۸ مارچ؛ تاکید زنان پروانی بر مبارزه برای احقاق حقوق

۸صبح - پروان

امروز ۸ مارچ، مصادف است با روز هم‌بسته‌گی زنان. هرچند زنان در سراسر جهان با دشواری‌های فراوان رو‌به‌رو بوده‌اند، اما در این میان زنان افغانستان، سرنوشت غم‌بارتر و پررنجی نسبت به زنان کشورهای دیگر طی سال‌های گذشته داشته‌اند.  به گفته برخی از بانوان، پس از سقوط حکومت پیشین، زنان افغاستان حق کار و حق آزادی‌شان را از دست داده‌اند.

هم‌زمان با فرا رسیدن ۸ مارچ، شماری از بانوان در ولایت پروان می‌گویند که پس از سقوط حکومت پیشین، زنان افغاستان حق کار و آزادی‌شان را از دست داده‌اند. به گفته آنان، با وصف این هم، زنان افغانستان دست از مبارزه تا رسیدن به حقوق‌شان نمی‌کشند.

لینا محمدی، یکی از باشنده‌گان پروان است. او ۲۲ سال سن دارد و کارمند پیشین رسانه¬ای در این ولایت است. لینا محمدی بیش از سه سال در یکی از رادیوهای محلی  ویژه بانوان در ولایت پروان کار کرده، اما پس از سقوط حکومت پیشین، به دلیل توقف نشرات این رادیوی محلی، بیکار شده است. او تنها نان‌آور خانواده نه‌ نفری‌شان بود و اکنون در وضعیت بد اقتصادی به سر می‌برد.

او افزود: «متاسفانه ۸ مارچ در حالی فرا رسید که در سال جاری و پس از سقوط حکومت پیشین، حقوق زنان در افغانستان سلب گردید. اگر تاریخ را هم مطالعه بکنیم، هر باری که حکومت‌ها شکست خورده‌اند و یک حکومت جدید شکل گرفته است، تاثیرات منفی آن را خانم‌ها متقبل شده‌اند. مثلا در یک خانواده نه نفری زنده‌گی می‌کنم، از زمان نوجوانی تا کنون به دلیل این‌که اقتصاد خانواده ما خوب نبود، کار می‌کردم و از آن طریق مصارف خود و اعضای خانواده خود را پیدا می‌کردم، اما فعلا بیکار شده‌ام و در وضعیت بد اقتصادی به سر می‌برم. اما این محدودیت نمی‌تواند دست ما را از مبارزه بردارد.»

گفتنی است که پس از سقوط حکومت پیشین، از میان ۱۸ رسانه صوتی، تصویری و چاپی در ولایت‌های پروان و کاپیسا، بیش ۱۰ رسانه بنا بر مشکلات اقتصادی و وضع محدودیت‌ها، بسته شده‌اند. به گفته مسوولان این رسانه‌ها، با توقف نشرات رسانه‌ها، هم اکنون ده‌ها خبرنگار و کارمند رسانه‌ای به شمول زنان بیکار شده‌اند. در این میان نشرات رادیو برین، «اولین صدای بانوان» در پروان نیز متوقف شده است. رادیو برین در یک شبانه‌روز ۱۶ ساعت نشرات داشت. ساحات تحت پوشش این رادیو، ولایات شمال کابل ـ پروان، کاپیسا و پنجشیر ـ بود. در آن زمان مسوولان این رادیو گفته بودند که ۱۸ بانو در این رادیو ویژه بانوان کار می‌کنند.

در همین حال لینا محمدی می‌گوید که با وصف مشکلات اقتصادی و اجتماعی از زمان دانشجویی تا پیش از حاکمیت حکومت سرپرست، در کنار کارهای رسانه‌ای، فعالیت‌های مدنی نیز داشته است. او از چند سال به این‌سو در بخش‌های دفاع از حقوق و آموزش زنان به‌شکل «رضاکار» در ولایت پروان فعالیت داشته است. او می گوید با آن‌که در این مدت از سوی افراد ناشناس چندین بار مورد تهدید و توهین قرار گرفته بود، اما آروزهای زیادی در سر داشت، از خبرنگار شدن تا رسیدن به کرسی وزارت امور زنان؛ وزارتی که دیگر وجود ندارد.

لینا محمدی می‌گوید که اکنون در بی‌سرنوشتی به سر می‌برد و مثل هزاران بانوی دیگر در کشور آرزوهایش از بین رفته است.

او اضافه کرد: «با آن‌که در سال‌های اخیر دستاوردهای خوبی در خصوص دفاع از حقوق و آموزش زنان در ولایت پروان داشتیم، اما تمام آن‌ها یک‌سره از بین رفت. اکنون مثل من هزاران زن بیکار شده و دروازه رسانه‌ها نیز به روی ما بسته شده است. اما ما نسلی نیستیم که دست از مبارزه برداریم.»

لینا محمدی از حکومت سرپرست می‌خواهد تا به حقوق انسانی و اسلامی  زنان افغانستان ارزش قایل شود.

این در حالی است که حکومت سرپرست اندکی پس از حاکمیت دوباره‌‌اش بر افغانستان، همانند دوره اول حاکمیت‌ خود شماری از زنان و دختران را از درس خواندن و کار کردن منع کرد. پس از آن، شماری از زنان و دختران به این ممنوعیت‌ها و محدودیت‌ها اعتراض‌های خیابانی راه‌اندازی کردند. دامنه این اعتراض‌ها تا پارلمان اروپا و نشست اسلو رسید، اما تا حال نتیجه‌ مطلوبی در پی‌‌ نداشته است و حکومت سرپرست هم شماری از این زنان و دختران معترض را برای چند روزی بازداشت کرد. جامعه جهانی هم برای مشروعیت بخشیدن به این حکومت، رعایت حقوق بشر مخصوصاً حقوق زنان و دختران را شرط گذاشته است.

مشکلات لینا محمدی هم نمونه‌ای از روایت هزاران زن یا دختر افغانستانی است که زیر پرچم حکومت سرپرست به سر می‌برند.

دکمه بازگشت به بالا