ویروس کرونا؛ چرا باید همین حالا دست به‌ کار شویم؟

مترجم: عبدالحکیم عطارد، سفیر افغانستان  در سیول

منبع: medium.com

نویسنده: Tomas Pueyo

اتخاذ تصمیم در مورد مبارزه با شیوع ویروس کرونا باید امروز انجام شود. این حرکت دشوار خواهد بود. آیا باید منتظر اطلاعات بیش‌تر باشید؟ امروز کاری انجام دهید!!!

وقتی خواندن مقاله را تمام کردید، این چیزی است که شما از آن استفاده می‌کنید:

  • کرونا ویروس  به ‌سمت شما در حال حرکت‌ است!
  • با سرعت فراگیر می‌آید، به تدریج و سپس ناگهان!
  • روزهای زیادی ‌است شاید یک و یا دو هفته باشد!
  • با انتشار این ویروس، سیستم صحی و طبی شما دچار مشکل خواهد شد!
  • هموطنان شما در دهلیزها معالجه خواهند شد!
  • کارگران مراقبت‌های صحی به شدت خسته خواهند شد؛ برخی از میان خواهند رفت!
  • آنان باید تصمیم بگیرند که کدام مریض آکسیجن دریافت می‌کند و کدام یکی می‌میرد!
  • تنها راه پیش‌گیری از این امر، فاصله اجتماعی امروز است. فردا نه، امروز!!!
  • بدین معنا که هرچه بیش‌تر افراد را در خانه نگه دارید و از هم اکنون آغاز کنید!

شما به عنوان یک سیاست‌مدار، رهبر جامعه و یا رهبر یک کارخانه، این قدرت و مسوولیت را دارید که از این امر جلوگیری کنید.

شما ممکن‌ است امروز ترس داشته باشید، اگر بیش از حد واکنش نشان دهم، آیا مردم به من می‌خندند؟ آیا آنان از من عصبانی می‌شوند؟ آیا احمق به نظر خواهم رسید؟ آیا بهتر نیست صبر کنید تا دیگران ابتدا قدم بردارند؟ آیا من به اقتصاد خیلی آسیب نمی‌رسانم؟

اما در طی ۲ تا ۴ هفته، وقتی تمام دنیا خلوت‌ است، وقتی چند روز با ارزش «فاصله اجتماعی» که شما ایجاد کرده‌اید جان شما را نجات می‌دهد، مردم دیگر از شما انتقاد نخواهند کرد؛ آنان از شما برای تصمیم‌گیری درست و به‌جا تشکر می‌کنند.

 اداره مبارزه با امراض چین با شروع سوال از بیماران در هنگام تشخیص علایم آن‌ها، این موارد را پیدا کرد.

موارد ابتلا به این ویروس در اوایل مشاهده نمی‌شد‌. مقامات نمی‌دانستند که علایم این ویروس در وجود کسی ظهور کرده‌ است. آنان زمانی می‌دانند که شخصی به شفاخانه مراجعه می‌کند و تشخیص داده می‌شود.

به تاریخ ۲۱ جنوری، تعداد موارد جدید تشخیص داده شده در حال افزایش ‌است. حدود ۱۰۰ مورد جدید وجود دارد. در واقعیت، در آن روز ۱۵۰۰ قضیه جدید وجود داشت که به صورت تصاعدی و سریع در حال رشد بود؛ اما مقامات این را نمی‌دانستند. آن‌چه می‌دانستند، این بود که ناگهان ۱۰۰ مورد جدید از این بیماری جدید رخ داده‌است.

دو روز بعد، مقامات ووهان را تعطیل کردند. در آن زمان، تعداد موارد جدید تشخیص داده ‌شده روزانه ۴۰۰ تن بود. توجه داشته باشید که با این تعداد افراد مبتلا، آنان تصمیم گرفتند که شهر را فقط با ۴۰۰ قضیه جدید در روز ببندند. در واقعیت، آن روز ۲۵۰۰ مورد جدید وجود داشته ‌است، اما آنان این را نمی‌دانستند. روز بعد، ۱۵ شهر دیگر در هوبی تعطیل شدند.

تا ۲۳ جنوری، هنگامی که ووهان بسته شد، موارد ابتلا در حالت تصاعدی قرار داشت؛ به محض خامو‌ش‌ شدن ووهان، موارد ابتلا کند شد. در ۲۴ جنوری، زمانی‌ که ۱۵ شهر دیگر خاموش شدند، تعداد موارد واقعی متوقف می‌شود. دو روز بعد، به حداکثر تعداد موارد واقعی رسید و از آن زمان تا کنون کاهش یافته ‌است.

قضایای رسمی هنوز به صورت تصاعدی در حال رشد بود‌. برای ۱۲ روز دیگر، به نظر می‌رسید که این پدیده هنوز در حال انفجار است؛ زیرا علایم افزایش ابتلا مشهود بود و افراد بیش‌تری به شفاخانه مراجعه می‌کردند. بقیه مناطق چین به خوبی توسط دولت مرکزی تحت کنترل بود و اقدامات فوری را در اتخاذ کردند. در این مناطق، ظرفیت بالقوه انتشار تصاعدی و سریع این ویروس وجود داشت؛ ولی به لطف اقدامات صورت‌گرفته در اواخر جنوری ۲۰۲۰، از گسترش آن جلوگیری کردند.

کشورهای شرقی

موارد ابتلا در کوریای جنوبی افزایش یافته‌ است؛ آیا می‌د‌انید که چرا جاپان، تایوان، سنگاپور، تایلند یا هانگ‌کانگ این‌گونه نبوده‌اند؟ همه‌ی آن‌ها در سال ۲۰۰۳ توسط SARS مورد اصابت قرار گرفتند و همه‌ی آن‌ها از آن درس گرفتند. آن‌ها آموختند که چگونه یک ویروس می‌تواند کشنده باشد، بنابراین آن‌ها می‌دانستند که آن را جدی بگیرند.

کوریای جنوبی صدها مورد از کروناویروس جدید را در فاصله تنها چند روز اعلام کرد و هشدار بیماری عفونی خود را به بالاترین سطح رسانید‌. افزایش این قضایا به گونه‌ی گسترده و اصلی از یک کلیسا در شهر Daegu و یک شفاخانه در نزدیکی مرکز متمرکز شده‌ است. موارد قضایای تأیید شده کوریای جنوبی بسیار بالاتر از سایر نقاط خارج از چین گزارش شده‌ است.

این ویروس برای اولین بار در ۲۰ جنوری در کوریای جنوبی تأیید شد؛ زمانی ‌که یک زن ۳۵ ساله چینایی از شهر ووهان چین عازم میدان هوایی بین‌المللی اینچئون در حومه سیول گردید و قرنطین شد. در چهار هفته پس از این حادثه، کوریای جنوبی موفق شد ابتلا به این بیماری بزرگ را با ۳۰ تن مصاب تحت کنترل داشته باشد. این تعداد، به یک‌باره‌گی با ظهور «مریض شماره ۳۱» تغییر سرسام‌آوری یافت.

ایالت واشنگتن

ایالت واشنگتن، ووهان ایالات متحده ‌است. تعداد موارد در آن به صورت تصاعدی در حال رشد است. در حال حاضر در ۱۴۰ است.

در اوایل در برخی مناطق ایالت، ۳ قضیه ابتلا و یک مورد فوت وجود داشت. میزان مرگ‌و‌میر کرونا ویروس چیزی در حدود ۵ درصد است. سرعت شیوع این ویروس در ایالت واشنتگن نشان داد که این ویروس هفته‌ها به طور گسترده کشف نشده بود. مقامات این ایالت صرف ۳ نفر مبتلا را کشف کرده بودند که یکی از آن‌ها فوت کرده‌ است.

وضعیت در این‌جا شبیه چین بود؛ زیرا آنان صرف موارد رسمی را می‌دانستند و ۳ حادثه ابتلا به این ویروس، رقم خوبی به نظر می‌رسید؛ اما در واقعیت، صدها و یا شاید هزاران مورد واقعی وجود داشته ‌است. ما می‌دانیم تقریباً چه‌قدر طول می‌کشد تا شخص مبتلا به ویروس، به مرگ به ‌طور متوسط (۱۷٫۳ روز) سوق داده شود. این بدان معنا است که فردی که در تاریخ ۲۹ فبروری در ایالت واشنگتن درگذشت، احتمالاً در حدود ۱۲ فبروری مصاب شده ‌است. ما تعداد قضایای واقعی را نمی‌دانیم، اما بسیار بالاتر از مورد رسمی است. در صدها نفر نیست، شاید در هزاران و یا شاید بیش‌تر باشد.

ترکیه، بدون هیچ‌گونه واقعه کروناویروس، ۱۰ برابر آزمایش برای هر ساکن از ایالات متحده انجام داده‌ است. امروز با ۸۰۰۰ آزمایش در ایالات متحده، وضعیت به مراتب بهتر نیست؛ به این معنا که ۴۰۰۰ قضیه آزمایش شده‌ است.

بنابراین کرونا ویروس در این‌جا وجود دارد. پنهان‌ است و به صورت تصاعدی و سریع در حال رشد است. چه اتفاقاتی در کشورهای ما خواهد افتاد وقتی که مظاهر آن مشاهده شود؟ دانستن این امر ساده ‌است، زیرا در حال حاضر بارزترین نمونه‌ها، هوبی و ایتالیا هستند.

آمار تلفات

سازمان صحی جهان، نرخ مرگ‌و‌میر را ۳.۴ درصد نشان می‌دهد (درصدی افرادی که به کرونا ویروس مبتلا شده و سپس می‌میرند). میزان مرگ‌و‌میر و تلفات به تناسب کشورها و ظرفیت‌های مجادله و مبارزه با آن از هم‌دیگر متفاوت ‌است. در کوریای جنوبی بین ۰،۶ درصد و در ایران  ۴٫۴ درصد است.

کشورهایی که آماده شده‌اند میزان مرگ‌و‌میر ۰٫۵ درصد (کوریایی جنوبی) تا ۰٫۹ درصد (بقیه چین) را خواهند دید. کشورهایی که غرق شده‌اند، نرخ مرگ‌و‌میر بین ۳ تا ۵ درصد را خواهند داشت.

کشورهایی که به سرعت عمل می‌کنند، می‌توانند تعداد تلفات را به ده نفر کاهش دهند. این فقط نرخ مرگ‌و‌میر را در نظر می‌گیرد. اقدام سریع نیز باعث کاهش چشم‌گیر قضایا می‌شود. کشورهایی که به سرعت عمل می‌کنند، تعداد تلفات را حداقل ۱۰ برابر کاهش می‌دهند.

در حدود ۲۰ درصد موارد نیاز به بستری‌ شدن دارند، ۵ درصد موارد نیاز به بخش مراقبت ویژه (ICU) دارند و حدود ۱ درصد به مواردی نظیر تهویه یا ECMO  (آکسیجن‌رسانی خارج از بدن) نیاز به کمک بسیار فشرده دارند.

مشکل این ‌است که مواردی مانند ونتیلاتور و ECMO را نمی‌توان به راحتی تولید و یا خریداری کرد. به عنوان مثال، چند سال قبل ایالات متحده در مجموع ۲۵۰ دستگاه ECMO داشت.

بنابراین اگر به طور ناگهانی ۱۰۰۰۰۰ نفر مصاب باشند، بسیاری از آن‌ها مایل به آزمایش‌اند. حدود ۲۰،۰۰۰ به بستری‌ شدن نیاز دارند، ۵،۰۰۰ به بخش مراقبت ویژه (ICU) نیاز دارند و ۱۰۰۰ نفر به دستگاه‌هایی نیاز دارند که امروزه به اندازه کافی موجود نیست. این فقط با ۱۰۰۰۰۰ مورد است.

کشورهایی مانند جاپان، کوریای جنوبی، هانگ‌کانگ یا سنگاپور و هم‌چنین مناطق چینی در خارج از هوبی برای مراقبت‌های لازم مریضان آماده شده‌اند، اما بقیه کشورهای غربی در مسیر هوبی و ایتالیا قرار دارند. پس چه اتفاقی در آن‌جا خواهد افتاد؟

داستان‌هایی که در هوبی و آن‌هایی که در ایتالیا اتفاق افتاده ‌است، شروع می‌شوند به شدت شبیه به هم هستند. هوبی در ده روز توانست شفاخانه بسازد، اما با آن ‌هم کاملاً متلاشی شد. هر دو شکایت کردند که مریضان در شفاخانه‌ها در وضعیت خوبی قرار ندارند. آنان باید از هر مکانی مراقبت می‌کردند، در دهلیزها، در سالون‌های انتظار و…

کارمندان صحی ملزم‌اند که ساعت‌ها در وسایل محافظتی و البسه ضد عفونی به سر ببرند. در نتیجه آنان نمی‌توانند ساعت‌ها مناطق آلوده را ترک کنند. وقتی این کار را کردند، فرو می‌ریزند، با کم‌آبی و درمانده‌گی مواجه می‌شوند. شیفت‌ها دیگر وجود ندارد. افرادی که هیچ تجربه‌ای در مورد پرستاری ندارند، یک‌شبه برای انجام نقش‌های مهم آموزش می‌بینند. همیشه همه در تماس‌اند. آنان در معرض ویروس مداوم، بدون تجهیزات محافظ کافی قرار دارند. وقتی این اتفاق بیفتد، آن‌ها باید ۱۴ روز در قرنطین باشند و در طی آن آنان نمی‌توانند کمک کنند. بهترین سناریو‌، ۲ هفته از دست می‌رود. بدترین مورد، آنان مرده‌اند!!!

بدترین وضعیت در بخش‌های مراقبت ویژه (ICU) است، هنگامی ‌که بیماران نیاز دارند تا دستگاه‌های تهویه یا ECMO را به اشتراک بگذارند. به اشتراک گذاشتن این‌ها در واقع غیرممکن است، بنابراین کارکنان مراقبت‌های صحی باید تعیین کنند که کدام مریض از آن استفاده خواهد کرد. این واقعاً به معنای آن‌ است که کدام یک زنده‌گی می‌کند و کدام یک می‌میرد.

چه باید کرد؟

این یک بیماری همه‌گیر و شایع ‌است. قابل حذف نیست، اما کاری که می‌توانیم انجام دهیم، کاهش تأثیرات آن‌ است. برخی نقاط در این مورد مثال‌زدنی بوده‌ است. بهترین مورد تایوان است‌ که کاملاً با چین ارتباط دارد و هنوز هم تاکنون کم‌تر از ۵۰ مورد از آن وجود دارد. آن‌ها توانسته‌اند آن را مهار کنند، اما اکثر کشورها فاقد این تخصص بودند و این کار را نکردند. اکنون، آن‌ها بازی دیگری را انجام می‌دهند؛ کاهش تأثیرات و غیر‌فعال‌سازی این ویروس.

اگر ما عفونت‌ها را تا حد ممکن کاهش دهیم، سیستم مراقبت‌های صحی ما قادر خواهد بود به مراتب بهتر رسیده‌گی کند و میزان تلفات را کاهش دهد. اگر این مسأله را با گذشت زمان گسترش دهیم، به نقطه‌ای خواهیم رسید که بقیه جامعه بتوانند واکسین شوند. این خطر را به کلی کاهش می‌دهد. بنابراین هدف ما از بین ‌بردن ویروس‌های کرونا نیست، بلکه به تعویق ‌انداختن آن‌ها است.

هرچه موارد ابتلا را به تعویق بیندازیم، سیستم صحی بهتر عمل می‌کند، میزان مرگ‌و‌میر پایین‌تر می‌آید و سهم جمعیتی که قبل از ابتلا واکسین می‌شوند، بیش‌تر خواهد شد.

فاصله اجتماعی

اگر به قضایای ووهان مراجعه کنیم، درخواهیم یافت به محض این‌که محدودیت شدیدی وجود داشته باشد، شیوع قضایای مثبت پایین می‌آید. به این دلیل‌ است که مردم با یک‌دیگر ارتباط برقرار نکردند و ویروس شایع نشد.

اجماع علمی فعلی این‌ است که اگر کسی سرفه کند، این ویروس می‌تواند در عرض ۲ متر (۶ فت) گسترش یابد. در غیر این صورت، قطرات به زمین سقوط می‌کنند و شما را آلوده نمی‌کنند.

بدترین عفونت از طریق سطوح انجام می‌شود. ویروس ساعت‌ها یا روزها روی سطوح مختلف زنده می‌ماند. اگر مانند انفلوانزا رفتار کند، می‌تواند هفته‌ها روی فلز، سرامیک و پلاستیک زنده بماند. این بدان معنا است که مواردی مانند دکمه‌های میز، میز یا دکمه‌های لفت می‌توانند ناقلین وحشتناک عفونت باشند.

تنها راه برای کاهش واقعی این امر‌، نگهداشتن افراد در خانه است تا حد امکان؛ تا زمانی که ممکن‌ است، تا زمانی که این حالت تسویه شود.

مهار

از طریق مهار می‌توان اطمینان حاصل کرد که همه‌ی موارد شناسایی، تحت کنترل و مجزا هستند. این همان کار‌ی است که سنگاپور، هانگ‌کانگ، جاپان یا تایوان به خوبی انجام می‌دهند. آن‌ها خیلی سریع افراد وارد شده را محدود می‌کنند، مریض را شناسایی می‌کنند، بلافاصله آن‌ها را جدا می‌کنند، از وسایل محافظ سنگین برای محافظت از کارکنان صحی خود استفاده می‌کنند، همه‌ی مخاطبان‌شان را ردیابی و آنان را قرنطین می‌کنند. چین نیز توانست از شیوع این ویروس در کشوری با بیش از یک میلیارد جمعیت جلوگیری کند.

این کاری نیست که کشورهای غربی انجام داده‌اند. اکنون خیلی دیر است؛ زیرا این ویروس به صورت تصاعدی در حال رشد است. این کاهش در شرایطی که نیاز است صورت می‌گیرد. هنگامی که صدها یا هزاران مورد در جامعه رو به رشد است، جلوگیری از ورود بیش‌تر، پی‌گیری موارد موجود و جدا کردن مخاطبان آن‌ها دیگر کافی نیست؛ سطح بعدی کاهش است.

کاهش

کاهش، نیاز به دوری شدید اجتماعی دارد. این اقدامات نیاز به تعطیلی شرکت‌ها، مغازه‌ها، ترانزیت دسته‌جمعی و مکاتب دارد. هرچه وضعیت شما بدتر باشد، دوری اجتماعی نیز بدتر خواهد شد. هرچه زودتر اقدامات سنگین را اعمال کنید، تشخیص موارد کاهش آسان‌تر است و افراد کم‌تری نیز آلوده می‌شوند.

با هزاران قضیه رسمی و ده‌ها هزار مورد واقعی، این کاری است که کشورهایی مانند ایران، فرانسه، هسپانیه، آلمان، سویس یا ایالات متحده باید انجام دهند؛ اما آن‌ها این کار را نمی‌کنند.

برخی از کارکنان در خانه مشغول به کار اند که خار‌ق‌العاده بوده و باعث کاهش سرعت ویروس می‌شود.

  • هیچ کس نمی‌تواند وارد مناطق قفل شود، مگر این‌که دلایل خانواده‌گی یا کاری عاجل داشته باشد؛
  • افراد مبتلا به علایم (عفونت تنفسی و تب) برای ماندن در خانه «بسیار توصیه می‌شوند»؛
  • زمان استاندرد رخصتی کارکنان مراقبت‌های صحی به حالت تعلیق در‌آمده است؛
  • تعطیل کلی مراکز تعلیمی و تحصیلی (مکاتب و پوهنتون‌ها)؛
  • ویزیت‌های شفاخانه محدود است؛
  • تعویق جلسات و تشویق به کار از خانه؛
  • لغو کلی مسابقات ورزشی.

اگر می‌خواهید مطمین باشید، این کار را به سبک ووهان انجام دهید. ممکن ‌است مردم اکنون شکایت کنند، اما بعداً از شما تشکر خواهند کرد.

امروز تصمیم بگیرید!

اگر مقامات هوبی به جای ۲۳ جنوری تعطیلات و مسدود کردن تمام دوایر و شهر را به تاریخ ۲۲ جنوری اعمال کرده بودند، احتمالاً می‌توانستند ۲۰ هزار قضیه ابتلا را کاهش دهند. سقوط و افول سیستم مراقبت‌های صحی و کاهش کارمندان صحی شاید میزان مرگ‌و‌‌میر را بالا ببرد. بنابر‌این تفاوت یک‌ روزه در اقدامات دوردست اجتماعی می‌تواند میزان مرگ‌و‌میر را بیش‌تر و یا کم‌تر سازد. اگر فردا آغاز می‌کنیم، چرا امروز نه؟

این یک تهدید تصاعدی است. هر روز حساب می‌کند. هنگامی که یک روز تصمیم را به تأخیر می‌اندازید، خطر ابتلا به ویروس را بیش‌تر می‌سازید. احتمالاً صدها یا هزاران مورد در جامعه شما قبلاً وجود داشته است. هر روزی که فاصله اجتماعی وجود ندارد، خطرات بزرگی در کمین‌ است.

این مقاله را به اشتراک بگذارید!

به اشتراک‌گذاری این مقاله، ممکن ‌است جان‌هایی را نجات دهد. برای جلوگیری از فاجعه، باید این موضوع را درک کنیم. اکنون لحظه عمل‌ کردن‌ است. متوجه صحت خود و دیگران باشیم!

https://medium.com/@tomaspueyo/coronavirus-act-today-or-people-will-die-f4d3d9cd99ca

دکمه بازگشت به بالا
بستن