. آنان حتا حاضر نشدند که خشونت را در بدل رهایی زندانیان‌شان متوقف کنند و حالا تهدید به خشونت و خون‌ریزی بیش‌تر هم کرده‌اند. انتظار برخی از سازمان‌های بین‌المللی این بود که رهبران شورای کویته به فراخوان سرمنشی سازمان ملل متحد مبنی بر توقف جنگ در عصر کرونا پاسخ مثبت بدهند. پاسخ مثبت به دبیر کل سازمان ملل متحد هیچ هزینه‌ی سیاسی منفی برای گروه طالبان نداشت، بلکه به سود ساکنان دهکده‌هایی بود که طالبان بر آن سلطه دارند. اما از آن‌جایی که رهبران طالبان تعهد جدی به حل سیاسی جنگ ندارند، ‌فراخوان سرمنشی عمومی سازمان ملل متحد را هم نپذیرفتند. در چنین وضعیتی، نیاز است که هرچه زودتر تنش‌های سیاسی در کابل به پایان برسد. حوزه‌ی جمهوری باید هرچه زودتر روی ایجاد یک حکومت مورد قبول همه به توافق برسند تا زمینه برای ایجاد موقف واحد فراهم شود.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن