جلو مختل‌کننده‌گان فرایند صلح باید گرفته شود

سازمان ملل متحد ابراز نگرانی کرده است که تشدید خشونت‌ها در افغانستان ممکن است به خاطر مختل کردن فرآیند صلح باشد. به گزارش خبرگزاری فرانسه، دبورا لایونز مدیر یوناما (هیات معاونت سازمان ملل در افغانستان) گفته است تخریب‌گرانی هستند که نمی‌خواهند جنگ تمام شود. مهم نیست که چه تاکتیکی را برای از خط خارج کردن فرآیند صلح به کار می‌گیرند، نباید به آن‌ها اجازه موفقیت داده شود.

این نماینده ارشد سازمان ملل متحد نگفته است که «خراب‌کاران» چه کسانی هستند، اما روند صلح در افغانستان سال‌ها است توسط گروه‌های مختلف داخلی و خارجی مختل می‌شود. هم‌چنان زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان، می‌گوید که تأخیر بیش‌تر در شروع مذاکرات بین‌الافغانی به تخریب‌گران صلح فرصت می‌دهد.

خلیل‌زاد هر چند اشاره مستقیم به تخریب‌کننده‌گان روند صلح نکرده است، اما پیش از این بارها از عبارت «تخریب‌کننده‌گان» این روند یاد کرده است. او حملاتی را که اخیراً در کابل علیه روحانیون، روزنامه‌نگاران، سارنوالان و فعالان حقوق بشری صورت گرفته است، به تخریب‌کننده‌گان روند صلح نسبت داده است.

این‌که دو نهاد تاثیرگذار در روند صلح افغانستان از احتمال مداخله‌ منفی دست‌های مخرّب سخن زده‌اند، مشخص است که نگرانی‌ها از احتمال تخریب فرآیند صلح افزایش یافته است. احتمالاً امریکایی‌ها و نماینده‌گان سازمان ملل متحد به صورت مشترک به نتایجی دست یافته‌اند که شاید نقش منفی کشورهای همسایه در روند صلح را برجسته ساخته است.

حقیقت این است که کشورهای زیادی در طول نیم قرن گذشته، مدیریت جنگ در افغانستان را بر عهده داشته‌اند. ما نه در صلح زنده‌گی می‌کنیم و نه هم به تنهایی توانایی حل چالش‌هایی را داریم که نیم قرن است با آن‌ها گرفتاریم. واضح است که برای عبور از این همه مشقت و رنج، مجبوریم نازبردار بسیاری از کشورهایی باشیم که بدون نقش آنان رسیدن به صلح، دشوار است. برای عبور از مشکلات بیش‌تر، نیاز است تا به پروسه صلح، سرعت بخشیده شود.

افزایش خشونت‌ها در کشور، سند دیگری است که شک تحلیل‌گران سیاسی به عدم تمایل حامیان بین‌المللی گروه‌های مسلح برای رسیدن به صلح را افزایش می‌دهد. حکومت می‌گوید که جنگ، در اکثر ولایت‌ها به شدت دوام دارد. حکومت معتقد است که «کاهش خشونت‌ها» عملاً از میان برداشته شده و «نیروهای مخالف دولت» بر مواضع حکومتی و در مواردی غیرنظامیان در مناطق مختلف کشور حمله می‌کنند. خبرهای رسانه‌ها از جنگ و خشونت جاری در کشور، نشان‌دهنده افزایش جنگ در ولایت‌های مختلف است.

از قبل نیز مشخص بود که طولانی‌شدن روند صلح ممکن به این فرآیند آسیب برساند. حکومت و طالبان به عنوان طرف‌های اصلی گفت‌وگو باید مواردی از این دست را آسیب‌شناسی کنند. آن‌ها باید بدانند که صلح افغانستان دشمنان زیادی دارد. دشمنانی که ۵۰ سال است، آرامش مردم افغانستان را سلب کرده‌اند. مرور تاریخ‌چه جنگ نیم قرن اخیر افغانستان، نقش کشورهای همسایه در تمویل گروه‌های مسلح را برجسته می‌سازد. هیچ کشوری بدون داشتن منافع، گروه‌ها را برای جنگ با حکومت‌ها تجهیز نمی‌سازد.

نماینده‌گان امریکا و سازمان ملل متحد، مشخص نکرده‌اند که دشمنان پروسه صلح افغانستان چه کسانی‌اند و کی‌ها قصد دارند تا فرآیند صلح در افغانستان را مختل سازند اما حقیقت این است که هر کس در مقابل ارزش‌های مردم ایستاده شود،‌ دشمن است. کسانی که منافع خودشان را در میدان‌های جنگ دنبال می‌کنند، دشمنان مردم افغانستان‌اند. کسانی که ارزش‌های حقوق بشری و ارزش‌های انسانی را زیر پا می‌گذارند، دشمنان مردم‌اند. کسانی که برای رسیدن به اهداف خودشان، دستور دیگر کشورها را می‌گیرند، دشمنان مردم افغانستان‌اند.

در ابعاد خارجی، کشورهایی که آرامش مردم را نمی‌خواهند، دشمن افغانستان هستند. کشورهایی که آتش جنگ افغانستان را هم‌چنان شعله‌ور می‌سازند، آرامش مردم افغانستان را نمی‌خواهند. طالبان و گروه‌های درگیر باید صف خودشان از این کشورها را جدا سازند. طرف‌های درگیر باید ارزش‌های ملی را جای‌گزین منافع کشورهای دیگر کنند. دستانی که مانع صلح در کشور می‌شوند، تا زمانی که منافع خودشان را تامین نکنند، هرگز کوتاه نخواهند شد. گروه‌هایی که خواسته و یا ناخواسته با این کشورها همکاری می‌کنند، جزء مختل‌کننده‌گان پروسه صلح محسوب می‌شوند.

تغییر روش جنگ، کشتن علما، ترور دادستان‌ها، افزایش استفاده از ماین‌های چسبکی و افزایش حملات راکتی نشان می‌دهد که تلاش‌ها برای مختل ساختن روند صلح جریان دارد. حقیقت این است که زبان خشونت، منجر به پایان هیچ جنگی در هیچ جای دنیا نشده است. کسانی که قصد مختل ساختن روند صلح را دارند، باید بپذیرند که افغانستان ۲۰۲۰، تغییر کرده است. آن‌ها باید بپذیرند که دیپلماسی و حل مشکلات از طریق گفت‌وگو، تنها راه پایان بخشیدن به دهه‌ها جنگ در افغانستان است. طالبان و حکومت نیز برای رسیدن به صلح، باید از وقت‌کُشی بیش‌تر بپرهیزند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن