پنج سال حمایت مالی از خانواده‌های خبرنگاران قربانی

سیدمصطفی کاظمی – سردبیر کابل تریبون

سال ۲۰۱۸ مرگبارترین سال برای ژورنالیسم افغانستان است. در روز ۳۰ اپریل ۹ خبرنگار و کارمند رسانه‌یی حین انجام وظیفه جان‌ خود را از دست داده‌اند. در همین روز چندین ده کیلومتر دورتر از کابل در ولایت شرقی خوست خبرنگار بی‌بی‌سی کشته شد. سال جاری میلادی بیشترین تعداد قربانی از اهالی مطبوعات را پس از سرنگونی رژیم طالب، گرفته است.

مرگ روزنامه‌نگاران خانواده های آنان را به مشکلات زیادی روبرو ساخته است، از گرفتاری های اجتماعی تا مشکلات شدید اقتصادی، که دامن‌گیر آنان است.   از جانبی دیگر این خانواده‌‌ها در مواردی با بی سرپرستی کامل روبرویند و بی هیچ حامی‌یی زندگی سختی را ادامه می‌دهند.

انوش سوادبه محمدی

 پدر فرشته درانی خبرنگاری که در بمب‌گذاری انتحاری روز ۳۰ اپریل جانش را از دست داد به صورت جدی از کم توجهی دولت شکایت دارد و می‌گوید: «در خانواده پنج نفر استیم. فرشته درانی تنها نان آور فامیل ما بود او یگانه تکیه‌گاه زند‌ه‌گی ما بود و امید تمام فامیل ما بود. اقتصاد خانواده را با مسوولیت و سخت‌کوشی مدیریت می‌کرد. و از معاشی که می‌گرفت مصارف فامیل را می‌پرداخت.»

او هم‌چنان گفت که، تا دخترم زنده بود برای وطن و دولتش کار کرد و بخاطر کارهای خبرنگاری و بلند کردن صدای مردم، هر خطری را به جان می‌خرید. حالا که او نیست، هیچ‌کسی خدمات و تلاش هایش را به یاد نمی‌آورد. و حتا دولت به ما هیچ همکاری و توجهی نداشته است.

برای نخستین‌بار در افغانستان، گروهی از فعالین اجتماعی به رهبری یک دوشیزه‌ی جوان، قصد دارند به خانواده‌های روزنامه‌نگاران قربانی توجه کنند. انوش سودابه محمدی می‌خواهد که با خانواده‌های خبرنگارانِ قربانی کمک کند.

محمدی می‌خواهد، با جمع‌آوری کمک‌های نقدی و غیر نقدی، خانواده‌ های اهالی رسانه که جان شان را در حوادث مختلف در کشور از دست داده‌اند، مدد رساند و از آنان برای پنج سال به طور مکمل حمایت اقتصادی کند.

محمدی به ۸صبح گفت: «بسته‌ی که ما در نظر گرفتیم، شامل امداد تمام ضروریات این خانواده‌ها می‌شود. بعد از تشخیص ضروریات آنان، قرار است مواد ارتزاقی-سوختی، البسه، بیمه‌ی صحی، مخارج تحصیل کودکستان، مکتب و دانشگاه، کرایه‌ خانه، و همچنان وجوه نقدی برای دیگر مصارف خصوصی این خانواده‌ها را برای ۵ سال برای شان اختصاص داده و بطور ماهوار در اختیار شان قرار دهیم.»

او در مورد جزییات برنامه اش گفت که، منبع اصلی تأمین این حمایت پنج ساله، عواید شخصی خودم است که از طریق شبکه‌ی اجتماعی تحت نام «انوش گروپ» تأمین می‌شود و همچنان بخشی از این بسته‌ی کمکی به مدد افغان‌های ساکن در کشور‌های امریکای- اروپایی تأمین می‌گردد.

تعدادی از تجار و سرمایه داران افغان، بخشی از کمک‌های غیر نقدی این بسته کمکی را تأمین می‌کنند.

انوش معتقد است که کمک‌های هرچند اندک آنان به بهبود زندگی قربانیان جنگ در افغانستان کمک خواهد کرد.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن