آیا حمایت سیاسی طالبان از دونالد ترمپ برای او اهمیت دارد؟

منبع: مجله نشنل انترست

نویسنده: تریور فیلست

مترجم: غلام‌غوث عمری، کارشناس ارشد روابط بین‌الملل


جهانی‌شدن انتخابات امریکا زمینه‌ی جدید را فراهم کرده است. در ۱۱ اکتبر، سی‌بی‌اس نیوز اعلام کرد که طالبان از دونالد ترمپ برای انتخابات ریاست‌جمهوری امریکا حمایت کرده است. یک مقام ارشد طالبان که نامش فاش نشده، به سی‌بی‌اس گفت: «امیدواریم او در انتخابات پیروز شود.»

قابل یادآوری است، حادثه‌ی مشابه ۱۶  سال پیش رخ داده بود. زمانی‌که اسامه بن لادن در ۲۹ اکتبر سال ۲۰۰۴، یک پیام ویدیویی از مغاره‌ای در امتداد مرز افغانستان و پاکستان، منتشر کرد. در این پیام بن لادن، رهبر القاعده از سیاست خارجی جرج دبلیو بوش، رییس‌جمهور وقت امریکا انتقاد کرده و به امریکا دستور می‌دهد تا سرزمین‌های مسلمان را ترک کند، ورنه با حمله‌ی دیگری مواجه خواهد شد. هدف از این اعلامیه، علاوه بر جذب وفاداری مردم به بن لادن، این بود تا به گوش جهانیان رسانده شود که رهبر القاعده هنوز زنده است و از نظر جسمی و ذهنی مناسب می‌باشد.

با این حال، پیام اکتبر سال ۲۰۰۴، هدف دیگری نیز داشته است: آن پیام، چهار روز پیش از برگزاری انتخابات سال ۲۰۰۴ امریکا منتشر شد. در آن انتخابات، بوش با رقیب خود جان کری که در آن زمان سناتور دموکرات ایالت ماساچوست بود، رقابت می‌کرد.

نوار تصویری بن لادن که در آن دولت بوش را تهدید کرده بود، به طور گسترده به عنوان هشدار ضمنی‌ای تلقی می‌شد که به رییس‌جمهور  بوش رای ندهید. این اعلامیه، نتیجه‌ی برعکس را به بار آورد. پس از انتشار این ویدیو، رییس‌جمهور بوش موقف بلندی را در نظرسنجی‌هایی که تا روز انتخابات راه‌اندازی می‌شد، به دست آورد.

این که نیت بن لادن چه بود، هرگز  مشخص نشد، اما به نظر می‌رسد که این ویدیو به عنوان یک «شگفتی اکتبر» برای کمک به کمپین بوش در نظر گرفته شده بود که پس از آن از نظر القاعده، امریکا را متعهد به دخالت بیش‌تر در خاورمیانه و دیگر نقاط جهان برای از بین بردن این گروه کرده بود.

اگر انتخابات سال ۲۰۰۴ یک تراژدی برای دموکرات‌ها بود، آن‌گاه انتخابات سال ۲۰۲۰ یک مسخره بوده است. اگر بیانیه‌ی بن لادن یک توطئه‌ی با دقت ساخته شده بود، پس به نظر می‌رسد بیانیه‌ی طالبان یک موضع‌گیری غیرپلانی و خودجوش بوده که  از سوی یک مقام اتخاذ شده و هیچ درکی از روندی و  جاذبه‌های خبری امریکا نداشته است.

اما بعدها سخنگوی این گروه سعی کرد تا پیام خود را در مصاحبه‌های بعدی در جهت حمایت نکردن طالبان از دونالد ترمپ، تصحیح کند، اما برای این کار ناوقت و خیلی دیر شده بود.

«ما امیدواریم که او در انتخابات برنده شود». سخت است این جمله را به عنوان غیر از تایید سیاسی، درک کرد اما چندی طول نکشید که تیم کمپین ترمپ حمایت طالبان را رد کرد.

ارزش این حمایت سیاسی هنوز معلوم نیست. سوای تیوری‌های توطئه، مقام و پرونده‌ی طالبان نمی‌تواند، تاثیر بالای پروسه‌ی رای‌دهی داشته باشد و نه این احتمال وجود دارد که این گروه، تعداد زیادی از پیروان در ایالات متحده داشته باشد. به نظر نمی‌رسد که این حمایت، شانس ترمپ را صدمه بزند و در نظرسنجی‌ها تا حد زیادی این موضع‌گیری نادیده گرفته می‌شود.

نامعمول به نظر می‌رسد که دونالد ترمپ حمایت طالبان را کسب نموده باشد، چون ترمپ کسی بود که در ابتدا برای ممنوعیت ورود مسلمانان به امریکا محدودیت‌های وضع کرده بود. این در حالی است که طالبان یک گروه اسلام‌گرای افراطی است و در نزده سال گذشته علیه ایالات متحده مبارزه کرده است.

با این حال، حقیقت این است که طالبان و ترمپ، هرچند دشمنان سرسخت هم‌دیگر اند، اما در اهداف‌شان اشتراکاتی دارند. اگر چه ترمپ حضور نیروهای امریکایی را در افغانستان در سال ۲۰۱۷ افزایش داد، اما قصد خود را برای پایان دادن به جنگ دو دهه‌ای امریکا و در نهایت خروج از افغانستان به کلی روشن کرده است. بنا بر این، او در سال‌های اخیر به طور پیوسته، حضور نیروهای امریکایی را کاهش داده و مذاکراتی را با طالبان در قطر باز کرده است. در فبروری سال ۲۰۲۰ این مذاکرات منتج به توافقی شد که بر اساس آن، نیروهای امریکایی طبق جدول زمان‌بندی‌شده در مدت چهارده ماه از افغانستان خارج شوند.

اگر چه این خروج مشروط بر تعهدات طالبان است، تعهداتی که حتا اگر این گروه به آن پای‌بند باشد در بهترین حالت، با شک و تردید همراه است که ایالات متحده پایان حضور خود را تأیید کند و به طور پیوسته، سطح نیروهای نظامی را کاهش دهد.

مارک اسپر، وزیر دفاع ایالات متحده اظهار داشت که پنج هزار سرباز تا ماه نوامبر در افغانستان باقی خواهند ماند. با این حال، این خروج توسط رییس‌جمهور در هفتم اکتبر تغییر کرد. بر اساس توییت ترمپ، «ما باید تعداد کوچک باقی‌مانده از مردان و زنان شجاع خود را که در افغانستان خدمت می‌کنند تا کریسمس در خانه داشته باشیم»، این موضع‌گیری، جنرال‌های ترمپ را غافل‌گیر کرده است و آن‌ها با این تصمیم مخالف بوده‌اند و در مقابل، این خبر از سوی طالبان مورد تحسین و قدردانی قرار گرفته است.

اراده‌ی ترمپ برای پایان دادن جنگ در افغانستان قوی است. امریکا اکنون بیش از نزده سال است که در این کشور آسیای مرکزی حضور دارد؛ جوان‌ترین سربازان مستقر در آن‌جا، هنوز به دنیا نیامده بودند که برج‌های بزرگ در ۱۱ سپتامبر مورد حمله قرار گرفتند. اگر امریکا می‌توانست به طور آشکاری ادعا کند که در حال پیش‌رفت است، آن‌گاه پرونده‌ی ماندن قوی‌تر می‌بود، اما واشنگتن به طور قابل ملاحظه‌ای چیزی برای نشان ‌دادن در این کشور جنگ‌زده ندارد. پس از ۱۹ ‌سال، طالبان هنوز قوی است و دولت اشرف غنی هنوز هم به طور گسترده فاسد است. در این شرایط، تمایل ترمپ مبنی بر خروج از افغانستان قابل درک است.

جالب این‌جا است که اقدامات اسامه بن لادن و هم‌چنان فجایع دولت اسلامی شام و عراق (داعش) در عراق و سوریه، دقیقاً برای برانگیختن واکنش‌های مخالف، طرح شده بود. رهبران دولت اسلامی امیدوار بودند که از طریق رسانه‌ای نمودن خشونت‌های خویش بتوانند از حضور نیروهای امریکایی در منطقه جلوگیری کنند. اما اساساً انگیزه‌های طالبان با انگیزه‌های بن لادن و دولت اسلامی بسیار متفاوت است. هدف طالبان نابودی امریکا نیست، بلکه حکومت بر افغانستان است. برای این‌که این اتفاق بیفتد، امریکا باید افغانستان را ترک کند و این کوتاه‌ترین راه مقاومت در برابر این گروه تلقی می‌شود.

آیا طالبان با جو بایدن به همین نتیجه دست خواهند یافت یا نه، نامشخص است. اگر معاون سابق رییس‌جمهور، برنده‌ی انتخابات ماه نوامبر شود، ممکن است تعدادی از سربازان امریکایی در افغانستان باقی بمانند، همان کاری که امریکا در سوریه و عراق انجام داده است. چنین تصمیمی ممکن مورد پسند افکار عمومی امریکایی‌ها قرار نگیرد، چون دلیلی بر ادامه‌ی جنگ طولانی در افغانستان نمی‌بینند، اما مانع از پیروزی تمام‌عیار طالبان  تلقی شده و در ضمن طالبان را بیش‌تر پای‌بند بر تعهدات سیاسی‌شان می‌کند.

مارک میلی، رییس ستاد مشترک ارتش امریکا در مصاحبه‌ای با (NPR) از تاییدی جدول زمانی خروج نیروهای امریکا توسط  رییس‌جمهور اجتناب کرد و در عوض بیان کرد که ارتش گزینه‌های خود در مشورت با رییس‌جمهور به دقت ارزیابی می‌کند.

اگر طالبان این پیام را گوش دهد، احتمالاً خرسند نخواهد شد. با این حال، دو هفته بعد، اکثر امریکایی‌ها  به پای صندوق‌های رای خواهند رفت و حمایت سیاسی طالبان را فراموش خواهند کرد و این موضع‌گیری طالبان یکی از عجایب سال ۲۰۲۰ خواهد بود.

دکمه بازگشت به بالا
بستن