امنیت عزاداران

مردم عام نگران سپری شدن مراسم محرم اند. تروریسم فرقه‌ای که در هفته‌های پیش شیعیان را هدف قرار داد، حتماً در نظر دارد که بر مراسم مذهبی ماه محرم هم حمله کند. نگرانی افکار عمومی هم از همین بابت است. تا سال‌های قبلی که تروریسم فرقه‌ای به افغانستان صادر نشده بود، بیشتر مردم کشورهای منطقه هم‌زیستی مسالمت‌آمیز مذاهب شیعه و سنی را در افغانستان تحسین می‌کردند، اما حالا تروریسم فرقه‌ای به افغانستان صادر شده است. تروریسم فرقه‌ای به هیچ وجه پدیده‌ی بومی در افغانستان نیست. هیچ بخشی از مردم افغانستان از تروریسم فرقه‌ای حمایت نمی‌کند. فرهنگ مذهبی افغانستان شکیبایی را ترویج می‌کرد. فرهنگ‌های وارداتی نارواداری مذهبی در شهرهای بزرگ و پرجمعیت افغانستان جایگاهی ندارد، اما تروریسم فرقه‌ای به دلیل ضعف‌ نهاد‌های دولتی به کشور ما صادر شده است.

روشن است که نیروهای امنیتی به کمک مردم محل در مناطق شیعه‌نشین کابل تدابیر جدی امنیتی روی دست گرفته‌اند؛ اما در کنار آن باید برخی نکات ایمنی دیگر هم مراعات شود. یکی از نکات ایمنی که باید جداً رعایت شود، محدودسازی مراسم عزاداری عاشورا در مسجد‌ها و اماکن مذهبی است. خیابانی‌سازی عزاداری مشکلات امنیتی را بیشتر می‌سازد. تروریست‌های انتحاری دسته‌های عزاداران خیابانی را هدف قرار خواهند داد. برای تروریست‌ها دسته‌های سیار عزاداری طعمه‌ای است که می‌خواهند با آن مواجه شوند. ورود تروریست‌ها به مسجد‌ها و اماکن مذهبی به دلیل تدابیر شدید امنیتی دشوار است، ‌اما اگر دسته‌های عزاداران در خیابان‌ها رژه بروند،‌ تروریست‌های انتحاری آنان را هدف قرار خواهند داد.

رهبران مذهبی شیعه و متنفذان محلی غرب کابل باید روی دسته‌های سیار عزاداری جداً تصمیم بگیرند. این دسته‌ها اگر وجود داشته باشد هم بهتر است در گرد و پیش مسجد‌ها و اماکن مذهبی رژه بروند. رژه‌های کاروان‌های عزاداری با شعارهای مذهبی، نهایت خطرناک است و جان تمام کسانی را که در آن کاوران‌ها حضور دارند، ‌تهدید می‌کند. تروریسم فرقه‌ای حالا تهدید جدی است. نباید با آن با احساسات برخورد کرد. تردیدی نیست که تروریسم فرقه‌ای هویتی به نام شیعه را هدف قرار می‌دهد. آنان از این هویت مذهبی نفرت دارند و می‌خواهند پیروان آن را نابود کنند. رهبران تروریست‌های فرقه‌ای برای پیروان‌شان روایاتی را شرح می‌کنند که بر اساس آن‌، از شیعیان انسانیت‌زدایی می‌شود. این روایات تمام سازوکار‌هایی را در که در مغز یک انسان برای جلوگیری از قتل انسان‌های دیگر فعال است، ‌غیر فعال می‌سازد و تروریست آماده می‌شود تا برای تحقق یک آرمان ایدیولوژیک جهنمی دست به کشتار بزند.

رهبران مذهبی غرب کابل باید این نکته را در نظر داشته باشند و اجازه ندهند که عزاداری خیابانی شود. خیابانی‌شدن عزاداری، ‌دسته‎‌های عزادار را به اهداف تروریست‌هایی بدل می‌کند که آرمان‌شان کشتار سیستماتیک شیعیان است. گروه‌های تروریستی‌ای که تجربه‌ی کشتار شیعیان را در کویته و جاهای دیگر داشتند، حالا این ماشین کشتار را به افغانستان وارد کرده‌اند. در این هم هیچ تردیدی نیست که برخی از قدرت‌های منطقه‌ای هم برای تحقق اهداف منطقه‌ای خود تروریست‌های فرقه‌ای را حمایت می‌کنند. تروریست‌های فرقه‌ای هم برای تدوام حیات خون‌بار و وحشیانه‌ی‌شان اهداف قدرت منطقه‌ای حامی‌شان را در نظر می‌گیرند. یکی از راه‌های ناامیدسازی تروریست‌ها این است که به آنان مجال حمله ندهیم. باید هیچ هدف نرم و قابل دسترس برای تروریست‌ها وجود نداشته باشد. نهادهای امنیتی باید فعالیت‌های آنان را کشف و خثنا کنند و مردم محل هم باید به گونه‌ای عمل کنند که هیچ تروریستی نتواند به تجمعی حمله کند.

تدابیر در مساجد و اماکن مذهبی بسیار دقیق و حرفه‌ای است. کسانی که به مساجد وارد می‌شوند، ‌بازرسی می‌شوند، راه‌های ورود به مساجد هم زیر نظر است تا افراد مشکوک عبور نکنند. در روزهای اخیر نیروهای امنیتی در کشف و ضبط مواد انفجاری در غرب کابل دستاوردهایی داشتند. شماری از تروریست‌هایی که قصد انتحار داشتند هم بازداشت شدند. این دستاوردها ضریب امنیتی مکان‌های مذهبی را بلند برده است،‌ اما دسته‌های در خیابان‌ها امنیت تضمین‌شده ندارند. کسی‌ نمی‌تواند از حمله‌ی یک تروریست انتحاری به یک دسته‌ی سیار عزاداری جلوگیری کند.

جلوگیری از یک حمله‌ی تروریستی انتحاری در کابل کار سختی است. جلوگیری از حمله‌ی تروریستی یک انتحاری بر یک کاروان عزاداری دشوارتر. بنابراین کسانی که دسته‌های عزاداری را سازمان‌دهی کرده‌اند، باید متوجه امنیت کسانی باشند که در این دسته‌ها مصروف گشت‌زنی هستند. روشن است که برخی از قدرت‌های منطقه‌ای طرف‌دار راه‌اندازی کارنوال‌های هویتی و نشان‌دادن نفوذ سیاسی و مذهبی برای رقیبان‌شان هستند، ‌اما مردم افغانستان هیچ سودی در این رقابت‌های خونین ندارند. مردم افغانستان باید از این رقابت‌های خونین دور باشند.

واقعیت دیگر این است که رژه‌های خیابانی در روزهای مناسبتی در شهرهایی که به لحاظ فرهنگی و سیاسی همگون نیست، منطق قابل دفاع ندارد. رژه‌های خیابانی در مراسم‎‌های مناسبتی همیشه حساسیت‌برانگیز است و سبب حوادث ناگوار می‌شود.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن