خشک‌سالی و بیکاری؛ «گرسنه‌گی ما را از بین می‌برد»

شماری از باشنده‌گان شمال کشور از وضعیت بد اقتصادی در این ولایت‌ها نگران‌اند. آنان می‌گویند که در پی خشک‌‌سالی، پرداخت نشدن معاش کارمندان دولتی و بی‌توجهی حاکمان نسبت به بهبود وضعیت اقتصادی مردم، ادامه زنده‌گی باشنده‌گان این ولایات با مشکل مواجه شده است. بشیر ۲۱ ساله باشنده شهر مزارشریف مرکز ولایت بلخ است. وی دانشجوی سال سوم دانشکده حقوق و علوم سیاسی است، اما غم نان و روزگار بشیر را مجبور کرده است که در روی جاده‌های شهر مزارشریف دست‌فروشی کند.

بشیر می‌گوید: «وضعیت زنده‌گی خیلی دشوار شده است. هیچ‌گاهی فکر نمی‌کردم روزی مجبور شوم که در کنار سرک و خیابان دست‌فروشی کنم، اما حالا مجبور شده‌ام برای پیدا کردن یک لقمه نان به خانواده، صبح تا شام در جاده‌ها بگردم و دست‌فروشی کنم.» بشیر آرزو دارد در آینده وکیل مدافع شود و از این طریق برای کشور و مردمش خدمت کند، اما با این وضعیت بد اقتصادی، در مورد ادامه تحصیلاتش نگران است.

بشیر می‌گوید: «خیلی برایم سخت است وقتی می‌بینم آرزوهایم پیش چشمانم از بین می‌رود، اما هیچ کاری از دستم بر نمی‌آید. دوست داشتم دانشگاه را تمام کنم و وکیل مدافع شوم و از مردم مظلومم دفاع کنم، ولی حالا می‌ترسم روزی از گرسنه‌گی بمیریم و حتا کسی از مرگ‌مان خبر نشود.» بشیر تنها نان‌آور خانواده پنج‌ نفری‌اش است. وی از حکومت طالبان می‌خواهد تا هرچه زودتر به وضعیت اقتصادی مردم توجه جدی کنند و برای جوانان زمینه کار را فراهم کند.

محمود ۳۵ ساله باشنده ولایت فاریاب در شمال افغانستان، که کارگر روزمزد است، می‌گوید به دلیل نبود کار و بهای بلند مواد خوراکی، چرخ روزگارش به سختی می‌چرخد. وی می‌گوید: «امروز هیچ کار نکردیم. حیران هستم وقتی عصر به خانه بروم، چه بگویم؟ هیچ چیز در خانه نداریم. حتا نان خشک و چای خالی را به مشکل پیدا می‌کنیم. چه کنم؟ مجبور هستم پول قرض بگیرم. در این خشک‌سالی هم کس قرض نمی‌دهد. این مشکلات را داریم. اگر حکومت سرپرست طالبان به داد ما برسد خوب است.»

محمود می‌گوید: «اول قیمت آرد یک هزار و ۲۰۰ افغانی بود، اما حال دو هزار و ۳۰۰ افغانی شده است. قیمت روغن ۶۰۰ افغانی بود که حال یک هزار و ۵۰۰ افغانی شده. برنج بوری یک هزار و ۲۰۰ افغانی بود، اما در حال حاضر دو هزار و ۳۰۰ افغانی شده است. قیمت فی لیتر تیل ۴۰ افغانی بود که حال ۸۰ افغانی شده و گاز هم به ۱۰۰ افغانی رسیده است. مردم غریب و بی‌چاره پیسه از کجا کنند؟»

عبدالرووف باشنده شهر شبرغان مرکز ولایت جوزجان، سرپرست خانواده نه نفری است. وی می‌گوید که با فقر و تنگ‌دستی روبه‌رو شده و نیازمند کمک است. به گفته عبدالرووف، بهای مواد خوراکی با سقوط حکومت به دست طالبان در جوزجان به اوجش رسیده است و آنان توانایی خریداری این مواد را ندارند. عبدالروف می‌گوید: «پول نداریم. از یک طرف قیمتی به آسمان رسیده و از دیگه طرف کار و غریبی نیست. صبح تا شام ۲۰۰ افغانی نمی‌توانیم پیدا کنیم. شب‌ها شکم گرسنه می‌خوابیم. جنگ بود، بدبختی بود. گفتیم حالی جنگ خلاص شده، شاید وضعیت بهتر شود، اما حالی گرسنگی ما را از بین می‌برد.»

افزایش بی‌پیشنه بهای مواد خوراکی در بازار‌ها باشنده‌گان این ولایات را سخت نگران کرده است. این باشنده‌گان از حکومت طالبان می‌خواهند تا هرچه زودتر برنامه مشخص را برای بهتر شدن وضعیت اقتصادی مردم در نظر بگیرند و معاش کارمندان دولت را بپردازند و برای مردم زمینه کار و فعالیت را مساعد بسازند.

پس از سقوط حکومت، اقتصاد نیم‌بند کشور نیز فروپاشید. هرچند آگاهان گفته‌اند که فروپاشی اقتصادی افغانستان پیش از سقوط سیاسی دولت آغاز شده بود. نتیجه این تحولات و فروپاشی اقتصادی، گسترش فقر و گرسنه‌گی است که از سوی نهادهای بین‌اللملی نیز نسبت به پیامدهای بد آن هشدار داده‌ شده است. افزون براین، پس از روی کار آمدن طالبان، سرمایه بانک مرکزی در امریکا مسدود شد و همه کمک‌های توسعه‌ای به افغانستان نیز قطع شد.

اکنون کمک‌های جامعه جهانی که اقتصاد افغانستان سخت به آن متکی بود، صرف به مساعدت‌های بشردوستانه خلاصه می‌شود. در کنار این عوامل، خشک‌سالی نیز در برخی ولایت‌های کشور، زنده‌گی را برای مردم که وابسته به زراعت بود، دشوار کرده است. با این حال حکومت سرپرست طالبان گفته است که به زودی کار پروژه‌های بزرگ انکشافی شروع می‌شود  و در ضمن، برای کسب کمک‌های جامعه جهانی تلاش می‌کنند.

دکمه بازگشت به بالا