نه حکومت موازی راه حل است، ‌نه نادیده‌ گرفتن مطالبات مشروع نامزدان

نه حکومت موازی راه حل است و نه اعلام نتایجی که مورد تایید نهادهای ناظر بر انتخابات نباشد. افغانستان تجربه‌ی حاکمیت‌های موازی و چندگانه را دارد. آن وضعیت به تمام بخش‌ها و فرهنگ‌های افغانستان آسیب رساند. روزگاری بود که هر گوشه‌ی کشور زیر سلطه‌ی حکام جداگانه بود و برای هر کدام در محل‌های زیر سلطه‌ی‌شان سکه ضرب می‌شد. در آن زمان شهرهای بزرگ کشور یا دچار هرج‌ومرج بود و یا به اقمار قدرت‌های استخباراتی همسایه بدل شده بود و سود آن به افغانستان نمی‌رسید. شهروندان افغانستان نمی‌خواهند که آن وضعیت تکرار شود. نیروهای سیاسی باید مطالباتی را مطرح کنند که مورد حمایت شهروندان افغانستان باشد. شهروندان جمهوری حکومت موازی و بی‌نظمی بیش‌تر را مردود می‌شمارند. سیاست‌مدارانی که در گذشته منافع کشور را در نظر گرفتند، ایجاب می‌کند که امروز هم بر مبنای خرد سیاسی عمل کنند و منافع کلیتی که اسم آن افغانستان جمهوری و صاحب قانون اساسی است را ‌در نظر بگیرند.

البته برخی از مطالبات نیروهای سیاسی و دسته‌های انتخاباتی هم مشروع است. کمیسیون مستقل انتخابات نتوانست کفایت لازم را در مدیریت انتخابات نشان دهد. از طرف دیگر نظام انتخاباتی کشور نقص دارد. پنج ماه از انتخابات ریاست جمهوری می‌گذرد ولی تا حال نتیجه‌ی آن اعلام نشده است. در کشورهای دیگر، ‌حتا کشورهای عقب‌مانده، ‌نتیجه‌ی انتخابات حداکثر تا دو روز پس از برگزاری آن اعلام می‌شود. در این‌جا شهروندانی که خبرهای رسانه‌ها را دنبال نمی‌کنند، فراموش کرده‌اند که پنج ماه قبل انتخاباتی برگزار شده بود. نقص نظام انتخاباتی و ضعف‌های مدیریتی کمیسیون مستقل انتخابات سبب شده است که نیروهای سیاسی و شماری از دسته‌های انتخاباتی اعتمادشان را به کمیسیون‌های انتخاباتی از دست بدهند و به عمل‌کرد مدیران این کمیسیون‌ها شک کنند. مشکل دیگر این است که در درون کمیسیون‌ها اختلاف است.

صدای انتقاد از عمل‌کرد متولیان انتخابات، ‌اولین‌بار از درون کمیسیون‌ها بلند شد. گزارش‌گران رسانه‌ها شاهد درگیری‌های لفظی کمیشنران کمیسیون مستقل انتخابات در نشست‌های خبری هستند. دو دسته‌شدن کمیسیون شکایات انتخاباتی هم از نظر هیچ کسی پوشیده نماند. کمیسیون شکایات انتخاباتی دو دسته شده بود و هر دسته، ‌طرف مقابلش را به جانب‌داری از موضع یک نامزد خاص متهم می‌کرد. این وضعیت باور و اعتماد عمومی به متولیان برگزاری انتخابات را صدمه‌ی بیش‌تر زد. در انتخابات‌های گذشته هم کمیسیون مستقل انتخابات نمره‌ی قبولی نیاورده بود. یکی از عوامل اصلی کاهش میزان مشارکت در انتخابات ماه میزان، بی‌باوری عمومی به کمیسیون مستقل انتخابات بود. این کمیسیون نتوانست قبل از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری، ‌باور و اعتماد عمومی را اعاده کند. اگر باور و اعتماد عمومی به کمیسیون مستقل انتخابات اعاده می‌شد، میزان مشارکت در انتخابات ریاست جمهوری این قدر کاهش نمی‌یافت. تهدید طالبان عامل اصلی کاهش میزان مشارکت نبود.

این طور نیست که بی‌باوری به کمیسیون مستقل انتخابات و عمل‌کرد آن دریافت نادرست عمومی از وضعیت و حاصل پروپاگندای نامزدان رقیب ارگ باشد. تمام نهادهای ناظر بر انتخابات که بخشی از جامعه‌ی مدنی هستند و پروژه‌های نظارتی و تحقیقی‌شان را نهادهای بین‌المللی تمویل می‌کنند، به عمل‌کرد کمیسیون مستقل انتخابات انتقاد دارند. این نهادها بیش‌تر عمل‌کردهای کمیسیون مستقل انتخابات را انتقاد کرده‌اند. کمیسیون مستقل انتخابات نتوانسته است که رضایت نسبی نهادهای ناظر بر انتخابات را به دست بیاورد چه رسد به این که اعتماد ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری را کسب کند. به همین دلیل است که نامزدانی که از سوی کمیسیون مستقل انتخابات بازنده‌ی انتخابات تشخیص داده شده‌اند، نتیجه‌ی انتخابات را نمی‌پذیرند و این کمیسیون را متهم به قانون‌شکنی و جانب‌داری می‌کنند.

راه حل این است که کمیسیون مستقل انتخابات به گونه‌ای عمل کند که حداقل نهادهای ناظر بر انتخابات نتیجه‌ی کارش را تایید کنند. اگر کمیسیون مستقل انتخابات مورد تایید نهادهای ناظر هم نباشد، روشن می‌شود که یک جای کار ایراد دارد. کمیسیون مستقل انتخابات باید روند بازشماری و اعلام نتایج نهایی را به گونه‌ای مدیریت کند که نهادهای ناظر بر انتخابات سلامت نسبی آن را تایید کنند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن