هیچ کس وارث منحصربه‌فرد جنگ بر ضد شوروی نیست

دیروز عبدالله عبدالله، رییس اجرایی حکومت وحدت ملی، با اشاره به سخنان عبدرب‌الرسول سیاف واکنش نشان داد و گفت قدردانی از جنگجویان ضد شوروی در افغانستان، به این معنا نیست که گروه‌ها، افراد و اشخاص مشخص، رییس یا وزیر باشند. پیش از این عبدرب الرسول سیاف گفته بود که باید در تصمیم‌گیری‌های کلان ملی، او و هوادارنش حضور داشته باشند. آقای سیاف هم‌چنان گفته کسانی‌که در دهه شصت خورشیدی بر ضد شوروی جنگیدند در حکومت وحدت ملی به حاشیه رانده شده‌اند. روشن است که جناح‌های سیاسی برای افزایش سهم خود از قدرت، بحث‌هایی چون مبارزه با حضور اشغالگرانه‌ی شوروی و نظایر آن را یدک می‌کشند.
بر مبنای آماری که وجود دارد، در مبارزه با حضور اشغالگرانه شوروی در افغانستان، نیم‌میلیون انسان مبارزه کردند. شمار کسانی‌که در جنگ با ارتش سرخ جان باخته‌اند، چیزی حدود دو میلیون است و تقریبا تمام روستایی‌ها از اثر آن جنگ، آسیب دیده‌اند. این آمار نشان می‌دهد که در جنگ با شوروی، بخش بزرگی از مردم افغانستان سهم گرفته و آسیب دیده‌اند. حتا گروه‌های چپ خارج از حزب دموکراتیک خلق که به «چپ محکوم» معروف‌اند نیز بر ضد شوروی‌ها جنگیدند. بخشی از مردم افغانستان بر ضد طالبان هم مبازره کردند و اجازه ندادند که سلطه شوم این گروه سراسری شود. سهم شماری از چهره‌ها در مبارزه با حضور شوروی و سلطه طالبان، انکارناپذیر است. اما امتیازخواهی از مبارزه در برابر شوروی و طالبان، توجیه منطقی ندارد.
معیارهای گزینش در سمت‌های وزارت، ریاست، سفارت و ولایت در قانون مشخص شده است. اشخاص متخصص، مدیر و متعهد باید به این سمت‌ها، آن طوری که قانون پیش‌بینی کرده است، گماشته شوند. سیاستمداران و شهروندان کشور می‌توانند خواستار تجدیدنظر در قوانین و معیارهای قانونی شوند. مثلا سیاستمداران و شهروندان عادی کشور می‌توانند خواستار انتخابی بودن والی‌ها، افزایش نقش نظارتی شوراهای ولایتی یا کاهش صلاحیت‌های رییس‌جمهور شوند، اما این منصفانه نیست که سیاستمداران ما در جنگ قدرت و مشکلاتی که میان خود دارند، جنگ با شوروی و طالبان را علم کنند و خود را وارث منحصربه‌فرد آن بخوانند. همه می‌دانند که سیاستمداران بین خودشان مشکل دارند.
داکتر عبدالله عبدالله، رییس اجرایی ظاهرا نتوانسته است به خواست‌های برخی از متحدان سیاسی‌اش پاسخ مثبت بگوید. حالا برخی از سیاستمداران در این رقابت، جنگ با شوروی و مبارزه با طالبان را یدک می‌کشند و می‌خواهند از این نمد برای خود کلاه ببافند. به‌نظر ما این منصفانه نیست. این نوع حرف زدن افکار عمومی را دچار نگرانی می‌سازد. سیاستمداران می‌توانند از روش‌های دیگر بهره ببرند. تشکیل اجتماعات مدنی حق هر شهروند است. شهروندان یک جمهوری دموکراتیک حق دارند، تشکیل اجتماع بدهند و از حقوق فردی و گروهی خود دفاع کنند.
در بسیاری از کشورهای جهان، انجمن‌هایی به نام سازمان سربازان بازنشسته یا انجمن معلولان جنگی یا مجموعه مبارزان جنگ میهنی وجود دارد. در کشور ما هم همه کسانی‌که با شوروی مبارزه کرده‌اند، حق دارند چنین انجمنی داشته باشند، اما خبر اعلام موجودیت چنین چیزی، با ادبیاتی اعلام شود که برای افکار عمومی نگرانی خلق نکند. در این میان دولت هم مسوولیت‌هایی دارد که باید به آن توجه کند. سران حکومت وحدت ملی، همان طوری که خود گفته‌اند، باید فراموش نکنند که تاریخ مصرف سیاست حذف دیگر به پایان رسیده است. هر تصمیم کلان در سیاست خارجی و استراتژی امنیت ملی باید مبتنی بر مشوره با احزاب سیاسی، جامعه مدنی و فرهنگی‌ها باشد. هیچ کسی نباید از روند تصمیم‌گیری‌های کلان حذف شود.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن