غور؛ شهری با ۲۵ تکسی

محمدحسین نیک‌خواه

سیستم حمل‌و‌نقل شهری از موارد مهم در هر شهر است و شاه‌رگ اصلی شهرها به حساب می‌آید. در کلان‌شهرهای جهان با سکته‌گی در سیستم حمل‌و‌نقل شهری، جریان زنده‌گی عادی مردم مختل می‌شود.

شهرهایی هم هستند که در آن‌‌ها از سیستم‌ حمل‌و‌نقل شهری خبری نیست و مردم وابسته‌ی وسایل نقلیه‌ی عمومی نیستند. فیروزکوه، مرکز ولایت غور در غرب کشور، از همین شهرها است.

تا پنج سال پیش در این شهر اصلاً تکسی وجود نداشت و چیزی به اسم وسیله نقلیه‌ی عمومی نبود. برای نخستین بار مردی تکسی را روی کار آورد و مدتی شهر فقط یک تکسی داشت.

حالا شمار تکسی‌های شهر بیش‌تر از ۲۰ عراده شده است، اما بیش‌تر آن‌ها رنگ و شماره پلیت تکسی و حتا اسناد جواز سیر رسمی ندارند و موترهای دست پاکستان هستند.

مدیریت ترافیک فیروزکوه با وجود کم‌بود نیروی بشری، در حد توان طی سال‌های پسین تلاش کرده تا قوانین ترافیکی را به مردم آموزش دهد، ولی در شهر چراغ‌های ترافیکی وجود ندارد.

نخستین تکسی‌وان شهر

فیض‌گل، نخستین فردی بود که تکسی‌وانی را در شهر فیروزکوه، مرکز ولایت غور، باب کرد. تا همین پنج سال پیش در این شهر چیزی به نام تکسی و وسیله حمل‌و‌نقل عمومی وجود نداشت. این مرد کارش را با موتر نوع «سراچه» با شماره پلیت تکسی آغاز کرد، اما موترش رنگ مخصوص تکسی نداشت.

مدت‌ها فیض‌گل تنها تکسی‌وان شهر بود و بیش‌تر مردم او را می‌شناختند. با افزایش تقاضا برای استفاده از تکسی، او دوستان خود را تشویق کرد تا به عنوان تکسی‌وان فعالیت کنند.

رفته‌رفته شمار تکسی‌ها که ایستگاه آن‌ها مقابل دروازه‌ی ورودی شفاخانه شهر است، افزایش یافت. حالا شمار تکسی‌های شهر بیش‌تر از ۲۵ عراده شده است.

عبدالرازق، از راننده‌گان تکسی در فیروزکوه می‌گوید که وظیفه‌ی او و همکارانش کمک و خدمت به مردم است، اما تکسی‌ها به دلیل نا‌امنی و وجود ماین‌ نمی‌توانند مسافران را به برخی روستاها انتقال دهند.

فیض‌گل، خاطره‌ای روایت می‌کند که فردی نیمه‌ی شب برای انتقال بیمارش به شفاخانه با او تماس گرفت. مسافر با عجله سوار تکسی شد و راننده او را به شفاخانه رساند. وقتی از موتر پایین شد، راننده پرسید مریض شما هستید؟ فرد پاسخ داد نخیر، یادم رفت مریض را سوار تکسی کنم، باید دوباره دنبالش برویم.

کم‌بود کارمند و امکانات در ترافیک

طی سال‌های اخیر برای آموزش قوانین ترافیکی به ساکنان شهر فیروزکوه تلاش‌هایی صورت گرفته است. مدیریت ترافیک غور با وجود کم‌بود نیروی بشری، بازهم سعی کرده قوانین ترافیکی را اعمال کند.

محمدیعقوب ابراهیمی، مدیر ترافیک ولایت غور، در گفت‌وگو با روزنامه‌ی ۸صبح، رفت‌و‌آمد موترهای دست پاکستان، کم‌بود کارمند و غیر معیاری بودن خیابان‌ها را بزرگ‌ترین مشکلات ترافیکی می‌داند.

مدیریت ترافیک غور که ۹ ولسوالی و سه ناحیه‌ی شهر زیر اثر آن است، تنها ۲۰ کارمند دارد و اگر در ولسوالی‌ها حادثه‌ی ترافیکی رخ دهد، در نبود پولیس ترافیک کارمندان جنایی به قضیه رسیده‌گی می‌کنند.

تا کنون مدیریت ترافیک بیش‌تر از ۸۰۰ جواز راننده‌گی برای راننده‌گان وسایل نقلیه‌ی سبک و سنگین صادر کرده است و صنف‌های آموزش راننده‌گی برای آنان برپا می‌شود.

با این همه بازهم چراغ‌ سرخ و «زیگنال‌های» هشدار‌دهنده‌ی ترافیکی در شهر وجود ندارد و ریاست عمومی ترافیک کابل به مشکل کم‌بود کارمند و امکانات در غور توجه چندانی نداشته است.

خیابان‌های غیر‌معیاری 

شهر فیروزکوه وسعت کمی دارد و به سه ناحیه‌ی شهری تقسیم شده است. تمام خیابان‌های آسفالت شده‌ی شهر، بیش‌تر از ۱۲ کیلومتر نیست و دیگر خیابان‌ها خامه و خاکی است.

شهرداری فیروزکوه تایید می‌کند که اکثر خیابان‌های شهر غیرمعیاری است و با استندردهای رایج هم‌خوانی ندارد.

احمد احمدی، مدیر مالی و اداری و سرپرست شهرداری فیروزکوه، به روزنامه‌ی ۸صبح می‌گوید که شهرداری تلاش دارد با توسعه‌ی شهر، خیابان‌های جدید را به گونه معیاری طراحی و اجرا کند.

برای ایجاد نظم شهری نیز اقداماتی از سوی شهرداری صورت گرفته تا حضور دست‌فروشان مانعی برای رفت‌و‌آمد وسایل نقلیه نباشد.

با وجود همه‌ی این‌ها شهر سیستم حمل‌و‌‌نقل عمومی ندارد و از وسایل همه‌گانی مانند بس‌ و موترهای مسافربری درون‌شهری خبری نیست.

وظیفه‌ی انتقال مسافران در مسیرهای درون‌شهری بر عهده‌ی تکسی‌وان‌ها است و مردم بیش‌تر در مواقع ضروری و برای انتقال بیماران یا رفتن به مراسم‌ و مهمانی‌ها، از تکسی‌ استفاده می‌کنند.

مردی که زمانی تنها تکسی‌وان شهر بود، موتر تکسی خود را فروخته و اکنون با موتر «لوکسل» دست پاکستان مسافران را جا‌به‌جا می‌کند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن