هفت نفر از تروریستان آزادشده به کابل بازگشتند – طنز

‬موسی‭ ‬ظفر

هفت نفر از تروریستانی که با همکاری آقای غنی به مناسبت عید فطر آزاد شده بودند، به علت عدم پذیرش در خانواده‌‌های‌شان به کابل بازگشتند. منابع ما می‌اسپوتنیکند که این هفت تروریست وقتی به خانه بازگشتند اعضای خانواده‌شان آن‌ها را نشناختند. مولوی شمع‌البیان ناومیشی به منبع ما گفت، «زنم مرا قبول نکرد. او می‌گه تو چرا این‌قدر پاک هستی. تو شمع‌البیان نیستی.»

آقای ناومیشی پنج سال پیش از ولسوالی مارجه ولایت هلمند دستگیر شده بود و مدت چهار سال را در زندان پل‌چرخی در کابل سپری کرده است. وی می‌افزاید، «آن وقت‌ها که ما طالب بودیم یک مقدار چتل بودیم. باز که در زندان آمدیم با صابون و شامپو از نزدیک آشنا شدیم. این آشنایی تغییرات فرهنگی به‌وجود آورد. هم‌چنین پوست صورت ما در سایه زندان سفید شد. لباس ما هم تغییر کرد. روزی که از زندان خلاص شدیم آقای غنی یک دست لنگی، واسکت و لباس خوبیش به ما داد. حالی که ما خانه رفتیم، به نظر اعضای خانواده مخلوق فضایی می‌آییم. حتا پسر دوونیم ساله‌ام که قبلاً هیچ‌وقت مرا ندیده است، از دیدن من ابا ورزید.»

گل مسکین دنده‌پتان‌زاده که سه سال و نه ماه را در زندان سپری کرده است می‌گوید، «دولت زنده‌گی مرا تباه کرد. من وقتی دستگیر شدم دولت به خانواده من خبر نداد. اعضای خانواده من فکر کردند که من کدام جای مردار شده‌ام. پدرم از سر دلسوزی زنم را به نکاح برادر بزرگم درآورد تا بی‌سرپرست نماند. حالا که من به خانه رفته‌ام برادرم زنم را نمی‌دهد. وی به من می‌گوید که برو تو مرده هستی. درحالی‌که من مرده نیستم. دولت باید زنم را از برادرم بگیرد یا برایم یک زن دیگر تهیه کند. اگرنه من بازهم به صفوف طالبان می‌پیوندم و علیه دولت جنگ می‌کنم.»

ملا دلتنگ آخندزاده، از قوماندان‌های طالب که هشت سال را مهمان دولت بوده شکایت دیگری دارد. وی از نبود امکانات و اندیوال‌ها در قریه‌اش شکایت دارد. ملا دلتنگ می‌گوید، «عرض می‌کنم که در زندان هر چیز پیدا می‌شد. مبایل داشتم، تپانچه داشتم، تخت خواب راحت داشتم، اندیوالا هم داشتم. نان مفت بود. کار نبود. برنامه آموزشی هم بسیار منظم برگزار می‌شد. من خودم ساخت بمب کنار‌جاده را در یک کورس سه ماهه در زندان یاد گرفتم. در قریه هیچ چیز نیست. کار مار خانه هم زیاد است. هیچ مزه نمی‌دهد. دولت باید مرا دوباره در زندان ثبت نام کند.»

جبری گل، مشهور به ملا داداش که تجارت مواد مخدر را در زندان پل‌چرخی اداره می‌کرد نیز به کابل برگشته است. وی بدون این‌که قبلاً چیزی گفته باشد می‌افزاید، «کمیسیون حقوق بشر باید به مشکلات ما رسیده‌گی کند اگرنه من خودم را انفلاق می‌کنم. چرا حقوق یک مسلمان باید خورده شود؟ ما هم انسان هستیم. طبق قانون دولت باید سه ماه پیش از رهایی ما را خبر می‌کرد تا من می‌توانستم کاروبار خود را انتقال دهم. بخدا مرا دو روز پیش خبر کرد. پول من پیش مردم ماند. کسانی که قرض گرفته بودند اکنون تلفون مرا جواب نمی‌دهند. یک نفر همو که وزیر بود هزاره بود و در بلاک D همراه ما بندی بود یازده هزار افغانی از من قرض گرفته است. تلفون هم نداشت. حالی من پول خود را از کی بگیرم؟»

حاجی عجمان باشنده ولسوالی خواجه‌عمری ولایت غزنی می‌گوید، «قبلاً من کاروبار موتربمب را می‌کردم. هر موتربمبی که برای طلبای کرام می‌ساختم شانزده هزار کلدار پیدا می‌کردم. هفته‌ای یک موتر که ترمیم می‌کردم خرج خانه پوره بود. چند روز پیش دولت ولسوالی ما را دوباره از طلبای کرام گرفت و به اشغال درآورد. ورکشاپ مرا بمباران کردند و کاروبار من بالکل سقوط کرد. دولت چرا جلو استعداد ما را می‌گیرد؟ اگر یک سال دیگر به من اجازه کار و فعالیت می‌داد، من خودم طیاره‌بمب می‌ساختم. حتا بمبی می‌ساختم که از آکسیجن انرژی تولید کند. اگر رئیس‌جمهور مرا یک‌بار بخواهد، من حاضرم فرمول خود را با خود جناب غنی شریک کنم و کشور را از بحران کمبود انرژی نجات دهم.»

جنرال بابر شاه سواتی، از تروریستان پاکستانی نیز گفتنی‌ دارد. وی می‌گوید، «پاکستان اور افغانستان برادر هی. لیکن پاکستان انسانیت والا ملک هی. در زندان پاکستان بهوت افغانی آدمی قید هی. ملا برادر یازده سال همارا مهمان ره گیا. هم ملا صاحب کو در زنجیر قید کیا اور پیار کیا. اشرف غنی چرا همان کار را نهی کرتا هی.» وی در پاسخ به این سوال که چرا در سوات زنده‌گی نمی‌کند و چه باعث شده به افغانستان برگردد و راهی زندان شود، گفت، «پاکستانی فوج از غلطی همارا خانه تخریب کیا، همارا زن و فرزند مرده کیا، لیکن خدا کی قسم پاکستانی فوج مقصر نهی هی. اصل مقصر افغانی تروریست هی که در سوات پنهان هوگیا. بهرصورت، همارا خانه خراب هوگیا. اکنون هم دوباره افغانستان آگیا که در زندان کورس بمب‌سازی برگزار کری.»

منبع ما می‌گوید که زندانیان بلاک دی پل‌چرخی برای بازگشت هم‌رزمان خود دست به اعتصاب غذا زده‌اند و از دولت خواستار رسیده‌گی به شکایت آن‌ها شده‌اند. معصوم استانکزی، رئیس امنیت ملی به منبع ما گفته است که دولت تلاش دارد تا با تمام امکانات دست‌داشته به شکایات دوستان رسیده‌گی کند. وی چیز دیگری نیافزود.  

Comments are closed.