دوام اختلاف‌های سیاسی کشنده است

دوام اختلاف‌های سیاسی ناشی از نتیجه‌ی انتخابات ریاست جمهوری که در اعلامیه‌ی اتحادیه‌ی اروپا از آن به بحران سیاسی تعبیر شده است بسیار اسف‌بار است. در وضعیتی که ویروس کرونا جان مردم افغانستان را تهدید می‌کند و واشنگتن هشدار قطع کمک‌ها را می‌دهد،‌ دوام اختلاف‌های سیاسی هیچ توجیه ندارد. باید هرچه زودتر اختلاف‌های سیاسی به پایان برسد که موضوع مذاکره با طالبان و تهدید ویروس کرونا به درستی مدیریت شود. اگر یک کابینه در ارگ تشکیل شود و یک کابینه‌ی اعتراضی در سپیدار افغانستان نمی‌تواند با چالش ویروس کرونا مقابله کند و به مدیریت گفت‌وگو با طالبان بپردازد. حکومت و سیاست‌مداران مطرح زیر فشار ایالات متحده‌ی امریکا روی هیاتی توافق کردند که با طالبان گفت‌وگو کنند. این هیات تا حدودی همه‌شمول است. اعلام حمایت علنی داکتر عبدالله از هیات گفت‌وگوکننده، وزن سیاسی آن را بالا برد.

بهتر است که سیاست‌مداران دیگر هم به جای مشروعیت زدایی از هیات گفت‌وگوکننده به حمایت از آن اقدام کنند. حمایت از هیات گفت‌وگوکننده از سوی سیاست‌مداران باید از طرف ارگ استقبال شود. این استقبال نباید صرف در قالب واژه‌ها باشد. ارگ باید با سیاست‌مداران بیرون از حکومت روی یک مکانیزم همکاری در مورد موضوع مذاکره با طالبان به توافق برسد. باید ارگ و سیاست‌مداران بیرون از حکومت در مورد موضوع گفت‌وگو با طالبان و مقابله با ویروس کرونا همکاری کنند. هیچ ضرور نیست که اختلاف‌های سیاسی موضوع مذاکره با طالبان و مبارزه با ویروس کرونا را دچار مشکل کند. ویروس کرونا جان مردم افغانستان را به خطر انداخته است و به همین دلیل باید هرچه زودتر مذاکره با طالبان آغاز شود. آجندای مذاکره با گروه طالبان هم باید توقف کامل خشونت و همکاری در مبارزه با ویروس کرونا باشد. دوام خشونت و کشتار از موثریت مبارزه با ویروس کرونا می‌کاهد.

اگر اختلاف‌های سیاسی در کابل ادامه پیدا کند،‌ احتمال آن زیاد است که جامعه‌ی جهانی و ایالات متحده به افغانستان پشت کنند. واقعیت این است که ویروس کرونا مشکل زیادی برای ایالات متحده آفریده است. چند میلیون نفر در آن کشور بی‌کار شده‌اند و بخش کلانی از جمعیت امریکا در قرنطینه هستند. این امر روند تولید ثروت و رشد اقتصادی آن را متاثر کرده است. کارشناسان اقتصادی پیش‌بینی کرده‌اند که در آینده‌ی نزدیک اقتصاد ایالات متحده ۲۵ درصد فشرده می‌شود. حکومت امریکا ناگزیر است که در صنایع و تجارت‌های کلان آن کشور پول ترزیق کند و به نحوی آن را زنده نگه‌دارد. واشنگتن هم‌چنان ناگزیر است که منابع کلانی را صرف حمایت از آن بخش از جمعیت امریکا کند که در حال حاضر خانه‌نشین‌اند. متحدان اروپایی امریکا هم وضعیت بهتر ندارند. این امر، تمایل به کاهش شدید یا توقف کمک‌های مالی و نظامی امریکا به افغانستان را در واشنگتن و پایتخت‌های اروپایی بیش‌تر می‌سازد. اگر سیاست در کابل سروسامان نگیرد و مذاکره با طالبان و مبارزه با ویروس کرونا از موضع واحد دنبال نشود، احتمال آن زیاد است که اداره‌ی کنونی امریکا افغانستان را بسیار زودتر از آن‌چه که تصور می‌رود به حال خود رها کند. وقتی امریکا و جامعه‌ی جهانی به افغانستان پشت کنند، شدت اختلاف‌های سیاسی بیش‌تر می‌شود و این امر طالبان را به یگانه نیرویی مسلط بدل می‌سازد.

اگر اختلاف‌های سیاسی در کابل به پایان برسد و موضوع مذاکره با طالبان و مبارزه با ویروس کرونا به درستی مدیریت شود، احتمال آن زیاد است که جامعه‌ی جهانی به دیپلماسی فشار به طالبان و پاکستان شدت بخشند،‌ زمینه‌ی آتش‌بس را فراهم سازند و این امر به کاهش مصارف نظامی بینجامد. کاهش در مصارف نظامی سبب می‌شود که کشورهای کمک‌کننده بتوانند در عرصه‌ی مبارزه با کرونا و رشد اقتصادی افغانستان را کمک کنند. در صورت حل اختلاف‌های سیاسی مبارزه‌ی موثر با کرونا هم شدت خواهد گرفت. در نبود اختلاف‌های سیاسی در کابل، موقف واحد در مذاکره با طالبان هم شکل می‌گیرد و افغانستان قادر می‌شود، منافع خود را تامین کند. دوام اختلاف‌های کشنده‌ی سیاسی به نفع نیست.

دکمه بازگشت به بالا
بستن