تشریک مساعی در مبارزه با ویروس کووید-۱۹ در عصر جهانی

جاوید قایم

منبع: گلوبل تایمز

ترجمه: پوهنیار عبدالقهار جواد

پایتخت چین٬ شهر بیجینگ، جای جالب برای هر سفیری است که بخواهد مهارت‌های دیپلماتیک خود را آزمایش کند. به هرحال، برای من در جریان نخستین ماه‌های کارم به حیث سفیر، جالب بود که شاهد چگونه‌گی ظهور کرونا‌ویروس (کووید-۱۹) بودم.

زمانی که موارد نخستین ابتلا به کروناویروس ظاهر شد، هیچ کس نمی‌دانست که چه اتفاقی افتاده است و با چه چیزی روبه‌رو است. فقط معلوماتی که دست‌یاب بود، همانا نسبت به مردمی بود که به یک بازار مواد غذایی بحری در شهر ووهان رفته بودند و با علایم مریضی مثل «سینه‌و‌بغل» دچار شده بودند که زیاد جدی بود.

اداره‌های محلی حکومت و شفاخانه‌ها رسیده‌گی کردند، اما کافی نبود. شمار مبتلایان به ویروس کووید-۱۹ به طور سرسام‌آوری روز‌افزون بود.

در ماه جنوری کروناویروس غیر قابل کنتر‌ل به نظر می‌رسید. این موضوع توجه‌ رهبری ارشد کشور چین را جلب کرد. رهبری رده‌بلند کشور به طور گسترده در موضوع دخیل شد. شیوع این ویروس در آستانه بزرگ‌ترین رخصتی سالانه چین، یعنی سال نو شمسی چین، تصادف کرده بود.

هرکس در حال برنامه‌ریزی به منظور سفر و سپری کردن رخصتی‌ها در شهر خود بود و بسیاری هم به این قصد سفر کرده بودند. به هر حال، هیچ چیزی جلو راه حکومت را به خاطر مهار کردن این ویروس نگرفت. از این‌که حکومت چین تجربه مشابه مهار کردن ویروس سارس را داشت، می‌دانست که چه کاری انجام دهد. آن‌ها می‌دانستند که در برابر رقابت زمان قرار گرفته‌اند و بنابراین باید به سرعت عمل می‌کردند.

شهر ووهان و شهر‌های پیرامون آن قرنطین شدند. برای مردم گفته شد که در خانه‌های خود بمانند. سیستم حمل‌و‌نقل عامه متوقف و رخصتی‌ها و جشن‌ها لغو اعلام شد و سفر در سراسر کشور محدود گردید. پرسونل صحی و تجهیزات بهداشتی به ولایت هوبی فرستاده شد.

محلات عامه مانند استدیوم‌های ورزشی به شفاخانه‌های موقت مبدل شدند و حتا شفاخانه‌های جدید در ظرف چند روز ساخته شدند که به آن «سرعت چینایی» اطلاق می‌شود. چین هم‌زمان معلومات را برای سه دسته از گیرنده‌گان در میان می‌گذاشت که شامل مردم چین، مراجع کور دیپلماتیک مقیم در چین و کشور‌های جهان می‌شد.

این روز‌های سختی بود. روز‌هایی هم پیش می‌آمد که ۳۰۰۰ نفر تازه مصاب شده در شفاخانه‌ها ثبت می‌شد، در حالی که ۲۰۰ نفر در همان روز وفات می‌کردند. چین می‌دانست که در راه درست گام بر‌می‌دارد و باز هم ثابت کرد که درست بود و هم‌چنان مسابقه را در برابر زمان برنده شد.

به حیث سفیر افغانستان در کشور چین، من متعجب از دیدن حمایت مادی و معنوی کشور‌های دیگر برای چین شدم. با آن هم، به طور آنی حتا به خاطر تجهیزات صحی ساده از قبیل ماسک هم ضرورت پیش آمد. چندین کشور دیگر برای چین لوازم صحی ارسال کردند. افغانستان کشوری فقیر است و بیش‌تر متکی بر لوازم صحی سایر کشورها‌. بنابراین، برایم بسیار جای مسرت بود که می‌دیدم گروهی از محصلان افغان در کشور چین ماسک اهدا می‌کردند که خود آن را خریده بودند.

کشورهای زیاد به شمول افغانستان پیام‌های همدردی به رهبری و مردم چین می‌فرستادند و سفارت‌های خود را به منظور خدمت به دوستان چینایی‌شان باز نگه داشته بودند. این یکی از صحنه‌های گرم و دیدنی برای هم‌بسته‌گی جهانی بود.

در جریان این زمان، جهان فرصت زمانی بیش‌تر داشت که به طور کافی برای مقابله با این ویروس آماده‌گی بگیرد. سازمان صحی جهان گفت، رخ‌داد چین دریچه‌ی فرصت برای دیگران بود؛ اما هیچ کس قدم‌های احتیاطی را برنداشت. این شیوع، محض مشکل چینایی‌ها پنداشته می‌شد. این فرصت زمانی با رویکرد مناظره‌‌ای گذشت که آیا چین کار درست انجام می‌داد یا نادرست؛ آیا کسانی دیگر باید هم تدابیر داشته باشند یا خیر.

پس از دو ماه، موارد ابتلا به ویروس کووید-۱۹ در ایران و ایتالیا ظاهر شد؛ البته دو کشور در دو قاره‌ی جداگانه. در ظرف دو هفته، مسأله شیوع این ویروس به وضعیت اضطراری ملی در هر دو کشور مبدل شد. این ویروس در کشور‌های دیگر هم به زودی شیوع یافت و مرض واگیر جهانی شد؛ حالا کووید-۱۹  ویروسی است که در کره زمین باید هرکه با آن مبارزه کند.

رخ‌داد‌های اخیر ثابت ساخت که ما در دهکده‌ی جهانی زنده‌گی می‌کنیم. این ناممکن خواهد بود که بخشی این دهکده از فاجعه‌ای متاثر شود و به سایر بخش‌ها سرایت نکند. بنابراین، هم‌بسته‌گی تمام ما به خاطر حفظ انسانیت و بشریت تقاضا می‌شود. ما باید یک‌دیگر را در زمان سختی یاری برسانیم.

ما فرصت زمانی زیادی را هدر دادیم و نمی‌توانیم دیگر زمان هدر برود. کشور‌ها و افراد با هم در همکاری نزدیک کار کنند تا از بحران انسانی جلوگیری شود. در میان گذاشتن معلومات، ضروری است. اگر کشوری معلومات را صرف برای خود حفظ کند، هیچ کسی فایده نمی‌کند.

اقدامات و شیوه‌های جلوگیری از شیوع ویروس از جانب کشور چین مؤثر بود. این بر قواعدی آسان استوار بود؛ یعنی دوری از اجتماعات و رعایت فعالیت‌های بهداشت شخصی. ما باید از آن‌ها بیاموزیم و در کشور‌های خود آن را تطبیق کنیم، به هرگونه‌ای که ممکن باشد. این هم مربوط به کشور چین می‌شود که تجارب‌شان را با سایر کشور‌های جهان در میان گذارد تا کمکی باشد برای مهار کردن شیوع کروناویروس‌.

یکی از رویکرد‌های دیگر چینایی‌ها به منظور مهار کردن ویروس، چگونه‌گی برخورد با خارجی‌های مقیم در چین بود. با تمام خارجی‌ها برخورد یکسان می‌شد. سایر کشور‌ها هم باید چنین رفتار کنند. کشیدن خارجی‌ها یا برخورد نادرست با آن‌ها، راه حل نیست. احتمالاً کووید-۱۹ در سایر بخش‌های جهان هم در کوتاه‌مدت شیوع پیدا کند و در درازمدت برخود نامناسب باعث شکایت‌ها و نفرت‌ها خواهد شد.

 نظام صحی کشور‌های ضعیف نیازمند کمک است. اگر این کشور‌ها شیوع ویروس را تجربه کنند، فاجعه رخ می‌دهد. مواردی هم گزارش داده شده است که ویروس کووید-۱۹ بار دیگر به چین وارد شده است. چین هنوز هم با زمان سختی دست و پنجه نرم می‌کند؛ اما هم‌چنان کشوری مساعد است که برای کشور‌های کوچک با در میان گذاشتن تجارب و رسیده‌گی به نظام صحی کمک کند.

نویسنده سفیر دولت جمهوری افغانستان در چین است.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن