کشتار مردم ننگرهار

هدف روشن حمله‌ی تروریستی به جمعیتی که در ننگرهار راه‌پیمایی می‌کردند، کشتار مردم بود. حتا ایدیولوژی‌های نفرت‌بار مذهبی هم به باورمندانش برای قتل هر کسی مجوز نمی‌دهد، اما قتل انسان‌ها در ایدیولوژی نفرت‌بار گروه‌های تروریستی‌ای که در افغانستان فعالیت دارند، خودش هدف است. به نظر می‌رسد که این تروریست‌ها هیچ هدف سیاسی هم ندارند. گروهی که خواستار تشکیل خلافت ایدیولوژیک باشد هم‌ به هر کسی حمله نمی‌کند، اما تروریست‌هایی که این‌جا فعالیت دارند،‌ کشتن انسان‌ها را وظیفه‌ی اصلی خود قرار داده‌اند. آنان تنها به قتل می‌اندیشند. مردانی که این هسته‌های تروریستی را رهبری و هدایت می‌کنند، همه تشنه‌ی خون اند. داعیه‌ی آنان حتماً قتل تمام مردم جهان است. اگر در دوره‌های باستان و سده‌های میانه امراضی مثل طاعون دشمن بشریت بود، ‌امروز گروه‌های تروریستی فعال در افغانستان این وظیفه را به دوش گرفته‌اند.

تردیدی نیست که برخی از قدرت‌های منطقه‌ای برای ضربه‌زدن به نفوذ رقیبان‌شان،‌ گروه‌‌های تروریستی را وسیله قرار داده‌اند. کشتار هدفمند شیعیان و حمله بر جمعیت تظاهرکننده در ننگرهار بدون حمایت سازمان‌های استخباراتی قدرتمند ممکن نیست. سازمان‌های استخباراتی قدرت‌های منطقه‌ای برای رسیدن به اهداف خاص شیطانی‌شان، ‌پروژه‌های ترور و وحشت را طراحی می‌کنند، عمال‌شان را به هسته‌های تروریستی نفوذ می‌دهند و ماشین کشتار تروریست‌ها را طبق خواست‌های خودشان جهت می‌دهند. واقعیت تلخ دیگر هم این است که تروریست‌ها از ضعف نهادهای دولتی افغانستان بهره‌برداری بزرگ می‌کنند. ضعف‌ نهادها به ماشین کشتار تروریست‌ها سرعت بیشتری داده است.

افغانستان هیچ نهاد رسمی و شناخته شده نداشت و پس از آن سال جامعه‌ی جهانی به همکاری افغان‌ها دست به نهادسازی در افغانستان زد. جامعه‌ی جهانی برای تحقق اصل انحصار زور در سازمان دولت، نهادهای امنیتی افغانستان را با مصرف پول و به خدمت گرفتن نیروی متخصص دوباره‌سازی کرد. بازسازی نهادهای امنیتی افغانستان در سال ۲۰۱۱ سرعت بیشتری گرفت. روشن است که ساختن نهاد‌های امنیتی قدرتمند و تقویت این نهادها‌ وقت زیادی می‌برد. تشکیل ارتش‌های مدرن در کشورهای دیگر چند نسل زمان برد، اما افغانستان در شرایطی نهادسازی می‌کند که تروریست‌های گوناگون از هیچ فرصتی برای کشتن مردم افغانستان دریغ نمی‌کنند، ولی در کنار این مسایل، رهبران دولت ضعف‌هایی را به نهادهای امنیتی تحمیل کرده‌اند. این رهبران بنا بر ملاحظات سیاسی و محلی اشخاصی را در نهادهای امنیتی توظیف کرده‌اند که نه تنها توان و اراده‌ای برای کار ندارند، بلکه به فساد بیشتر دامن زده‌اند. ننگرهاری‌هایی که مورد حمله‌ی تروریست انتحاری قرار گرفتند، در اعتراض به عملکرد یک فرمانده‌ی پولیس تجمع کرده بودند. هیچ بعید نیست که آن فرمانده‌ی پولیس در اثر ملاحظات کوچک محلی در آن مقامش منصوب شده باشد. شاید هزاران ملاحظه‌ی غیرعقلانی سبب شده باشد که بلندپایگان امنیتی نخواسته‌اند آن فرمانده را به جای دیگری تبدیل کنند. اگر آن فرمانده کفایت لازم را هم داشته باشد، ‌وقتی مردم محل او را نخواهند و با او همکاری نداشته باشند، روشن است که حضورش موثریتی نخواهد داشت، اما مقام‌های دولتی بر مبنای ملاحظاتی که هنوز به کسی روشن نیست، برخی از اشخاص و افراد را در سمت‌های فرماندهی پولیس حفظ می‌کنند.

ننگرهار با مشکلات امنیتی متعددی دست و پنجه نرم می‌کند. دیروز مکتب‌های دخترانه در جلال‌آباد هم هدف حمله‌ی تروریستی قرار گرفت. تروریست‌ها می‌خواهند آموزش زنان را در آن ولایت از طریق ارعاب قدغن کنند. تروریست‌ها که به آموزش زنان و دیگر مظاهر تمدن معاصر عقیده ندارند، می‌خواهند نظم اجتماعی مطلوب خودشان را با ترور و انتحار به مردم جلال‌آباد تحمیل کنند. این اهداف تروریست‌ها اعلام‌شده و آفتابی است. افزون بر این، پر واضح است که مسئولان امنیتی جلال‌آباد هم در مواردی غفلت کرده‌اند. با آن‌که در آن شهر نیرو و امکانات کافی وجود دارد، ‌اما مردم جلال‌آباد هر روز به دست تروریست‌ها مرعوب می‌شوند.

سران حکومت باید هرچه‌ زودتر در مورد مقام‌های امنیتی جلال‌آباد و در مجموع ولایت ننگرهار تجدید نظر کنند. سران حکومت باید کارنامه‌ی هر یک از بلند‌پایگان امنیتی تصمیم‌گیر در ننگرهار را مورد بررسی عمیق قرار دهند و آنانی را که کفایت لازم را ندارند، به پست‌های کم‌اهمیت تبدیل کنند. سمت‌های مهم امنیتی باید به اشخاصی سپرده شود که اراده و توانایی کار دارند. آنانی باید در سمت‌های مهم امنیتی منصوب شوند که تعهد، ‌تخصص و اراده‌ی کار دارند. کسانی که این ویژگی‌ها را ندارند‌‌، نباید بر مبنای ملاحظات سیاسی در سمت‌های مهم گماشته شوند. در ولایت مهمی مانند ننگرهار به هیچ‌وجه حضور یک مقام‌ امنیتی بی‌کفایت قابل بخشش و چشم‌پوشی نیست. سران حکومت نباید با بی‌پروایی با معضل ننگرهار برخورد کنند.

چیز دیگری که باید سران حکومت و بلند‌پایگان امنیتی به آن توجه کنند‌، این است که حمله‌های تروریستی به هیچ‌وجه متوقف نخواهند شد. تروریست‌ها خود برای توقف آن اقدام نمی‌کنند. مقام‌های امنیتی باید ابتکار نشان دهند و برنامه‌هایی برای جلوگیری از این نوع حملات بریزند.

دیدگاه are closed.