اعلام آتش‌بس و ختم خشونت‌ها از جانب طالبان، مهم‌ترین خواست مردم است

لویه‌جرگه صلح، با همه بحث‌ها درباره آن، پس از سه روز پایان یافت. برآیند این جرگه قطع‌نامه‌ای دارای ۲۵ بند بود که در آن درباره رهایی ۴۰۰ زندانی طالب فیصله روشنی انجام شده بود. اعضای این جرگه فیصله کردند که برای رسیدن به صلح، آن‌ها با رهایی زندانیان طالبان، با وجود ارتکاب جرایم سنگین‌شان موافقت می‌کنند. آن‌ها علت این تصمیم‌شان را «خیر بزرگ‌تری» دانستند که «صلح و پایان جنگ» است.

این جرگه همان گونه که از دولت خواستار رهایی زندانیان شد، از طالبان، کشورهای منطقه و ایالات متحده امریکا نیز خواهان اقداماتی در زمینه‌ی پایان‌یافتن جنگ و آمدن صلح گردید.

جرگه، فیصله خود را به عنوان اتمام حجت مردم افغانستان در برابر همه طرف‌های درگیر جنگ افغانستان عنوان کرد. همین طور اعضای جرگه از ایالات متحده خواسته‌اند تا فشارهای لازم را برای عملی کردن فیصله‌های لویه‌جرگه صلح، بر طالبان و کشورهای منطقه وارد کند.

اعضای جرگه هم‌چنان بر حفظ روابط با جهان تاکید کرده‌اند. آن‌ها گفته‌اند که نظام دموکراتیک، نهادهای دولت، قانون اساسی و ارزش‌هایی که در دو دهه پسین به دست آمده‌اند معامله‌ناپذیر اند، با آن‌که خواست تعدیل موادی از قانون اساسی افغانستان را ناممکن ندانسته‌اند، اما آن را مشروط بر رعایت مکانیسم‌های تعریف‌شده در قانون اساسی کرده‌اند.

شاید مهم‌ترین خواست شرکت‌کننده‌گان این جرگه در کنار رهایی زندانیان، اعلام آتش‌بس بی قیدوشرط از جانب طالبان و حکومت بوده باشد.

حکومت افغانستان نه تنها باربار آتش‌بس اعلام کرد، بلکه از نیروهای دولتی خواست تا در وضعیت دفاع فعال باشند و از طالبان نیز درخواست آتش‌بس و پایان خشونت کرد.

طالبان، اما از روز آغاز مذاکرات تا اکنون تنها در ایام دو عید گذشته آتش‌بس اعلام کرده‌اند و پس از پایان هر دو عید، آتش‌بس اعلام‌شده‌ی‌شان پایان یافته است.

هر چند سخنگویان طالبان همواره گفته‌اند که آن‌ها از حملات سازمان‌یافته به بزرگ‌شهر‌ها دست کشیده‌اند و مسوولیت شماری از حملات خون‌بار کابل و سایر ولایات را نپذیرفته‌اند، اما چگونه می‌توان این حملات را با طالبان در حالی که هرگز دم از پایان آتش‌بس به گونه روشن نمی‌زنند، بی‌ارتباط دانست.

سخنگوی این گروه در تازه‌ترین گفتوگویش پس از ختم لویه‌جرگه گفته است که آن‌ها پس از رهایی زندانیان تنها حاضر به انجام مذاکرات خواهند شد و مساله آتش‌بس از نظر آن‌ها یکی از آجنداهای مذاکرات بین‌الافغانی است.

آن‌ها باور دارند که خشونت‌ها را کاهش داده‌اند، اما اعلام موضع درباره آتش‌بس را به مذاکرات بین‌الافغانی موکول کرده‌اند.

آن‌ها می‌گویند که همین که در دوحه دفتر باز کرده‌اند به معنای حسن نیت آن‌ها است، اما آیا از نظر مردم افغانستان نیز چنین است؟ آیا مردم افغانستان تنها باز کردن دفتر دوحه طالبان را نشان حسن نیت این گروه می‌دانند؟ بر هیچ کس پوشیده نیست که مهم‌ترین خواست مردم افغانستان قطع جنگ و پایان خون‌ریزی‌هایی است که طالبان یکی از طرف‌های اصلی آن‌اند و مردم را به ستوه آورده است.

صدای صلح و قطع جنگ نه تنها صدای غالب لویه‌جرگه صلح بود، بلکه صدای غالب مردمانی است که دهه‌ها است که عزیزان‌شان را در این جنگ بیهوده از دست می‌دهند. طالبان نباید بیش از این بحث آتش‌بس را مشروط بسازند، آن‌ها باید صدای مردم افغانستان را بشنوند. در مذاکرات بین‌الافغانی می‌توانند روی سایر آجنداهای‌شان بحث کنند، چگونه می‌توان هم‌زمان هم در مذاکرات صلح اشتراک کرد و هم در میدان جنگ حضور داشت. اتخاذ چنین موضعی از جانب هر گروهی غیر عقلانی و غیر قابل پذیرش برای مردم افغانستان است. اگر طالبان می‌خواهند حسن نیت برای مردم افغانستان نشان دهند، باید هم‌زمان با رهایی زندانیان‌شان آتش‌بس اعلام کنند و از این طریق از ادامه‌ی خون‌هایی که بیهوده ریخته می‌شود، جلوگیری کنند.

قرار است مرحله آغازین این گفت‌وگوها در قطر احتمالاً تا یک هفته دیگر آغاز گردد و در جلسات قطر روشن خواهد شد که آجندای طرف‌های اشتراک‌کننده چیست و هم‌چنان این مذاکرات در کدام کشور ادامه خواهد یافت.

موکول کردن آتش‌بس به جلسات و تصامیم این مذاکرات در واقع ایجاد ابهام درباره این امر است. خواست مردم افغانستان این است که طالبان در آستانه مذاکرات با اعلام آتش‌بس حسن نیت‌شان را درباره صلح به مردم افغانستان نشان دهند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن