تنش‌های سیاسی باید پایان یابد

فردوس کاوش

موضع‌گیری اخیر داکتر عبدالله عبدالله در مورد جنجال‌های سیاسی اخیر، بسیار نرم بود. از سخنان ایشان پیدا بود که در پی ‌آشتی‌جویی است. وقت آن رسیده است که ارگ هم از خود انعطاف نشان دهد تا تمام تنش‌های سیاسی ناشی از انتخابات حل شود و افغانستان از موضع واحد به مذاکره با طالبان برود. در یک ‌سال گذشته تمام کش‌وقوس‌های سیاسی در مورد مذاکره با طالبان و موضع‌گیری‌های مختلف در مورد مأموریت آقای خلیل‌زاد، ریشه‌ی انتخاباتی داشت. انتخابات الیت سیاسی کابل را تقسیم کرده بود و کسی نمی‌توانست در مورد مذاکره با طالبان و مأموریت آقای خلیل‌زاد موضع واحد بگیرد. خلیل‌زاد از همان آغاز تأکید داشت که افغانستان باید یک هیأت همه‌شمول برای مذاکره با گروه طالبان موظف کند؛ اما به دلایل سیاسی و انتخاباتی چنین هیأتی تا حال تشکیل نشده است. در صورتی که تنش‌های سیاسی به پایان برسد،‌ حتماً هیأت مورد قبول تمام نیروهای سیاسی شکل می‌گیرد.

وقت زیادی به آن‌چه مذاکره‌ی میان‌افغانی خوانده می‌شود، ‌باقی نمانده است. بهتر است هرچه زودتر تنش‌های سیاسی به پایان برسد و هیأت جمهوری اسلامی برای مذاکره با گروه طالبان آماده شود. بدترین حالت، تکرار نشست ماه فبروری سال ۲۰۱۹ در مسکو است. در آن نشست حکومت افغانستان دور زده شده بود. نشست سال ۲۰۱۹ مسکو در کنار رقابت‌های انتخاباتی، سیاست افغانستان را انقطابی ساخت. تکرار آن‌چه که در مسکو اتفاق افتاد، برای افغانستان فاجعه‌بار است. اگر تنش‌های سیاسی پایان نیابد و همه برای شکل‌دهی موضع واحد تلاش نکنند، ‌احتمال تکرار نشست مسکو وجود ندارد. در آن صورت یا یک هیأت بسیار پراکنده و یا چندین هیأت از افغانستان به ناروی خواهند رفت و این امر به سود افغانستان نیست.

از فرصتی که ایجاد شده است، باید برای ختم جنگ و قرارداد اجتماعی جدید استفاده کرد. مشکل تا چند روز پیش این بود که دو نامزد انتخابات ریاست جمهوری، خود را برنده‌ی انتخابات می‌دانستند؛ اما از سخنان آقای عبدالله پیدا بود که طرف‌دار لغو نتایج اعلام شده یا چیزی شبیه به آن نیست و می‌خواهد از در سازش وارد شود. الیت سیاسی کابل،‌ همان‌طوری که در گذشته با هم‌دیگر کار کرده بودند، ‌باید حالا هم وارد گفت‌وگو شوند تا تنش‌های سیاسی هرچه زودتر به پایان برسد. کشور در وضعیت حساس است،‌ هم فرصتی برای رسیدن به ثبات و قرارداد اجتماعی جدید فراهم شده است و هم امکان آن وجود دارد که مرحله‌ جدیدی از جنگ و خون‌ریزی با طالبان آغاز شود. افغانستان در هر دو حالت وقتی می‌تواند کامیاب شود که تمام نیروهای سیاسی آن یک مشت واحد تشکیل دهند. مشترکات تمام نیروهای سیاسی خوش‌بختانه بسیار زیاد است. همه‌ی نیروهای سیاسی، طرف‌دار نظم جمهوری و حکومت انتخابی‌اند. همه‌ی نیروهای سیاسی، به تکرار تجربه‌ی امارت طالبان راضی نیستند. در منطقه و جهان هم برگشت امارت طالبان طرف‌دار ندارد. بنابراین زمینه‌های اتحاد سیاسی وجود دارد. تنش‌های سیاسی ناشی از انتخابات ریاست جمهوری، زمینه‌ی تفاهم و اتحاد سیاسی را از بین برده بود، ولی حالا فرصت آن فراهم شده است که این تنش‌ها هرچه زودتر حل شود و زمینه برای شکل‌گیری یک تیم واحد مذاکره‌کننده از نشانی جمهوری اسلامی افغانستان فراهم گردد.

دوام تنش‌های سیاسی هیچ سودی برای هیچ جناحی ندارد. در وضعیتی که طالبان و امریکا به توافق رسیده‌اند و کشور وارد مرحله‌ی جدیدی از حیات سیاسی خود شده است،‌ کوبیدن بر طبل تنش سیاسی بیش‌تر،‌ غیر از این‌که افغانستان را چند‌پارچه کند، سود دیگری ندارد. هرچه زودتر باید تمام نیروهای سیاسی گردهم بیایند و از آدرس نظام جمهوری یک تیم مذاکره‌کننده و یک طرح واحد برای رسیدن به صلح بیرون بدهند. وقتی افغانستان طرح، ‌هیأت مذاکره‌کننده و صدای واحد داشته باشد، قادر خواهد شد تا منافع خود را تأمین کند. مانع اصلی فراراه تأمین منافع افغانستان، افتراق سیاسی است که باید از بین برده شود. تمام سیاست‌مداران باید منافع کلیت نظام را در نظر بگیرند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن