مبارزه با آزار و اذیت جنسی زنان باید به یک فرهنگ بدل شود

طاها

مسوولان وزارت امور زنان گفته‌اند که از آغاز سال ۱۳۹۸ تا کنون ۳۴ قضیه آزار و اذیت زنان در این کمیته‌ها ثبت شده است. این نشان می‌دهد که با وجود درز خبرهایی از آزار جنسی زنان در اداره‌های دولتی، هنوز اقدام تأثیرگذاری برای مبارزه با این پدیده زشت نشده است.

آزار و اذیت جنسی زنان، افغانستان را پهلو به پهلوی مواد مخدر و فساد اداری به یکی از کشورهای بدنام در سطح جهان بدل ساخته است.

هنوز پرونده بدرفتاری با دختران فوتبالیست افغان روی میز فدراسیون بین‌المللی فوتبال جهان (فیفا) است. هنوز پرونده ادعاهای حبیب‌الله احمدزی و شماری از زنانی که پس از آن از آزار و اذیت جنسی در نهادهای دولتی سخن گفتند، روی میز نهادهای عدلی و کمیته‌هایی‌ است که به منظور بررسی این ادعا ایجاد شده‌اند. هنوز پرونده ولسوال واخان بدخشان باز است و تعلیق سمت او ظاهراً ادامه دارد. هنوز کسی فراموش نکرده است که سال گذشته یک نظر‌پرسی مرکز تحقیقاتی پیک از آزار و اذیت جنسی یک فاجعه مرده برداشت؛ فاجعه‌ای که در آن از هر ۵ نظامی زن در چوکات نیروهای امنیتی، چهار تن آنان مورد انواع آزار و اذیت جنسی قرار گرفته‌اند، اما به دلیل ترس به خاطر از دست دادن وظیفه، هرگز جرئت شکایت و حال اظهار نظر در این مورد را نداشته‌اند.

آزار و اذیت زنان در نهادهای دولتی به این هم خلاصه نشده است. لطیفه سلطانی، رییس حقوق زنان در کمیسیون مستقل حقوق بشر، سال گذشته گفت که «قضایای آزار و اذیت زنان زندانی، زندان زنانه‌ی بادام‌باغ از سوی قضات، در کمیسیون مستقل حقوق بشر به ثبت رسیده است.» هم‌چنان زنان زندانی در مصاحبه‌ای که با نهاد AWPR انجام داده‌اند، اظهار داشته‌اند که زندانیان توسط افسران پولیس و مسوولان قضایی به نحوی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند.

این‌ها بخشی از گزارش‌ها و بخشی از مستنداتی است که طی یکی – دو سال اخیر توسط برخی از نهادهای تحقیقی و اشخاص حقیقی افشا شده است.

بی‌تردید هزاران زن در افغانستان با توجه به شرایط اجتماعی حاکم بر جامعه و اداره‌های دولتی، جرئت بیان این مطالب را ندارند. استعفاء احتمالاً یکی از گزینه‌های پیش ‌روی زنان در اداره‌‌های دولتی است.

نحوه استخدام زنان در اداره‌های دولتی نیز بارها مورد نقد قرار گرفته است. زنان زیادی از شرط استخدام در بدل ارتباط جنسی توسط افراد با‌صلاحیت، شکایت کرده‌اند.

حکومت افغانستان مکلف است تا راه‌کاری را برای مبارزه با این پدیده بد پیدا کند. مصونیت زنان در اداره‌های دولتی، برای حکومت یک مکلفیت است.

مسوولان وزارت زنان می‌گویند که عاملان برخی از پرونده‌های آزار و اذیت جنسی به نهادهای عدلی و قضایی معرفی شده‌اند. شکی نیست که این اقدام، برای مبارزه با این پدیده گام درستی است که برداشته شده، اما کافی نیست.

آزار و اذیت زنان در نهادهای دولتی به یک فرهنگ ناپسند تبدیل شده است. برای از بین بردن این فرهنگ ناپسند، باید برنامه‌های آموزشی نیز روی دست گرفته شود، باید فرهنگ‌سازی شود و باید وزرا و رهبران نهادهای دولتی مبارزه با این پدیده را به مدیران ارشد آن نهادها به عنوان یک اصل معرفی کنند. باید زنان در نهادهای دولتی به رهبران اداره اعتماد کنند. باید شرایطی فراهم شود که زنان جرئت درج شکایت کتبی و یا دست‌کم شکایت شفاهی را در مرحله نخست به مقامات ارشد دولتی داشته باشند.

وزارت امور زنان افغانستان از عدم همکاری ادارات دولتی در ایجاد کمیته‌های جداگانه برای جلوگیری از آزار و اذیت زنان شاغل، انتقاد کرده و حتا گفته است که موضوع را با ریاست جمهوری و شورای وزیران در میان گذاشته‌ است.

مشخص نیست که این ادارات از چه چیزی می‌ترسند. اما هر‌چه هست، باید مبارزه با آزار و اذیت جنسی زنان در نهادهای دولتی هر چه زودتر به یک فرهنگ بدل شود. فرهنگی که بر مبنای آن، کارمند زن احساس آرامش و امنیت کند، خودش را مصون بداند، با تهدید اخراج روبه‌رو نشود و در نهایت تن به خواسته‌های مشتی فرصت‌طلب که دار و ندار فرهنگی‌-‌اجتماعی یک جمعیت ۳۵ میلیونی را هدف قرار گرفته‌اند، ندهد.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن