اساس رای اعتماد پارلمان، شایسته‌گی و نیک‌نامی باشد

پنج ماه پس از امضای موافقت‌نامه سیاسی میان محمداشرف غنی و عبدالله عبدالله، سرانجام فهرست کابینه تکمیل شد و امروز نامزدوزیران به مجلس نماینده‌گان معرفی می‌شوند. نامزدوزیرانی که در این لیست گنجانیده شده‌اند بر اساس یک فیصله سیاسی انتخاب شده‌اند. اعضای موتلف سیاسی هر دو تیم، هر کدام سهمی از کابینه افغانستان برده‌اند، شکی نیست که در شمار این لیست، افراد شایسته حضور دارند، اما در این لیست، افرادی هم هستند که تنها بر اساس روابط سیاسی انتخاب و معرفی شده‌اند. حتا گفته می‌شود که شماری از این افراد دو تابیعتی‌اند.

این لیست پس از چانه‌زنی‌های فراوانی میان دو تیم تشکیل‌دهنده حکومت تکمیل شد. این چانه‌زنی‌ها باعث شد تا برای بیش از پنج ماه وزارت‌خانه‌های کشور با سرپرست‌ها مدیریت شوند. تجربه سرپرست‌وزیران، تجربه خوبی نبوده است. آن‌ها به سبب این که رای اعتماد پارلمان را کسب نکرده بودند، در بسا موارد تلاش‌شان این بود که وفاداری‌شان را از هر طریق ممکن با رهبرانی که آن‌ها را سرپرست گماشته بودند، ثابت کنند.

وزیران سرپرست از اعتمادبه‌نفس لازم برخوردار نبودند و حتا بقای‌شان نیز به یک امر وابسته بود. در چنین شرایطی، وزیران به جای این‌که مشغول انجام وظایف‌شان باشند، بقای‌شان برای‌شان مهم بود. فرهنگ سرپرستی بهترین وسیله در دست رهبران سیاسی بود تا بتوانند برای اهداف سیاسی‌شان بر سر وزارت‌خانه‌ها معامله کنند.

در جریان حکومت و حدت ملی و حکومت کنونی، فرهنگ سرپرستی نهادینه شد. حتا کسانی نیز بودند که در یک‌سال در چندین وزارت و نهاد مهم دولتی مقرر می‌شدند، انگار در این کشور قحط‌الرجالی بود و این آقایان عقل کل، حلال تمام مشکلات.

از سوی دیگر این افراد که نزدیک به رهبری حکومت بودند، بدون در نظر داشت تحصیلات‌شان در هر وزارتی گماشته می‌شدند. میان تحصیلات، تجارب کاری و وزارت‌خانه‌ها و نهادهایی که یکی پی دیگر مقرر می‌شدند، هیچ گونه ارتباطی وجود نداشت.

شاید یکی از دلایل اوضاع نابسامان حکومت‌داری در افغانستان، گمارش‌های سلیقه‌ای و سیاسی بود. باربار اتفاق افتاده است که وزیران صادق و تحصیل‌کرده برکنار شده‌اند و جای‌شان را افراد بی‌سواد گرفته‌اند.

برخوردی که با حکومت شد، یک برخورد کاملاً سلیقه‌ای و تیمی بود. میزان بقای افراد در چوکی‌های وزارت و ادارات مهم، تنها و تنها وفاداری به شخص رییس حکومت و در بسا موارد تعلقات قومی بود.

حالا که فرصتی پیش آمده است، پارلمان افغانستان باید به نماینده‌گی از مردم افغانستان، فرهنگ سرپرستی و فرهنگ گمارش بر اساس تعلقات تباری را خاتمه بدهد.

متاسفانه در دوره‌های قبلی، پارلمان افغانستان نیز در برخی موارد به کسانی رای اعتماد داده است که شایسته‌گی نداشته‌اند.

این افراد با دادن وعده و وعید به وکلا، توانستند رای اعتماد بگیرند، در برخی موارد حتا سخن از معاملات نیز در میان بوده است.

پارلمان افغانستان به عنوان خانه ملت و به عنوان نهاد نماینده ملت، باید این بار به شایسته‌گی و تعهد افراد رأی بدهد.

این بار پارلمان افغانستان باید از برخوردهای سلیقه‌ای و تعاملات غیر قانونی بگذرد و به کسانی رای اعتماد بدهد که بتوانند در شرایط دشوار کنونی، به مردم خدمات شایسته ارایه کنند. افرادی که گذشته پاک و تحصیلات عالی داشته باشند و عاری از تعصبات قومی، لسانی و مذهبی باشند.

گفته می‌شود که شماری از نامزدوزیران معرفی شده به پارلمان تابعیت‌های دوم دارند. این افراد باید رای اعتماد کسب نکنند، مگر این‌که از تابعیت دوم‌شان بگذرند. تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که شماری از وزیران و مقامات بلندپایه‌ای که تابعیت دوم داشته‌اند، پس از دوره خدمت‌شان با وجود داشتن پرونده‌های فساد به کشورهای دیگر فرار کرده‌اند و از هرگونه تعقیب عدلی در امان‌اند.

پارلمان افغانستان باید با توجه به تجربه‌ی گذشته، به افرادی رای بدهد که تنها تابعیت افغانستان را داشته باشند و در صورت انجام کارهای غیر قانونی، دست نهادهای عدلی و قضایی به آن‌ها برسد.

افغانستان کشوری است که در آن فقر، ناامنی و بی‌عدالتی بیداد می‌کند، ۹۰ درصد مردم فقیر اند، ناامنی‌ها امان مردم را بریده است و تعصب متاسفانه به یک اصل بدل شده است. ایجاب می‌کند که در چنین شرایطی، وزیران اصلح، کاردان و نیک‌نام رای اعتماد بگیرند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن