راننده: موتر ما لوکس نیست یا وعده‌ی دیگری داری؟

عصر یک روز زمستانی بود، تصمیم گرفتیم تا پل سرخ پیاده برویم. در مسیر راه یک موتر تعقیب‌مان می‌کرد، راننده می‌گفت بیا می‌رسانم‌‌تان قندولک‌ها در این ناوقتی دزدی‌نشین،‌ موتر ما لوکس نیست یا وعده‌ی دیگری دارین؟ ما این متلک‌ها را مجبوری تحمل کردیم چون ناوقت شده بود، عجله عجله می‌رفتیم.

شیما کریمی زمستان سال گذشته حینی که از کورس رخصت شده و به طرف پل سرخ، شهر کابل می‌رفت، این‌گونه از سوی راننده‌ای اذیت شده است. این طور آزار و اذیت در جاده‌های شهر کابل عادی شده است. آزار و اذیت بر بیشتر خانم‎‌ها سنگین تمام می‌شود، اما تعداد اندکی از خانم‌ها که در برابر این رفتار ناشایست به مقابله می‌ایستند و برای رهایی از این معضل تلاش می‌کنند. شیما کریمی، یکی از بانوانی است که در برابر آزار و اذیت توسط مردان سکوت نکرده و پس از تجارب تلخ آزار و اذیت به کار‌زار «نه به آزار و اذیت زنان؛ مصونیت حق هر زن است»‌ پیوسته است.

جمعی از دختر‌ان و پسران جوان، ماه گذشته کارزار مصونیت حق هر زن است، را راه‌اندازی کرده‌اند. مسئولان راه‎اندازی این کارزار می‌گویند، کوشش می‌کنند که انگیزه، علل و عوامل این پدیده‌ی ناپسند (آزار و اذیت زنان) را دریافته و در برابر آن مبارزه کنند. به قول آنان آشکار ساختن و درج شکایت رسمی قضایای آزار و اذیت، مایه‌ی شرم و زیر سوال بردن عزت و عفت زنان در کشور پنداشته می‌شود.

شیما کریمی، یکی از بنیان‌گذاران این کاراز در گفت‌و‌گو با روزنامه‌ی ۸صبح گفت: «این کارزار، با بلندبردن سطح آگاهی مردم از طریق راه‌اندازی برنامه‌های مختلف حرفه‌ای برای مسئولان و مردم عام است، تا باعث شود که مردم مهر سکوت بر لب نَنهند و برپاخاسته با ما هم‌صدا شوند، تا علیه این پدیده‌ی ناپسند گلو بدریم و صدای خود را به گوش آنانی برسانیم که قانون‌شکنی و آزار و اذیت زنان را یک اصل پذیرفته شده می‌دانند.»

بیشتر برنامه‌ها و مطالب این کارزار از طریق رسانه‌های اجتماعی به خورد مردم داده می‌شود.

خانم کریمی اشاره می‌کند که با راه‌اندازی کنفرانس‌ها و برنامه‌های آگاهی‌دهی از یک سو دولت را پاسخگو قرار داده و از سوی دیگر آگاهی مردم را در مورد ازار و اذیت زنان و تأثیرات بد آن بلند می‌برند.

به قول او، آن‌ها با راه‎اندازی این کارزار حکومت را وادار می‌کنند تا اقدامات جدی را در جهت تطبیق قوانین نافذه به ویژه قانون منع آزار و اذیت زنان و اطفال و ایجاد کمیسیون‌های رسیده‌گی به قضایای آزار و اذیت در اداره‌ها و نهاد‌های مستقل دولتی روی دست گیرد.

نقاشی‌ روی دیوار به منظور بلند بردن سطح اگاهی مردم و ترویج فرهنگ سالم شهری از برنامه‌های دیگر این جمع است. شیما کریمی در این رابطه گفت: «با نشر و پخش مقالات علمی، ویدیوکلپ‌های انتقادی، دادخواهی‌ها برای تحقق حقوق اساسی زنان و رفع چالش‌های فراراه آنان به ویژه آزار و اذیت، این حرکت‌مان را ادامه می‌دهیم، تا توانسته باشیم، فریادهای خفته را همه‌گانی ساخته و زمینه‌ی مشارکت زنان را در تمام عرصه‌های عمومی توأم با مصونیت فراهم کنیم.»

تنها تجارب تلخ و شخصی بانو کریمی، باعث راه‌اندازی این کارزار نشده است. مسئولان کارزار «مصونیت حق هر زن است» می‌گویند که  هیچ زنی در هیچ محلی از آزار و اذیت در امان نمی‌باشد، زنان هم‌واره به نحوی مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند.

آزار و اذیت و خشونت بر زنان در افغانستان تنها در ۹ ماه سال گذشته به ۷۳۰ قضیه‌ی لت و کوب در ولایت‌های کشور می‌رسد. این رقم را وزارت امور زنان کشور چندی پیش با روزنامه‌ی ۸صبح در میان گذاشته بود.

مریم (نام مستعار) یکی از قربانیان آزار و اذیت جنسی در یکی از ادارات دولتی، تجربه‌ی تلخ خود را چنین شرح می‌دهد: «شوهرم را در جنگ خانمان‌سوزِ مجاهدین از دست‌ دادم و اکنون سرپرستی خسر، خشو و خانواده‌ی کوچک خودم را به دوش دارم. من با مشکلات زیاد مواجه استم ولی به‌رویم نمی‌آورم. چیزی ‌که بیشتر باعث رنجش خاطرم می‌شود، تقاضای بی‌جای کارفرما (رییس) از من است. او شخصی بی‌وجدان و پست‌فطرت است، با وجودی‌ که زن دارد، همواره از زنان پایین دستش می‌خواهد که با او مراوده‌ی نامشروع داشته باشند.

من چندین‌بار برایش جواب رد دادم اما نشد. بالاخره از او شکایت کردم اما قضیه درست پیگیری نشد و من مجبور شدم کارم را ترک کنم.»

تجربه‌ی تلخ مریم برای بسیاری از خانم‌ها و دختر خانم‌ها آشنا است. گزارش‌هایی وجود دارد که زنان حتا در محیط کار و دانشگاه هم از اذیت و آزار مصون نیستند.

دکمه بازگشت به بالا