صلح دور؛ بدخشانیان از جنگ روایت می‌کنند

پرویز کامروز

هم‌زمان با گسترش دامنه‌ جنگ در بدخشان، باشند‌‌گان این ولایت از گروه طالبان می‌خواهند که به مذاکرات جاری به عنوان فرصت یگانه‌ برای تأمین صلح پایدار و حل معضلات کنونی نگاه کنند.

باشند‌‌گان ولایت بدخشان صلح را رویای شیرین می‌دانند که تحقق آن هرچند ناممکن نیست، اما دشواری‌های زیادی به همراه دارد.

در هفته‌های اخیر دست‌کم ۳۰ باشنده‌ی ولایت بدخشان در نبرد با گروه طالبان کشته شده‌اند. دامنه‌ی جنگ و درگیری اکنون به حومه‌‌ی شهر فیض‌آباد رسیده و در ۲۲ ولسوالی این ولایت آتش جنگ با طالبان شعله‌ور است.

به دنبال تشدید ناامنی‌ها در بدخشان، شمار زیادی از باشند‌گان ولسوالی‌های وردوج، مایمی، جرم‌ و ارگو به دلیل جنگ آواره شده‌‌ و در مرکز این ولایت پناه گرفته‌اند.

همایون از باشند‌گان شهر فیض‌آباد در همین رابطه از بیم و امید صلح روایت می‌کند و می‌گوید که از بازگشت طالبان هراس دارد و این گروه تاکنون نشان داده‌ است که به صلح اعتقادی ندارد. او روایت سه هم‌صنفی و دوستش که از سوی طالبان کشته شده‌اند را بیان و در ادامه نسبت به تشدید آتش جنگ در بدخشان و دیگر ولایات افغانستان ابراز نگرانی می‌کند.

همایون روزهای به قدرت رسیدن طالبان را به یاد می‌آورد و این پرسش را مطرح می‌کند که حالا بعد از دو دهه چطور می‌توان به این فکر کرد که آن دوره تاریک و خفقان‌آور باز خواهد گشت؟ پس زنان و دست‌آوردهای‌شان چه می‌شود؟ نهال رشدیافته توسعه و ترقی چه خواهد شد؟

طلب‌الدین قادری، معاون شورای ولایتی بدخشان، نیز دیدگاه چندان امیدوارکننده‌ای نسبت به روند صلح ندارد و می‌گوید: «آدم‌کش، آدم‌کش است، چه طالب باشد یا کسانی دیگر. روزانه‌ باشنده‌گان بدخشان در جنگ کشته می‌شوند، اما هیچ‌کسی صدا بلند نمی‌کند و دولت‌مردان نیز چنان بی‌خیال‌اند که گویا آبی از آب تکان نخورده است.»

او طالبان را دعوت می‌کند که تن به صلح دهند تا هیچ فرزند بدخشانی، هلمندی، کندزی، قندهاری و بامیانی کشته نشود. به گفته‌ی او، تصور تسلط دوباره طالبان بر افغانستان با توجه به کارنامه‌ی گذشته‌ی این گروه مشکل است، هر‌چند باید گفت که افغانستان امروز، افغانستان ۲۰ سال گذشته نیست و بازگشت «امارت» امکان ندارد.

این عضو شورای ولایتی بدخشان تأیید می‌کند که ۲۲ ولسوالی زیر تهدید گروه طالبان است و هر روز نبردها در این ولسوالی‌ها جان بسیاری به ‌شمول غیرنظامیان را می‌گیرد.

به گفته‌ی او، مردم بدخشان خواهان صلح دایمی‌اند، اما در شرایط فعلی متأسفانه صلح در سایه‌ی تاریک جنگ ناپدید شده و خشونت‌های روزافزون امید به تحقق آن را ناممکن ساخته است.

عبدالخبیر زریر، مدیر معارف ولسوالی اشکاشم ولایت بدخشان، از روزهای جنگ طالبان و خستگی مردم می‌گوید و ادامه می‌دهد: «هر باری که طالبان از ولسوالی‌ وردوج بر ولسوالی زیباک حمله می‌کنند، دروازه‌های مکاتب در اشکاشم و زیباک بسته می‌شود و آموزگاران از ترس این‌که کشته نشوند، به وظایف‌شان حاضر شده نمی‌توانند.»

به روایت او، چهار سال پیش زمانی که طالبان با حمله از وردوج، قسمت‌هایی از اشکاشم را گرفتند، بیش‌ترین آسیب را معارف اشکاشم دید، مکتب روستای خوش‌پاک در این ولسوالی سنگر نبرد با طالبان شد و این مکتب آسیب‌های فراوانی را متحمل شد.

جان‌محمد، باشنده‌ی ولسوالی وردوج بدخشان، مردم را قربانی اصلی جنگ می‌داند و به گفته‌ی او، این جنگ خانمان‌سوز، مردمان بسیاری را بر گلیم غم نشانده است.

باشند‌گان ولسوالی‌های اشکاشم، واخان و زیباک به دلیل مسدودیت راه‌ها و ادامه‌ی جنگ‌ها، توشه‌ی زمستان سرد را در جغرافیای خشن و سخت‌گذر بدخشان تهیه نکرده‌اند.

آلینا غیاثی، رییس امور زنان بدخشان، به روزنامه ۸صبح می‌گوید که زنان بدخشان در کنار خوش‌بینی نسبی به برقراری صلح در کشور، بیم از دست دادن دست‌آورد‌های چندین‌ساله و قربانی شدن حقوق خود را دارند.

غیاثی بر این موضوع تأکید می‌کند که بزرگ‌ترین هزینه را در جنگ‌ها، مردم می‌دهند؛ نه در جنگ به مصونیت غیرنظامیان توجهی می‌شود و نه در صلح به حقوق آن‌ها.

بدخشان، از ولایت‌های بزرگ حوزه شمال‌شرق، اخیراً به شدت ناامن شده است. باشند‌‌گان این ولایت که به صلح به عنوان رویای شیرین می‌نگرند، تاکنون قربانی زیادی را در جنگ کنونی متحمل شده‌اند.

در جریان سه هفته‌ی اخیر، دست‌کم ۳۰ نفر از نیروهای امنیتی که باشند‌گان بدخشان بوده‌‌، در چندین ولایت کشته شده‌اند.

چشم امید مردم به دوحه دوخته شده تا دیده شود که آیا چانه‌زنی‌های هیات مذاکره‌کننده حکومت، صلح را برای مردم به ارمغان خواهد آورد؟

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن