زبان زور و تهدید، راه حل نیست

دیروز جلسه نظرخواهی‌ای که از سوی کمیسیون رسیده‌گی به شکایت‌های انتخاباتی ترتیب یافته بود، برای شش ساعت به طول انجامید؛ جلسه‌ای که در نهایت بدون نتیجه‌گیری مشخصی پایان یافت.

در ساده‌ترین تحلیل، می‌توان گفت که این جلسه بن‌بست را پیچده‌تر ساخت. نماینده‌گان تکت‌های انتخاباتی، احزاب سیاسی و اعضای کمیسیون انتخابات با زبان زور و تهدید بر یک‌دیگر حمله کردند. واضح‌ترین تهدیدها از سوی تیم‌های دولت‌ساز، ثبات و هم‌گرایی و کمیسیون انتخابات بود.

رییس کمیسیون انتخابات در اعتراض به سخنان مطیع‌الله ابراهیم‌زی، عضو ستاد انتخاباتی امنیت و عدالت، تصمیم به ترک جلسه گرفت و گفت: «نتایج انتخابات را اعلام می‌کنم.» بشیر‌احمد ته‌ینج، عضو ستاد ثبات و هم‌گرایی، هشدار داد که در صورت اعلام شدن نتایج پیش از پیدا شدن راه‌ حل‌، مسوولیت عواقب آن را کمیسیون انتخابات باید بر دوش بگیرد. داوود سلطان‌زوی، عضو ستاد انتخاباتی دولت‌ساز، به یکی از اشتراک‌کننده‌گان معترض گفت: ‌«دهانت بوی شیر می‌دهد.»

زبان زور و تهدید از جانب هر گروهی که باشد، بن‌بست را پیچیده‌تر می‌سازد. در جلسه‌ای که جهت یافتن راه‌حل برای معضل‌ ۳۰۰ هزار رای برگزار می‌شود، باید راه حل‌های تخنیکی ارایه شود. اساساً باید شرکت‌کننده‌های چنین جلساتی، آدم‌های تخنیکی باشند تا به لحاظ تخنیکی بتوانند مخاطبان خود را قانع کنند. آدم‌های تخنیکی توانایی تحلیل تخنیکی دارند، به ویژه این‌که این ‌بار نقش نیروی بشری در شمارش آرا کم‌تر از نقش دستگاه‌های فنی و تخنیکی است.

هشدار، توهین، لفاظی و تهدید چگونه ممکن است بتواند برای ۳۰۰ هزار رای مورد اختلاف راه‌حل پیدا کند؟ بحث ۳۰۰ هزار رای یک بحث تخنیکی است. تیم ثبات و هم‌گرایی معتقد است که شماری از این آرا در زمانی غیر از زمان برگزاری انتخابات ثبت شده است و تیم دولت‌ساز می‌گوید که این‌گونه نیست. در چنین وضعیتی، تنها راه‌حل موجود، راه تخنیکی است.

اما سیاسیون تلاش می‌کنند تا جنگ لفظی با محتوای سیاسی راه‌اندازی کنند؛ آن‌ها به ‌جای قناعت دادن، تلاش می‌کنند استدلال‌های سیاسی بیاورند. استدلال سیاسی، هیچ‌گاه نتیجه مشخصی برای مسایل تخنیکی در پی نخواهد داشت.

توهین و تحقیر مخالفان سیاسی در متون سیاسی نیز پذیرفته نشده است. هیچ‌ کسی حق ندارد به یک اشتراک‌کننده که «تقلب» مشکوک است، بگوید: ‌«دهانت بوی شیر می‌دهد.» رفتار سیاسی تعاریف خودش را دارد.

یکی از بحث‌های مهم و پایدار در طول تاریخ، بحث چگونه‌گی رفتار سیاسی بوده است. رفتارهای سیاسی توأم با خشونت، لفاظی، زورگویی و تهدید پیامدهای ناگواری را در پی خواهد داشت. در متونی که به تدریس سیاست می‌پردازند، نیز به «مبحث اخلاق سیاسی» پرداخته شده است. در صحبت‌های افلاطون و در آثار ارسطو، این صحبت‌ها مطرح شده است و ارسطو کتاب ویژه‌ای درباره اخلاق دارد.

ماکیاولی را به عنوان بنیان‌گذار سیاست مدرن می‌شناسند. او در کتاب شهریار مطالبی را در باب جدایی اخلاق از سیاست بیان می‌کند. ماکیاولی با توجه به ناامنی موجود در ایتالیا، در این کتاب توصیه می‌کند که اخلاقیات برای جامعه ثبات نمی‌آورد، ولی در کتاب گفتارها دیدگاه متفاوت با دیدگاه مطرح شده‌اش در کتاب شهریار را می‌آورد و می‌گوید همان‌گونه که برای اخلاق نیک، قانون نیک لازم است، برای رعایت قانون هم اخلاق نیک ضروری است و ماکیاولی حتا از نظام اخلاق عمومی هم دفاع می‌کند.

به هر روی، به نظر می‌رسد که در حال حاضر هیچ چاره‌ای غیر از ادامه‌ی گفت‌وگوهای از این‌دست نیست و نقش نهادهای ناظر نیز باید در این نشست‌ها پر‌رنگ‌تر شود تا به عنوان هیأت منصفه،‌ در طرح دیدگاه‌هایی برای برون‌رفت از بن‌بست، ‌کمیسیون‌ها را کمک کنند، به ویژه این‌که نهادهای ناظر توانایی تحلیل تخنیکی را نیز دارند.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن