تشدید جنگ و خشونت راه‌حل نیست

طالبان دور تازه‌ای از حملات‌شان را بر نیروهای امنیتی آغاز کرده‌اند، هرچند طالبان هرگز نگفته‌اند که حملات‌شان را متوقف می‌کنند و به آتش‌بسی که حکومت و طالبان در روزهای عید اعلام کرده بودند، پابند می‌مانند. گروه طالبان در تازه‌ترین مورد جنگ را تنها انتخاب خود اعلام کرده است. حکومت همواره طالبان را به آتش‌بس دعوت کرده است، اما اختلاف نظر حکومت و طالبان بر سر رهایی زندانیان طالبان باعث شده است تا این گروه موج تازه‌ای از حملاتش را آغاز کند. از دیروز تا امروز در ولایت‌های کندز، بدخشان و پروان بیش از ۲۰ تن از نیروهای امنیتی افغانستان در نتیجه حملات طالبان کشته شده‌اند. هم‌چنان تفنگ‌داران شناخته نشده در ولایت غزنی دو بزرگ قومی را ترور کرده‌اند.

موج خشونت و حملات مرگ‌بار از جانب نیروهای مخالف حکومت هرگز پایان نیافته است. در تازه‌ترین مورد در اثر حمله به ریاست امنیت ملی ولایت سمنگان، ۱۰ نیروی امنیت ملی کشته شده‌اند و ۴۳ تن به شمول سه زن، سه کودک و شماری دیگر از غیر نظامیان زخمی شده‌اند.

رییس جمهور غنی در پاسخ به حمله ولایت سمنگان در اعلامیه‌ای گفته است که توسل به کشتن مردم برای گرفتن امتیاز در مذاکرات، بدترین روی‌کرد ممکن است. او این حملات را جنایت‌کارانه و ضد بشری خوانده است. او گفته است که چنین حملاتی نشان می‌دهد که گروه طالبان به خشونت و تداوم جنگ پافشاری دارد.

او هم‌چنان از طالبان خواسته است که از «جنگ و افغان‌کشی» دست بکشند. عبدالله عبدالله رییس شورای عالی مصالحه ملی نیز در بیانیه‌ای حمله طالبان به ولایت سمنگان را حملات کور و خلاف تعهدات در راستای شروع مذاکرات و برقراری صلح عنوان کرده است.

او هم‌چنان گفته است که طرف‌ها باید به جان و مال غیر نظامیان وقع گذاشته و از کشتار و خون‌ریزی بیش‌تر بپرهیزند.

با تشدید حملات طالبان مردم نیز از ادامه این خشونت‌ها نگران‌اند. بحث مذاکرات صلح امید تازه‌ای در دل مردم دمیده بود. روزهایی که حملات انتحاری و خشونت‌ها کاهش یافته بودند مردم امید صلح را در دل زنده کرده بودند و انتظار داشتند که حکومت افغانستان و طالبان برای پایان دایمی خشونت‌ها از هر تلاشی دریغ نورزند.

طوری که دیده می‌شود دیگر در مسیر مذاکرات صلح عملاً بن‌بست‌های جدی پیش آمده است و طالبان بیش از حکومت به گونه یک‌جانبه پیش‌شرط تعیین می‌کنند و طوری نشان می‌دهند که هر خواسته‌ای را باید با خون و خشونت بر حکومت تحمیل کنند.

حکومت افغانستان پیشنهاد داده بود که گروه طالبان باید افراد دیگری را به جای ۵۹۲ نفر معرفی کند تا آن‌ها آزاد شوند، حکومت، علت این درخواستش را پرونده‌های جرمی این زندانیان عنوان کرده بود. طالبان اما اصرار دارند، تا زمانی که افراد مورد نظرشان رها نشوند، حاضر نیستند دور میز مذاکرات صلح حاضر شوند.

حتا معلوماتی نیز وجود دارد که طالبان طرح سقوط ولایت‌های فراه، کندز و غزنی را روی دست داشته‌اند تا در میز مذاکرات به زعم خودشان به امتیازات بیش‌تری برسند.

تاریخ معاصر افغانستان سرشار از جنگ‌هایی است که در هر دو طرف مردم کشته شده‌اند، ادامه جنگ و خشونت‌ها چیزی جز تداوم این مرگ‌ومیر نیست.

جنگ هم از جانب حکومت و هم از جانب طالبان قربانی می‌گیرد و روش عقلانی این است که طالبان مقداری انعطاف نشان بدهند و با حضور در میز مذاکرات مانع تداوم این جنگ و کشتار شوند. اگر تصور کنیم، صلحی بین حکومت و طالبان به میان بیاید پاسخ طالبان برای ادامه این خشونت‌ها که منجر به مرگ‌ومیر سربازان حکومت، جنگ‌جویان طالب و غیرنظامیان می‌شود، چیست؟

بدون شک در پیشگاه مردم پاسخ قناعت‌بخشی ندارند. افغانستان در اواخر دهه شصت تجربه تلخی از به نتیجه نرسیدن گفت‌وگوهای صلح دارد، اگر طرح صلح بنین سیوان عملی می‌شد و حکومت داکتر نجیب الله و مجاهدین به جای جنگ صلح می‌کردند، ما شاهد جنگ‌های ویران‌گر داخلی بعدی نمی‌بودیم، امروز افغانستان به مراتب در جایگاه بهتری قرار داشت و میلیون‌ها هم‌وطن ما کشته، زخمی و آواره نمی‌شدند. مذاکرات صلح جدید، فرصتی است که همه طرف‌ها باید برای جلوگیری از کشتار بیش‌تر هم‌وطنان‌شان تلاش کنند و نگذارند که این فرصت نیز مانند فرصت اواخر دهه شصت از دست برود. مردم ما از جنگ خسته‌اند و تشنه صلح‌اند. زمان آن فرا رسیده است که جنگ و خشونت‌ها پایان یابند.

دکمه بازگشت به بالا
بستن