گفت‌وگوها باید ادامه یابد

گفت‌وگوی کمیسیون مستقل انتخابات با ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری در حضور نهادهای ناظر باید ادامه یابد. صدور هشدار به نشانی یک‌دیگر، سودی ندارد. یکی از ستادهای انتخاباتی تهدید کرده است که موقفش را بعداً اعلام می‌کند و کمیسیون مستقل انتخابات هم می‌گوید که در مورد اعلام نتایج ابتدایی و بازشماری آرای هفت ولایت باقی‌مانده تصمیم خواهد گرفت. این نوع سخن زدن عین تهدید است. نه کمیسیون مستقل انتخابات باید به تهدید متوسل شود و نه ستادهای انتخاباتی نامزدان انتخابات ریاست جمهوری. پریروز جلسه‌ای در حضور نهادهای ناظر برگزار شد که در آن هم ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری و هم کمیسیون مستقل انتخابات از لحاظ تخنیکی در مورد مسایل اختلافی توضیح دادند. ایجاب می‌کند که این نوع گفت‌وگوها در جمع کوچک‌تر و به هدف دست‌یابی به نتیجه، در حضور نهادهای ناظر ادامه یابد.

از جلسه‌ی پریروز روشن شد که هم کمیسیون یک‌سری دلایل تخنیکی دارد و هم ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری. این نکته هم واضح شد که برخی از اعضای کمیسیون مستقل انتخابات تفسیر متفاوت از قوانین، لوایح و طرزالعمل‌ها دارند. ایجاب می‌کند که این گفت‌وگوها ادامه یابد. غیر از ادامه‌ی این گفت‌وگوها، بن‌بست انتخاباتی نمی‌تواند راه حل پیدا کند. عده‌ای را باور بر این است که بعد سیاسی بن‌بست انتخاباتی باید از طریق گفت‌وگو میان نامزدان حل شود، ولی هر نوع راه حل سیاسی بدون پیدا شدن یک راه حل تخنیکی عملی نمی‌شود. راه حل تخنیکی هم زمانی به دست می‌آید که کمیسیون مستقل انتخابات مثل پریروز با ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری در حضور نهادهای ناظر گفت‌وگو کند. به نظر می‌رسد که ستادهای انتخاباتی رقیب آقای غنی نمی‌خواهند که جنجال انتخابات را به کمیسیون شکایات انتخاباتی ببرند.

انتظار کمیسیون مستقل انتخابات این است که ستادهای رقیب آقای غنی اجازه دهند نتیجه‌ی ابتدایی انتخابات ریاست جمهوری اعلام شود. دسته‌ی انتخاباتی آقای غنی هم بر اعلام نتایج اصرار دارد. کمیسیون مستقل انتخابات هم می‌خواهد ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری اجازه دهند که این کمیسیون نتایج ابتدایی انتخابات ریاست جمهوری را اعلام کند و بعد همه‌ی شکایت‌های مربوط به انتخابات به کمیسیون شکایات انتخاباتی راجع شود. اما ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری نمی‌خواهند در این مرحله شکایات‌ انتخاباتی را به کمیسیون شکایات انتخاباتی راجع کنند. آنان می‌خواهند که کمیسیون مستقل انتخابات قبل از اعلام نتیجه‌ی ابتدایی، ستادهای نامزدان رقیب آقای غنی را قانع سازد. نهادهای ناظر بر انتخابات هم از کار کمیسیون مستقل انتخابات انتقاد می‌کنند. اگر این نهادها از کار کمیسیون مستقل انتخابات انتقاد نمی‌کردند، باز هم کمیسیون در موضع قوی قرار می‌گرفت.

در حال حاضر هیچ چاره‌ای غیر از ادامه‌ی گفت‌وگوها نیست. یک راه حل این بود که نامزدان انتخابات ریاست جمهوری به اعلام نتیجه‌ی ابتدایی رضایت نشان دهند و شکایات خود را از طریق کمیسیون شکایات انتخاباتی دنبال کنند، ‌اما آن‌ها مایل نیستند به چنین چیزی در حال حاضر تن دهند. تنها راهی که می‌ماند، این است که کمیسیون مستقل انتخابات به گفت‌وگو با ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری ادامه دهد و در ضمن اجازه دهد که نهادهای ناظر در نقش هیأت منصفه عمل کنند. در محاکم هم در کنار وکیل مدافع متهم و مدعی‌العموم در مواردی قاضیان یک هیأت منصفه را هم دعوت می‌کنند تا استدلال‌های دو طرف را با در نظر داشت قانون و دانش حقوقی سبک و سنگین کنند. کمیسیون مستقل انتخابات می‌تواند این نقش را به نهادهای ناظر بدهد. وقتی نهادهای ناظر و برخی از ناظران بین‌المللی در نقش هیأت منصفه ظاهر شوند، ‌برای ستادهای انتخاباتی دشوار خواهد بود که در برابر آنان قرار بگیرند. تهدید و یکه‌تازی هیچ مشکلی را در این دیار حل نکرده است و از این به بعد هم حل نمی‌کند. افغانستان در وضعیتی نیست که بحران بیش‌تر را تحمل کند. هم کمیسیون مستقل انتخابات و هم قشر سیاسی باید این نکات را در نظر بگیرند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن