تأملی بر یک ماجراجویی و پاسخی به یک نگرانی

فاطمه جعفری، عضو شورای ولایتی هرات

هیاهوی امر به معروف مولوی انصاری و به دنبال آن اظهارات تندروانه‌اش در مورد زنان و ممانعت از حضورزنان در کنفرانس خبری‌اش، موجی از عکس‌العمل‌ها را به دنبال داشت؛ حتا شارژدافیر ایالات متحده نگرانی‌اش را از بازگشت به گذشته اظهارداشت.  این موج عظیم عکس‌العمل‌ها توجه نویسنده را به چند نکته جلب کرد.

  1. ‌همه‌ی آن‌هایی که واکنش نشان دادند، زنان هراتی نبودند. بخشی از کسانی که دادخواهی کردند ووالی هرات را دیدند، زنان بودند، اما اعلامیه‌ها و متن‌های زیادی در تقبیح خودسری‌های این مولوی هراتی چه در نشریات و چه در صفحات اجتماعی به نشر رسید که در کنار زنان،مردان نیز حضور چشم‌گیرو قابل ملاحظه‌ای داشتند.این حضور مردان در نوع خودش حایز اهمیت ودر‌خورتوجه است.
  2. طیف وسیع و متفاوتی از مردم افغانستان واکنش نشان دادند؛ یعنی فقط فعالان مدنی و زن‌هایی که به‌نوعی با این اظهارات ممکن بود آزادی‌های‌شان محدود شود نبودندکه عکس‌العمل نشان دادند، بلکه مجموعه وسیعی از نویسنده‌گان و قلم به دستان، علمای روشن‌فکراعم از شیعه و سنی، فعالان سیاسی،هنرمندان و طنزنویسان و… هر کدام به نوعی و به روشدر‌خور تخصص، علاقهو البته توان خود به انتقاد و اعتراض به این اظهارات پرداختند.
  3. کیفیت و عمق مطالبی که در این چند روز به نشررسید، هم قابل توجه است و نشان از پخته‌گی وتوان‌مدنی به وجود آمده دارد. نویسنده این موج عظیم حمایت از حقوق زنان را برآیند سال‌ها تلاش و و فعالیت فعالان مدنیدر کشور می‌داند. حرکتی که کمتر از دو دهه قبل در کشور شروع شد،هرچند در ابتدا با کمک کشورهای دوست شروع شد و عده‌ی زیادی گمان می‌کردند چون بسترها‌ی آن در کشور ما فراهم نیست با شکست مواجه خواهد شد یا با توجه به جو سیاسی و دینی حاکم بر کشور وحتا برمنطقه محکوم به شکست است.
  4. با نگاهی به شرایط سیاسی و دینی حاکم بر منطقه ما این حرکت‌های وسیع دادخواهانه در افغانستان در نوع خود بی‌نظیر است.افعانستان کشوری است که در طول تاریخ خود شاهد قیام‌ها و حرکت‌های گسترده بوده است، اما بیش‌تر برای حمایت از دین بوده تا حمایت از آزادی‌های مدنی. قیام علیه امان‌الله خان بیش‌ترازهرموضوع دیگری تحت‌الشعاع آزادی‌هایمدنی بود که امان‌الله سعی کرده بود در افغانستان رواج دهد. همین اکنون کشور همسایه ما ایران به شدت با آزادی‌های مدنی در حال مبارزه است و کمیته امر به معروف در ایران به نام گشت ارشاد علاوه بر امر به معروف، به تأدیب و زندانی کردن جوانان دست می‌زند.

در کشوری که بیش‌تر از ۵۵ درصد مردم آن زیر خط مطلق فقر زنده‌گی می‌کنند، کشوری که در شرایط جنگی قرار دارد که بعضی اوقات آمار تلفات آنحتا بیش‌تر از کشورهای در حال جنگی چون یمن و سوریه است،کشوری که در بلند‌ترین رده ناامیدی مردمدر سال ۲۰۱۹ قرارگرفت و در نهایتدر کشوری که بیش‌تر از ۷۰ درصد مردم آن از نعمت سوادمحروم‌اند، باز هم برای حفظ آزادی‌های مدنی و حقوق زنان به شکل خودجوش و متعهد صدا بلند می‌کنندو هر کس با هر آن‌چه در توان دارد فعالیت می‌کند، یکی با نوشته‌اش، دیگری که عالم است با تفسیرش از دین و قرآن و حدیت، طنز‌پرداز با مطلب طنزی وروزنامه‌نگار با چاپ خبری و آن‌که هیچ ندارد، با پست فیس‌بوکی‌اش عکس‌العمل نشان می‌دهد،خبر از یک تغییر عمیق در دیدگاه‌ها و نگرش مردمراجع به آزادی و دموکراسی و حقوق بشر می‌دهد. اگر در اروپا و امریکا شاهداین عکس‌العمل باشیم، چیز عجیبی نیست،چرا که آن‌که دغدغه نان ندارد، به راحتی می‌تواند دغدغه‌های دیگرداشته باشد؛ اما وقتی مردمی که هم دغدغه نان دارند وهم دغدغه جان و با این حال برای حقوق مدنی دادخواهی می‌کنند، یعنی تغییرات زیاد وعمیقی به وجود آمده که باید به فال نیک گرفت و می‌توان امیدوار بود که این مردم آگاه و معتقد دیگری به راحتی به عقب باز نمی‌گردند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن