سازمان ناسا: انسان در فضا عصبانی می‌شود – طنز

موسی ظفر

دانشمندان در سازمان ناسا اعلام کردند که انسان در فضا نیز عصبانی می‌شوند. محققین سازمان ناسا پس از بیست‌ودو سال تحقیق دریافتند که مغز انسان ظرفیت بالایی برای گند زدن دارد و حتی در نامساعدترین شرایط می‌تواند غیرانسانی فکر کند. انجمن پیشرفت علوم که مقر آن در تورنتوی کانادا است این کشف را برای شناخت انسان‌های بی‌عقل نهایت حیاتی توصیف کرده و در بخشی از اعلامیه خود نوشته است، ’پس از کشف نیروی جاذبه زمین توسط انجنیر صاحب نیوتن، این مهم‌ترین کشف در تاریخ بشریت است‘.

آلکس اسمیت، یکی از محققان این پروژه در مصاحبه‌اش با مجله ساینس می‌گوید، «معمولاً مغز انسان در فضا قدرت بی‌عقلی خود را از دست می‌دهد و یکسره به کارهای خوب فکر می‌کند. حتی عصبانی نمی‌شود. مثلاً اگر کسی در فضا باشد و پست‌های شاه حسین مرتضوی یا عطا محمد نور را بخواند، دلش نمی‌شود دشنام بدهد. می‌داند آنچه را می‌خواند راست نیست ولی مغزش این دروغ را ماست‌مالی می‌کند.»

ناسا در وبسایت خود در رابطه به روش تحقیقی این مطالعه نوشته است، «اولین بار در سال ۱۹۹۸  یک زن آمریکایی به اسم باربرا را به فضا فرستادیم و سعی کردیم عصبانی‌اش کنیم. از یک حساب فیس‌بوکی ناشناخته برایش پیام عاشقانه نوشتیم، عصبانی نشد. در مسنجرش مسکال دادیم، عصبانی نشد. زنگ زدیم، هیچ ککش نگزید. عکس بدن خود را فرستادیم، باز هم بلاک نکرد. چندین آهنگ فیض کاریزی را برایش پخش کردیم که خوب اعصابش بکفد، فقط خندید. عکس خشویش را نشان دادیم، قلبک فرستاد. عکس شوهرش را با یک زن دیگر فتوشاپ کردیم، به ریش ما خندید. خلاصه اعصاب ما را خراب کرد و دوباره به زمین آوردیم.»

«اولین تلاش ما نتیجه نداد اما ناامید نشدیم. این بار سعی کردیم یک نفر اعصاب‌خراب را پیدا کنیم که از همین‌جا عصبانی به فضا برود. با پاچا خان زدران تماس گرفتیم، تلفون ما را قطع کرد. با انجنیر صاحب حکمتیار زنگ زدیم، تلفونش پیش یک دگروال پاکستانی بود که هر چه عذر کردیم به خودش نداد. به مولوی نذیر احمد حنفی ایمیل نوشتیم، از بینی ما کشید. از سپاه پاسداران ایران خواستیم چند نفر بسیجی به ما قرض بدهد، گفتند بسیجی‌ها مصروف کتک زدن به زنان بی‌حجاب هستند و عذر خواستند. بالاخره از افغانستان و ایران ناامید شدیم و دو نفر را پیش کیم جونگ اون فرستادیم تا با همکاری کند. متاسفانه همکاران ما برنگشتند. جستجو کردیم، کسانی گفتند که کیم جونگ آن‌ها را اعدام کرده و به موش‌ها داده است.»

«در سال ۲۰۰۵ دست از سر انسان‌ برداشتیم و سعی کردیم تحقیق را با حیوانات گرامی پیش ببریم. با خود گفتیم خوب یک حیوان سگ را پیدا کنیم و بفرستیم تا یک نتیجه درست اخذ کنیم. هر چه فکر کردیم از سگ کرده سگ‌تر پیدا نتوانستیم. بالاخره یک سگ پاچه‌گیر بلغاریایی را که در بین سگ‌ها مشهور به غلام مارخور بود به استیشن فضایی هامورتان فرستادیم. بخت با ما یار نبود. سگی که در زمین ببر را پاره می‌کرد، وقتی به فضا رفت آدم شد. شب و روز توبه می‌کرد و اشک می‌ریخت. وقتی دوباره به زمین آمد، گوشت‌خوری را کنار گذاشت و تا آخر عمر گیاه‌خوار ماند.»

«میان سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۸ تقریباً هیچ دستاوردی نداشتیم و قبول کرده بودیم که زنده‌جان در فضا عصبانی نمی‌شود. در دسامبر سال گذشته یکی از همکاران ما تصادفی عکس یک طالب را در انترنت دیده بود و از سازمان تقاضا کرد تا تحقیقات را با فرستادن یک نفر طالب به فضا از سر بگیریم. اول قبول نکردیم، اما بعداً گفتیم بیا یک امتحان کنیم. به ملا صاحب هبت الله پیام دادیم و تقاضای طالب کردیم، گفت باید درخواست‌مان را مستقیم به وزارت دفاع پاکستان بفرستیم. خوشبختانه در جنوری امسال درخواست ما قبول شد و وزارت دفاع پاکستان دو نفر گلالیی طالب را برای ما فرستاد.»

«سازمان ناسا در ماه فبروری طالبان را به فضا فرستاد. آنجا عکس زن را به آن‌ها نشان دادیم، عصبانی شدند. لوگوی رسانه‌های تصویری را نشان دادیم، با انگشت خود تهدید کردند که باید تا یک هفته دیگر بساط هرچه تلویزیون است چیده شود. موسیقی پخش کردیم تا کمی آرام شوند، پشم‌های خود را کندند و به باد دادند. قهوه دادیم، به فرش استیشن فضایی زدند و گیلاس ما را شکستاندند. بوی عطر و ادکلن پخش کردیم، چشمان‌شان از حدقه بیرون زدند. عکس سلینا گومیز و دیپیکا پادوکون را نشان دادیم، دنبال مواد انفجاری گشتند. آرام نشستیم، فرش استیشن فضایی را سوراخ کردند و می‌خواستند ماین کنار‌جاده فرش کنند. وقتی فهمیدیم که انسان در فضا عصبانی می‌شود، تحقیقات ما به پایان رسید و خواستیم آن‌ها را به زمین برگردانیم، که بالون آکسیجن خود را دندان گرفتند و سوراخ کردند. تحقیقات ما نتیجه داد، اما آن دو برادر را نتوانستیم نجات دهیم.»

هرچند محققین ناسا کشف خود را نهایی توصیف کرده‌اند، اما جامعه‌شناسان این نتیجه را ناقص می‌خوانند. ژان بیژن، نویسنده فرانسوی، در مقاله‌ای که به نیویورک‌تایمز فرستاده نوشته است، «با نهایت احترامی که به برادران طالب دارم، باید بگویم که آن‌ها استثنا هستند. رفتار آن‌ها را نمی‌شود ملاک قرار داد. انسان تعریف خاص خودش را دارد. انسان هیچ‌وقت با رسانه دشمنی نمی‌کند.»

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن