غزنی: قتل عام مثل آب خوردن

از ماتم و مرگ گرفته تا بی‌آبی و بی‌برقی. فقط این نیست. همین اکنون که می‌نویسم مردم در ولایت غزنی به نان و غذا دسترسی ندارند و اگر مواد خوراکه‌ای هم برای خرید پیدا شود، با چندین برابرِ اصل قیمت به فروش می‌رسد. بهای یک قرص نان ۵۰ افغانی و یک بوتل آب ۱۰۰ افغانی.

تکه‌هایی از گوشت در خیابان، تکه‌هایی از گوشت در کوچه‌، تکه‌هایی از گوشتِ سرخِ آدمی آویزان به درختِ سرخِ آلبابوی حویلیِ کوچکی در حوالی شهری در حالِ انهدام. با مردمی که با شکمِ گرسنه نه نای گریه دارند و نه پای گریز. طالبان در این شهر به سادگی قتل عام راه انداخته‌اند. قتل عام مثل آب خوردن.

بصیر امروز از غزنی به کابل آمده است. از لحنِ صدایش عزا پخش می‌شود. کوچه‌ و محل زندگی‌اش اکنون با خاک و خون یکی شده و از چهار روزِ گذشته با وحشت یاد می‌کند. «به مجرد آمدن طالبان اول برق را قطع کردند. کانال آبرسانی مسدود شد و شبکه‌های مخابراتی را بند کردند. در منطقه‌ی ما، در یک روز از ۱۰۰ فیر و راکت بیشتر اصابت می‌کرد. نمی‌توانستیم از خانه بیرون شویم. اگر پشت نان هم می‌رفتیم، بوی خون و مرده اشتهای ما را کور می‌کرد.»

طبق گفته‌ی شفیق‌الله شفیق، استاد دانشگاه و نامزد احتمالی غزنی در مجلس نمایندگان، در حملات هوایی دولت و نیروهای خارجی در منطقه، ۱۸ نفر از یک خانواده به شهادت رسیده و خساراتِ مالی و جانی بسیاری را برای مردم به همراه داشته است. «اگرچه دولت تلاش می‌کند با احتیاط عمل کند، اما به دلیل جابه‌جایی طالبان در بین مردم محتمل است که حادثات جانی و مالی را در پی داشته باشد. در این جنگ مردم میلیون‌ها دالر خساره‌مند شدند، سه مارکیت تجارتی، دکان‌ها و خانه‌های مردم به آتش کشیده شد.»

او در ادامه می‌گوید: «ساحات مربوط به شهر در کنترول دولت است، اما بیرون از شهر غزنی تجمعات طالبان هنوز هم وجود دارند و امکانات نظامی بسیاری را هم از تسخیر بعضی نقاط غزنی به دست آورده‌اند. طالبان اکنون در بین خانه‌های مردم جا‌به‌جا شده و از مناطق حومه‌ی شهر جنگ‌شان بر علیه دولت را سازماندهی می‌کنند. وضعیت مردم در تمام شهر از نظر دسترسی به مواد خوراکه، آب آشامیدنی، امکانات صحی و دیگر خدمات بشری با بحران جدی مواجه است.»

شبنم صالحی، استاد دانشگاه کابل و نامزد احتمالی غزنی در مجلس نمایندگان هم وضعیت غزنی و مردم را این‌گونه بیان می‌کند: «تانکرهای آب در جنگ سوخته‌اند. قیمت یک قرص نان ۵۰ افغانی است. کوچه‌ها و جاده‌ها پر از اجساد است و بوی مرده در همه‌ی شهر پیچیده است. خدمات صحی و بشری وجود ندارد. مردم از ترس از خانه‌های‌شان بیرون شده نمی‌توانند. شبکه‌های مخابراتی منهدم شده‌اند، برق وجود ندارد، حتا کمک‌های اولیه برای رسیدگی به زخمی‌ها وجود ندارد، شفاخانه‌ی غیرنظامی غزنی دیگر جایی برای اجساد و زخمی‌ها ندارد.»

طالبان در سرک‌ها، در خانه‌ها…

فروتن بامداد امروز با دلهره‌ی بسیار به کابل رسیده است. او از وضعیتِ غزنی و محل زندگی‌اش چنین تصویری می‌دهد: «ما در نوآباد غزنی زندگی می‌کنیم. در منطقه‌ی ما، طالبان در سرک‌ها بودند، در بین خانه‌های مردم بودند و از مردم آدرس خانه‌ی افرادی که در دولت کار می‌کردند را می‌پرسیدند. به خانه‌های مشکوک هجوم برده و تلاشی می‌کردند و موتر و هر نوع وسایل‌ به دردبخور را که می‌دیدند با خودشان می‌بردند.»

به گفته‌ی فروتن، طالبان در منطقه‌ی آنان جلسه برگزار کردند و به مردم اخطار دادند تا در شناسایی کارمندان دولت با آنان همکاری کنند. «طالبان در ساحات تحت پوشش‌شان در غزنی با مردم جلسه برگزار کردند و اخطار دادند تا افرادی که کارمند دولت استند را به آنان معرفی کنند. گفتند سلاح‌هایی که در حوزه‌های پولیس مانده‌اند را برای ما بیاورید.»

دگرمن مارتین، سخنگوی حمایت قاطع گفته است بر اثر ضربات هواپیماهای AH-64 آپاچی متعلق به فرقه‌ی ۱۰۱ هوابُرد اردوی ایالات متحده، از روز جمعه (۱۹ اسد) تا روز سه شنبه (۲۳ اسد) ۲۲۰ جنگجوی طالب کشته شده‌اند. از روز جمعه تا دوشنبه توسط چرخ‌بال‌های امریکایی بیش از ۳۰ حمله‌ی هوایی به حمایت از نیروهای افغان در شهر و اکناف غزنی صورت گرفته است.

امروز، روز ششم جنگ در غزنی است. ولایتی که پر است از آثار باستانی و مناطق تاریخی. راستی، به این فکر می‌کنم که چه بر سر موزیم این ولایت آمده باشد.

دیدگاه are closed.