زنان روستایی نمی‌دانند که لت‌وکوب از سوی شوهر خشونت شمرده می‌شود

زهرا نظری

در جریان کارزار محو خشونت علیه زنان در ولایت غزنی، با دختران و زنان متفاوتی روبه‌رو شدم. نابرابری جنسیتی از رفتار باشنده‌گان روستاها هویدا است. شماری از زنان روستایی هر برخورد مردان را خشونت تلقی می‌کنند و برخی دیگر هیچ چیزی از چگونه‌گی خشونت در برابر خود نمی‌دانند. 

بامداد یک روز آفتابی برای آگاهی‌دهی به زنان روستایی به یکی از دهکده‌های دوردست ولسوالی جاغوری رفتم. با خانمی ‌روبه‌رو شدم که به گفته خودش روزها را در کشاورزی شام کرده است. با سر و صورت خاک‌آلود، مصروف جمع‌آوری برگ‌های ریخته درختان برای سوخت زمستان بود. آن‌چنانی که او می‌گوید، بیش‌ترین اوقات روزش را در کشاورزی و زمین‌داری سپری می‌کند. گاه‌گاهی گوسفندانش را برای چراندن به تپه‌های سرسبز می‌برد و هنگام برگشت به خانه به آشپزی و کارهای خانه می‌پردازد. 

نامش سکینه است و ۲۸ سال دارد. چهره‌اش جوان است، اما می‌گوید مادر چهار فرزند است. می‌گوید، هنگامی‌ که شانزده سال عمر داشته، ازدواج کرده است. برای این زن روستانشین انواع خشونت‌ها را توضیح دادم. آن‌چه بیش‌تر برایم جالب بود، این است که او باور داشت شوهرش حق دارد او را لت‌وکوب کند و این عمل شوهرش خشونت به شمار نمی‌رود.

سکینه ۲۸ ساله در کنار این‌که کارهای خانه را انجام می‌دهد، به جای شوهرش مسوولیت کشاورزی و دام‌داری را نیز برعهده دارد، اما می‌گوید از زنده‌گی‌اش راضی است. می‌گوید، طبق رسم و رواج این روستا خلاف میلش ازدواج کرده و چهره شوهرش را در شب عروسی دیده است. به گفته او، معمولاً در روستای «سازمین» این ولسوالی با دختران در مورد عروسی‌شان مشورت نمی‌شود و پدر و یا پسر خانواده در این باره تصمیم می‌گیرد.

او می‌افزاید زمانی که شوهرم چیزی می‌گوید و من از انجام دادنش ابا می‌ورزم، تا دلش می‌خواهد لت‌و‌کوبم می‌کند و وقتی بدنم کبود می‌شود، به همه دروغ می‌گویم که گویا در وقت شیردوشیدن گاو با لگد زده است. از این نوع دروغ‌ها در همه‌ی خانه‌های روستا وجود دارد؛ دروغ‌هایی که همه می‌دانند واقعیت چیست، ولی به این دروغ گفتن‌ها و باور‌ها عادت کرده‌اند و نمی‌دانند که این خشونت است و باید صدا بلند کنند. 

برایش از حق و حقوقش گفتم و توضیح دادم. گفت می‌خواهی وقتی لت‌و‌کوب شدم، بروم به خانه پدرم و به آن‌ها بگویم؟ هیچ کس حرف مرا نمی‌شنود و هنوز می‌گویند که آبروی آن‌ها را می‎برم و غیرت‌شان را پایمال می‌کنم. اگر طلاق، می‌گویم که در روستای ما هیچ زنی هنوز طلاق نگرفته است و اگر کسی بخواهد طلاق بگیرد، قبلش شوهر یا خانواده پدرش او را به قتل می‌رساند.

با این‌همه، سکینه تنها خانمی‌ نیست که با انواع خشونت‌ها روبه‌رو است، بلکه هستند زنان و دختران زیادی در روستاهای این ولسوالی که از حقوق‌شان آگاهی ندارند. زربخت، دختری ۱۸ ساله است که می‌گوید وقتی ۷ ساله بوده، خیلی می‌خواسته به مکتب برود، اما پدرش وی را شامل مکتب نساخته است، در حالی که امکانات برای برادرانش در این خانواده فراهم بوده است. می‌گوید برادرانش همه باسواد اند و به مکتب می‌روند، اما او  هنوز هم از داشتن سواد بی‌بهره مانده و هروقت حرف از درس و تعلیم می‌شود، گلویش بغض می‌کند که چرا او نتواسته به مکتب برود‌.

زربخت می‌گوید پدرش گفته است که او به عنوان یک دختر باید با مادرش در کارهای خانه همکاری کند و نیاز به درس نیست. مانند سکینه و زربخت صدها دختر و زن دیگر هستند که قربانی نابرابری جنسیتی در روستاهای ولایت غزنی و ولایت‌های دیگر می‌شوند.

طبق آمار سازمان ملل متحد، افغانستان از جمله کشور‌هایی است که آمار خشونت علیه زنان در بلندترین سطح آن قرار دارد. بر ‌اساس گزارش کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، خشونت علیه زنان در سال روان نسبت به سال گذشته هشت درصد افزایش یافته است. طبق این گزارش، محیط خانه «ناامن‌ترین» مکان برای زنان به حساب می‌رود. 

از همین رو، سازمان ملل متحد همه‌ساله کارزار شانزده ‌روزه محو خشونت علیه زنان را در نقاط مختلف کشور برگزار می‌کند. در کارزار امسال محو خشونت علیه زنان در ولسوالی جاغوری ولایت غزنی، شماری از زنان و مردان با چادرهای نارنجی به محله‌های پرجمعیت هم‌چون شفاخانه‌ها، مکاتب، بازار و خانه می‌روند تا برای زنان و مردان انواع خشونت‌ها نظیر لت‌وکوب، نابرابری جنسیتی و خشونت‌های فزیکی و روحی در برابر زنان را توضیح بدهند.

برگزار‌کننده‌گان کارزار محو خشونت علیه زنان یا un women، برگزاری چنین کارزارها را برای کاهش خشونت‌ها در برابر زنان سودمند عنوان می‌کنند و می‌گویند تنها از طریق آگاهی‌دهی به مردم می‌توان سطح خشونت‌ها را پایین آورد. شریف احمدی، یکی از مسوولان این کارزار، می‌گوید بیش‌ترین میزان خشونت‌ها در روستاهای کشور بوده و نیاز است برنامه‌های آگاهی‌دهی به زنان در روستاها برگزار شود تا به گفته او، زنان از حق و حقوق‌شان آگاه شوند و بدانند که نباید در مقابل خشونت سکوت کنند و به خشونت علیه خودشان نه بگویند تا بتوانیم همه باهم خشونت‌ها را محو کنیم.

طبق آمارهای کمیسیون مستقل حقوق بشر، در یازده ماه گذشته حدود ۲۲ قضیه خشونت علیه زنان در ولایت غزنی ثبت شده است. این در حالی است که به دلیل نا آگاهی زنان این ولایت، اکثر رویدادهای خشونت در برابر زنان در مراکز عدلی و قضایی و یا حقوق بشری ثبت نمی‌شود.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن