اول سرنوشت دولت آینده مشخص شود تا صلح به سرنوشت انتخابات دچار نشود

احمدولی مسعود

یک سال تمام مردم در برزخ صلح و انتخابات، انتظار پالیسی امریکا را کشیدند تا کدامش اولویت دارد. رهبران حکومت هرچند برای کمپین دولتی آماده‌گی داشتند، اما تصمیم نهایی متعلق به آنان نبود.

سرانجام در نیمه‌ی راه، برخلاف اشتهارات جان بس، سفیر امریکا و توقع مردم، انتخاباتی برگزار شد که امروز تاوان آن را فقط افغانستان پس می‌دهد. یک پروسه‌ی ملی، یک فرصت پس از پنج سال عمدا به یک بحرانی برده شد که عاقبتش به‌خیر!

حالا نوبت صلح آمده است. امریکا به روشنی می‌گوید که به دنبال تعامل با طالبان است و هیچ ضمانتی برای صلح افغانستان وجود ندارد و پاکستان از انتقال منظم قدرت سیاسی در افغانستان سخن می‌زند! حکومت به جز حفظ قدرت خودش، هیچ‌گاهی استراتژی ملی برای صلح نداشته است (چون با وجود تلاش‌های دو دهه‌ی زمام‌داران، آجنداهای شخصی، گروهی و قومی با پیچیده‌گی‌های بازی‌های منطقه‌ای جور نیامد)، پارلمان در خواب رخصتی‌های زمستانی رفته است و جمعی از سیاسیون نامدار مدت‌ها است که منتظر ورود به قدرت از دریچه‌ی صلح‌اند.

بالاخره از هر آدرس و منظری که دیده شود، رسیدن به صلح افغانستان به یک سراب می‌ماند.

شاید هم وقوع چنین وضعیتی کاملا طبیعی باشد، چون متأسفانه در مدت بیست سال تا هنوز میان نیروهای داخلی، نه گفتمان و‌ موضع مشترک سیاسی به وجود آمد، نه دیدگاه واحد ملی برجسته شد، نه اعتماد وطنی جان گرفت و نه هم یک دولت فراگیر ملی و مسوول شکل گرفت. در چنین شرایطی و با درنظرداشت نقش ناهمسوی بازیگران متعدد و مختلف خارجی و بازی‌های پیچیده‌ی منافع منطقه‌ای، هر آدرسی که از صلح نوید می‌دهد، یا دروغ می‌گوید، عوام‌فریبی می‌کند و برنامه‌ی دیگری دارد، یا نفهمیده، هی با شعار میان‌تهی سوله یا صلح، این‌که یک حرف سیاسی یا اخلاقی گفته، فقط کام شیرین می‌کنند، بی‌خیال از این‌که به آسیاب تاجران سیاسی صلح! چند قطره آب ریخته باشند.

به اعتقاد من بهتر است اول سرنوشت دولت آینده و تکلیف مردم معلوم شود تا در روشنی آن در محور یک دولت مشارکت ملی و تصمیم‌گیری همه‌ی اقوام، با ایجاد موقف واحد و ایجاد اجماع ملی، به پروسه‌ی صلح منصفانه و مهار بازی‌های منطقه‌ای پرداخت تا صلح در مسیر انتخابات به یک بحران وحشتناک بی‌پایان نینجامد که پرداخت تاوانش دیگر از تحمل مردم و کشور قطعا بیرون است. با این آشفته‌گی موجود که هر روزش مرگ تدریجی افغانستان را نزدیک‌تر می‌سازد، دست‌یابی به صلح یک خیال خام و یک فریب بزرگ است.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن