حکومت ناکام است

افغانستان در یک نظرسنجی با اعتبار جهانی ناامن‌ترین کشور جهان شناخته شده است. این امر به هیچ وجه مبالغه نیست. مردمی که در کلان‌شهرهای افغانستان زنده‌گی می‌کنند،‌ شب از دزد و تبه‌کار می‌ترسند و روز از حمله‌های تروریستی. حمله‌ با بمب‌های مقناطیسی در هفته‌ی اخیر ماه رمضان به وسایط حمل‌ونقل دانشجویان و کارمندان دستگاه بیروکراسی دولت‌، ترس از ناامنی و مصونیت فزیکی را بیش‌تر کرده است. بگذریم از این که هر ناکامی امنیتی و حمله‌ی تروریستی عواقب ناگواری روی روحیه‌ی فردی و جمعی می‌گذارد.

تشخیص شدن افغانستان به عنوان ناامن‌ترین کشور جهان که مصادیق آن را مردم افغانستان هر روز احساس می‌کنند،‌ بدون هیچ تردیدی نشان‌دهنده‌ی ناکامی حکومت است. کشوری که ناامن باشد و باوجود دریافت‌های کمک‌های جهانی نتواند حداقلی از امنیت را در کلان‌شهرهایش تامین کند، حکومتش نمره‌ی قبولی نمی‌آورَد. حکومت ناکام امر ذهنی و انتزاعی نیست. وقتی حکومتی ناکام تشخیص داده شود، معنایش این است که رهبران آن حکومت ناکام اند. رهبران آن حکومت نتوانسته‌اند که با مصادیق ناامنی مبارزه کنند.

حکومت وحدت ملی در امر تامین امنیت کامیاب نیست. رهبران حکومت نشان دادند که تجربه‌ی موفقی نداشتند. اگر به واقع موفقیت‌های رهبران حکومت، یک ربع آن‌چه که در تبلیغات رسمی گفته می‌شود، ‌می‌بود، امروز حداقل در کابل، ‌امنیت نسبی تامین می‌بود. تنها خطر حوادث تروریستی نیست امنیت احساسی و فزیکی کابل را برهم زده است. شبکه‌های جرمی و گروه‌های تبه‌کار هم در کابل فعالیت دارد. هر روز خبر از قتل‌،‌ دزدی،‌ اختطاف و جرم به گوش می‌رسد. راننده‌گان تاکسی که از طرف شب کار می‌کنند، می‌ترسند. در بسیاری از نقاط کابل مجرمان از طرف شب به منطقه مسلط می‌شود. در برخی از نواحی از طرف شب شلیک‌های هوایی صورت می‌گیرد و کسی نمی‌تواند آن را کنترول کند.

باری وزارت داخله اعلام کرد که ۱۰ انسان با عزت حامی هرم جرم کابل هستند، اما تا حال از افشای چهره‌های آن ۱۰ نفر خودداری صورت گرفته است. کسی نمی‌داند که آن ۱۰ نفر کی‌ها هستند. وزارت داخله اگر توان بازداشت آنان را نداشت،‌ حداقل می‌توانست اسامی‌شان را فاش کند. افشای اسامی آنان شاید به بهبود امنیت کمک می‌کرد. وقتی مرجع با اعتباری مثل وزارت داخله، نام‌های حامیان هرم جرم را افشا می‌کرد، حمایت عمومی برای بازداشت و محاکمه‌ی آنان شکل می‌گرفت.

کابل در برابر حمله‌های تروریستی هم سخت آسیب‌پذیر است. تروریسم کابل را تهدید می‌کند. تمام گروه‌های تروریستی می‌خواهند که بر مبنای همان استراتژی معروف قتل با هزار زخم، به کابل ضربه بزنند. اما به رغم تلاش‌های جدی نیروهای امنیتی و قربانی‌های بی‌شمار این نیروها، امنیت در کابل آن طوری که باید تامین نشده است. در ماه‌های اخیر انتخابات ریاست جمهوری در پیش است. روشن است که امنیت انتخابات  هم به صورت کامل نمی‌تواند تامین شود. باز هم شهروندان کشور ناگزیر خواهند بود که برای منافع کل کشور، خطر را قبول کنند و پای صندوق‌های رأی بروند. رهبران حکومت باید بسیار صادقانه به مردم توضیح بدهند که چرا حکومت در کار تامین امنیت ناکام مانده است. رهبران حکومت باید به جای توجیه کم‌کاری خود در حضور مردم افغانستان قرار بگیرند و عوامل ناکامی حکومت در تامین امنیت را توضیح بدهند. مردم عام از حکومت نمی‌خواهند که تمام مناطق زیر کنترول طالبان را یک‌شبه پس بگیرند. خواست مردم این است که در مناطق زیر کنترول دولت است،‌ حداقلی از امنیت تامین شود.

Comments are closed.