مردم انتخابات می‌خواهند

یک نظرسنجی که دیروز نشر شد نشان می‌دهد که ۸۰ درصد رأی‌دهنده‌گان به احتمال زیاد در انتخابات ریاست جمهوری شرکت می‌کنند. گزارش یافته‌های این نظرسنجی در شماره‌ی دیروز ۸صبح نشر شد. جامعه‌ی آماری این نظرسنجی از تعلقات فرهنگی، جنسیتی و سن و سال متنوع بود. یافته‌های این نظرسنجی نشان‌دهنده‌ی آن است که مردم افغانستان، انتخابات را جدی می‌گیرند. این نظرسنجی یک بار دیگر نشان می‌دهد که تحولات جدی در جامعه‌ی افغانستان به وقوع پیوسته است. وقتی مردم با وجود تهدید‌های امنیتی و ناکارآمدی کمیسیون‌های انتخاباتی در گذشته به رفتن به پای صندوق‌های رأی اعلام آماده‌گی می‌کنند، ‌بیان‌گر آن است که شهروندان افغانستان صرف یک حکومت برآمده از انتخابات سراسری، ‌رقابتی و عادلانه را مشروع می‌دانند.

یافته‌های این نظرسنجی به این دلیل اهمیت دارد که در حال حاضر برخی از کشورها و نیروها در پی القای این باور نادرست هستند که مردم افغانستان انتخابات را نمی‌خواهند و حتا اگر یک حکومت غیر انتخابی آنان تحمیل شود، راضی خواهند بود. چنین باوری از اساس اشتباه است. شهروندان افغانستان و نیروهای سیاسی مطرح، به یک حکومت غیر انتخابی راضی نخواهند شد. تجربه‌ی حکومت‌های گذشته ناکام بود. مردم افغانستان از حکومتی که مدعی مشروعیت دینی بود، ‌تجربه‌ی زیسته دارند و می‌دانند که تکرار آن تجربه، فاجعه خواهد بود.

در این هیچ تردیدی نیست که جمهوری ما دچار معضلات گوناگون است. انتخابات‌ها در ۱۸ سال با نقص و عیب بسیار برگزار شد. انتخابات سال ۲۰۱۴ به اعتراف مقام‌های وقت کمیسیون مستقل انتخابات و بلندپایه‌گان حکومت حامد کرزی، ‌یک فاجعه بود. اسناد نشان می‌دهد که در آن انتخابات تقلب نظام‌مند صورت گرفت و مراکز خیالی رأی‌گیری ایجاد شد. با تأسف که بسیاری از سیاست‌مداران قدرت‌مند در آن زمان در طراحی تقلب دست داشتند. اما با وجود این دغل‌بازی‌ها و جفاهایی که در حق دموکراسی جوان افغانستان صورت گرفت، تمام نیروهای سیاسی کشور می‌خواهند که انتخابات بدل به یک نهاد شود و مشروعیت حکومت از رأی مردم بیاید. این چیزی است که مردم عام افغانستان هم آن را می‌خواهند. دیگر هیچ کسی به هیچ بهانه‌ای نمی‌تواند یک حکومت غیر انتخابی را بر مردم افغانستان تحمیل کند.

حکومتی در این دیار از مقبولیت عمومی برخوردار خواهد بود که منبعث از آرای مردم باشد. حکومتی که مشروعیت خودش را از جای دیگری غیر از آرای مردم بگیرد، ‌هرگز نمی‌تواند قوام پیدا کند. تلاش برای تحمیل یک حکومت غیر انتخابی بر افغانستان، ناکام می‌ماند و هیچ مشکلی را حل نمی‌سازد. یک حکومت غیر انتخابی هیچ نوع صلحی را نمی‌تواند ضمانت کند.

صلح واقعی و پایدار به معنای آتش‌بس موقت نیست. آتش‌بس می‌تواند راه را برای رسیدن به صلح واقعی و پایدار باز کند، ‌اما خاموشی تفنگ‌ها صلح نیست. صلح وقتی به میان می‌آید که یک حکومت منتخب از آن حفاظت کند. صلح باید پایه‌های سیاسی و اجتماعی یک حکومت منتخب و نظام جمهوری را تقویت کند. اگر صلح نتواند منجر به توسعه‌ پایه‌های اجتماعی و سیاسی نظام جمهوری و حکومت منتخب شود، پایدار نمی‌ماند. هیچ نوع آتش‌بسی در نبود یک قرارداد اجتماعی دموکراتیک، نظام جمهوری و یک حکومت منتخب پایدار نمی‌ماند. وقتی اصل وجود یک حکومت منتخب کنار گذاشته شود، تفکر براندازی به نیروهای سیاسی مسلط می‌شود. آن زمان نیروهای سیاسی به گرفتن قدرت از راه زور فکر می‌کنند. وقتی همه برای گرفتن قدرت از راه زور فکر کنند، دیگر اثری از نظم و امنیت باقی نمی‌مانَد. در افغانستان متکثر و متنوع که اصلاً امکان کسب قدرت از راه زور وجود ندارد. باور ما این است که انتخابات ریاست جمهوری باید برگزار شود، ‌کمیسیون‌های انتخاباتی باید تلاش لازم را برای برگزاری یک انتخابات سالم انجام دهند، حکومت باید سهولت‌های مورد نیاز برای برگزاری یک انتخابات سالم را فراهم سازد. از تجربه‌ی انتخابات‌های پارلمانی سال گذشته و انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۳ باید درس گرفته شود تا انتخابات ریاست جمهوری سالم برگزار گردد.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن