اوج بی‌کفایتی در نماینده‌گی‌های بیرون‌مرزی افغانستان

در ساختار تشکیلاتی سفارت یک کشور در پهلوی موقف سفیر یا نماینده‌ی دایمی و یا مؤقتی یک کشور در کشور میزبان، موقف‌های دیگری از جمله معاون سفیر، مستشار سیاسی و اقتصادی، کنسول، اتشه‌های نظامی، فرهنگی مطبوعاتی و غیره موقف‌های لازم گنجانیده شده است که هر یک به نوبه‌ی خود نقش مهم و اساسی را در حوزه‌ی کاری‌شان ایفا می‌کنند.

افغانستان کشور جنگ زده‌ای است که متأسفانه جهانیان، به خصوص کشورهای جهان اول هنوزهم مردم افغانستان را پرخاشگر، جنگجو و حامیان گروه‌های تروریستی می‌دانند. دلیل آن را می‌توان بیشتر از نیم قرن جنگ‌ داخلی، رقابت‌های همسایه‌گان و استفاده از افغانستان به حیث میدان نبرد دانست.

در میان موقف‌های متذکره، نقش اتشه‌ی تجارتی در تشویق سرمایه‌گذاران خارجی جهت سرمایه‌گذاری در افغانستان، اتشه‌ی فرهنگی در راه‌اندازی برنامه‌های فرهنگی و معرفی فرهنگ افغانستان و اتشه‌ی کنسولی در ارایه‌ی خدمات کنسولی برای شهروندان خودشان برجسته است.

حال که بعد از حضور ناتو و ایجاد دولت مؤقت و انتقالی و بالاخره جمهوری، صلح نسبی در افغانستان حاکم شده است، در پهلوی دستاورد‌های سیاسی، تحصیلی و ورزشی یک دهه‌ی اخیر، صدها دیپلومات تازه‌کار مشغول فعالیت‌ها وارایه‌ی خدمات دیپلوماتیک‌شان در نماینده‌گی‌های بیرون مرزی کشور شده‌اند که مایه‌ی امیدواری و افتخار است.

در پهلوی این همه دستاورد، متأسفانه مشکلاتی نیز وجود دارد. این جا می‌خواهم خاطره‌ی تلخی را یادآور شوم، گاهی در مجلسی با صدراعظم کشور پولند معرفی شدم، وقتی با من دست داد پرسید که شهروند کدام کشور استم، گفتم افغانستان، یک قدم به عقب رفت، گویا قرار است حادثه‌ای اتفاق بیفتد. چنین طرز دید و فکر را می‌توان از طریق راه‌اندازی برنامه‌های فرهنگی و معرفی فرهنگ و شخصیت‌های تأثیرگذار افغانی به جهانیان جبران کرد.

متأسفانه در بعضی نماینده‌گی‌های کشور وضعیت چنان متأثرکننده است که با دیدنش اشک آدم جاری می‌شود. چندی قبل با اتشه‌ی فرهنگی افغانستان در شهر وارسا صحبت می‌کردم و نگرانی خود را نسبت به این که روز مولانا جلال الدین محمد بلخی به نوبت از سوی سفارت‌های ترکیه و ایران مقیم وارسا بزرگداشت می‌شود و سفارت افغانستان از چنین روزی هیچ یاد‌آوری نمی‌کند، در میان گذاشتم. جواب جناب‌شان این بود که بودجه‌ ندارند و از پول اضافی مصرف مرکزگرمی‌ها در تابستان برای زمستان‌شان ذخیره می‌کنند تا خنک نخورند.

حادثه‌ی دیگری که شاهد آن بودم، بی‌کفایتی بخش کنسولی سفارت افغانستان در دهلی جدید است. در این بخش فقط برای تأییدی سند خیلی ناچیز و نه چندان مهم باید یک سال انتظار کشید. شکایات شبیه این مسایل بسیار است، ولی بعضی‌ها بی‌زبان اند و بعضی‌ها از طریق پادرمیانی وکلا و وزرا مشکل‌شان را حل می‌کنند.

از مقامات مرکزی انتظار می‌رود تا اشخاص کم‌کار، بی‌تجربه و بی‌مفکوره را از دستگاه‌های دیپلوماتیک افغانستان در خارج از کشور سلب صلاحیت کرده، درعوض اشخاص کارکن و پُر انرژی را استخدام کنند؛ اشخاصی که از دانش و تجربه‌ی نوین برخوردار باشند. ضمناً در صورت کمبود تخصیص، امکانات بیشتری را جهت راه‌اندازی برنامه‌های فرهنگی در خارج از کشور در دسترس کارمندان قرار دهند تا آن‌ها از این طریق، فرهنگ غنی و اصیل افغانی را به رخ جهانیان بکشند و جاگزین افکار منفی در قبال شهروندان افغان و کشورشان کنند. برای آنانی که به مشکلات کنسولی درگیر می‌شوند شماره تماس و مرکز سمع شکایات ایجاد شود تا آنانی که زور، پول و واسطه ندارند، صدای‌شان را به نحوی به گوش مقامات برسانند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن