از جنجال انتخابات عبور کنید و به خروج باندیشید

ترمپ رییس‌جمهور ایالات متحده بارها گفته است که خواستار خروج نیروهای امریکایی از افغانستان است. او افغانستان را سرزمینی می‌داند که مردم آن غیر از جنگ، کار دیگری ندارند. او گفته است که افغانستان همیشه در جنگ بوده است. اما تاریخ‌دانانی که برای آقای ترمپ گذشته‌ی این خطه را توضیح می‌دهند، فراموش کرده‌اند که دوره‌های ثبات را هم به ایشان توضیح دهند. آخرین دوره‌ی ثبات در افغانستان از اواخر سال ۱۹۲۹ شکل گرفت و تا کودتای هفت ثور در اپریل ۱۹۷۸ ادامه یافت. پالیسی حکومت وقت ایالات متحده هم یکی از عوامل برهم خوردن ثبات در افغانستان پس از سال ۱۹۷۸ بود. در آن زمان ایالات متحده به پاکستان کمک کرد تا یک ارتش جهادیست از مردم افغانستان و یک ارتش جهادیست دیگر از شماری از مردم مسلمان سراسر جهان بسازد تا در افغانستان علیه شوروی بجنگند. پاکستان با استفاده از پول امریکا، ‌این کار را کرد. همین ارتش جهادیستی که پاکستان از اسلام‌گرایان سراسر جهان ساخت،‌ امروز بدل به القاعده و خلافت تروریستی داعش شده است. همه در مورد زنده‌گی‌نامه‌ی بن لادن و ابومصعب الزرقاوی، بنیان‌گذاران القاعده و داعش‌، می‌دانند.

بنا بر این یکی از عوامل مهم جنگ افغانستان و دوام آن،‌ بین‌المللی شدن این جنگ است. قدرت‌های بزرگ در دهه‌ی هشتاد از جانب مخالف جنگ حمایت می‌کردند. پاکستان با استفاده از کمک‌های غرب در دهه‌ی هشتاد در شهرهای کویته، پشاور، کراچی و اسلام‌آباد زیربنای حمایت از شورش‌گری در افغانستان را به وجود آورد. از همان زیربنا پس از حادثه‌ی تروریستی ۱۱ سپتامبر علیه ناتو و امریکا نیز استفاده شد. ارتش پاکستان در طول دو دهه‌ی گذشته، هم از امریکا پول گرفت و هم دشمنان امریکا را به صورت نظام‌مند حمایت کرد. این طور نیست که مردم افغانستان جنگ‌جویان غریزی باشند و در طول دو دهه‌ی اخیر با امریکا جنگیده باشند. طالبان مورد حمایت تمام مردم افغانستان نبودند/نیستند. نظرسنجی‌های تمام نهادهای معتبر نشان می‌دهد که کمیت بزرگی از مردم افغانستان با داعیه، ‌اهداف و افکار طالبان مخالف‌اند. مردم افغانستان خواستار موفقیت نهاد دولت در کشورشان هستند.

این ایالات متحده بود که نتوانست مشکل حمایت پاکستان از نیروهای طالبان را حل کند. پاکستان بدل به عمق استراتژیک برای گروه طالبان شد. مقام‌های ایالات متحده بر این امر واقف‌اند و به آن اذعان کرده‌اند. ولی رییس جمهور امریکا و شماری از نامزدان حزب دموکرات ایالات متحده بدون در نظر گرفتن این واقعیت‌ها در مورد افغانستان اظهار نظر می‌کنند. برگرداندن آرامش به افغانستان و ختم جنگ، رسالت اخلاقی تمامی قدرت‌های بزرگ از جمله ایالات متحده است. ایالات متحده در طول دو دهه‌ی گذشته صاحب نفوذ قابل توجه در افغانستان شده است. مردم افغانستان سپاس‌گزار و مدیون کمک‌های واشنگتن برای بازسازی کشورشان هستند. مردم افغانستان هزینه‌های مالی و انسانی ایالات متحده در کشورشان را به دیده‌ی قدر می‌نگرند. این امر هم قابل درک است که طولانی شدن جنگ سبب خسته‌گی حداقل یکی از طرف‌ها می‌شود؛ اما خروج نظامی ایالات متحده از افغانستان باید مسوولانه و معقول باشد.

اگر ایالات متحده با عجله و بدون تامین صلح و آرامش از افغانستان خارج شود،‌ مردم افغانستان آن را یک اقدام خیلی بد و دشمنانه تلقی خواهند کرد. صلح و آرامش زمانی تامین می‌شود که ایالات متحده پاکستان و قطر را به آوردن طالبان دور میز مذاکره با حکومت و دیگر نیروهای سیاسی افغانستان وادار سازد. پاکستان و قطر باید طالبان را قانع بسازند که بخشی از نظم جمهوری در افغانستان باشند. بدون نظم جمهوری، ‌جنگ افغانستان خاتمه نمی‌یابد. در صورت دوام جنگ در افغانستان برای امنیت جهانی مشکل جدی به وجود خواهد آمد و هیچ کشوری از تبعات آن مصون نخواهد بود. کابل هم باید هرچه زودتر از کشمکش انتخابات ریاست جمهوری عبور کند و به موضوع استراتژیک صلح و خروج باندیشد. مردم افغانستان خواستار صلح‌اند، اما صلح شکننده و ناپایدار نمی‌خواهند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن