زنگ اول

  • موضع قاطع و روشن عالمان دین

    حمله‌ی انتحاری به محل برگزاری نشست عالمان دینی نشان می‌دهد که گروه‌های تروریستی از زیر سوال بردن روایت‌شان توسط عالمان دینی هراس دارند.

  • چرا ۱۸ میلیون برچسب؟

    چاپ ۱۸ میلیون برچسب توسط کمیسیون مستقل انتخابات بسیار سوال‌برانگیز است. این برچسب‌ها باید در تذکره‌های شهروندانی که برای رای‌دهی در انتخابات پارلمانی نام‌نویسی می‌کنند، چسبانده می‌شود. بر مبنای تخمین‌هایی که قبلاً صورت گرفته بود، شمار کل رای‌دهنده‌گان بالقوه در افغانستان کمتر از ۱۳ میلیون نفر است. صد درصد رای‌دهنده‌گان ۱۳ میلیون است، اما برای آن ۱۸ میلیون برچسب چاپ شده است. در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۴ افغانستان هم شمار برگه‌های رای‌دهی بسیار زیاد بود. در آن زمان هم گفته شده بود که ۱۸ میلیون برگه‌ی رای‌دهی چاپ شده است؛ پسان‌تر همین برگه‌های رای‌دهی در تقلب‌ استفاده شد. آنانی که تقلب کردند، از همین برگه‌های رای‌دهی استفاده کردند.

  • سمّت حساس

    کمیسیون مستقل انتخابات فهرستی از نام‌ها را خدمت رییس جمهور فرستاده بود تا ایشان از میان آنان یکی را به عنوان رییس دبیرخانه‌ی این کمیسیون برگزیند. اما رییس جمهور این فهرست را رد کرده   و گفته است که موضوع به دقت بیشتر نیاز دارد. در این هیچ تردید نیست که گزینش رییس دبیرخانه‌ی کمیسیون مستقل انتخابات به دقت بیشتر نیاز دارد. انتخابات سال ۲۰۱۴ به دلیل حضور آقای امرخیل در دبیرخانه‌ی کمیسیون مستقل انتخابات، جنجالی و پر ماجرا شد. ستاد انتخاباتی دکتر عبدالله کلیپ‌های صوتی منسوب به آقای امرخیل را منتشر کرد که در آن آشکارا دستور تقلب داده می‌شد. از فحوای کتاب‌های خاطرات مقام‌های پیشین امنیتی برمی‌آید که کلیپ‌های صوتی منسوب به آقای امرخیل هم توسط نهاد‌های دولتی ثبت شده بود.

  • کمیسیون مستقل انتخابات باید معیاری عمل کند

    آمار دفتر مرکزی کمیسیون مستقل انتخابات نشان می‌دهد که بیش از چهار و نیم میلیون شهروند افغانستان برای رای‌دهی در انتخابات پارلمانی و شوراهای ولسوالی‌ها نام‌نویسی کرده‌اند. کمیسیون مستقل انتخابات در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۴ هم اعلام کرده‌اند که حدود هشت میلیون نفر رای داده‌اند. اگر آمار ۲۰۱۴ را معیار قرار دهیم، بیش از ۵۰ درصد واجدان شرایط رای‌دهی ثبت نام کرده‌اند، اما آماری که دفتر مرکزی کمیسیون مستقل انتخابات منتشر می‌کند، نه آن روز مورد قبول عموم جریان‌های سیاسی، نهاد‌های مدنی و فعالان رسانه‌ای بود و نه امروز است.

  • پاکستان، لفاظی و وقت‌کشی

    جنرال قمر جاوید باجوه، فرمانده عمومی ارتش پاکستان به تازه‌گی گفته است که افغانستان و پاکستان نباید به یک انچ از قلمرو همدیگر نظر داشته باشند و تمامیت ارضی همدیگر را احترام کنند. او همچنان گفته است که دو کشور باید به صورت مشترک علیه «دشمن مشترک» اقدام کنند. سخنان جنرال باجوه نشان می‌دهد که پاکستان هم‌چنان مشغول لفاظی است و قصد ندارد تعهدات خودش را عملی کند. این درست است که دو کشور باید تمامیت ارضی همدیگر را احترام کنند. افغانستان هیچ‌گاهی دست به ماجراجویی نزده است. در دوره‌ی پس از سقوط طالبان، افغانستان همیشه به سمت پاکستان دست دوستی دراز کرده است. رییس جمهور کنونی در شروع روی کار آمدن حکومت وحدت ملی اعتبار سیاسی‌اش را قمار زد و به محل سوق و اداره‌ی ارتش پاکستان رفت تا به رهبران نظامی آن کشور حالی کند که افغانستان یک کشور ماجراجو نیست.

  • کلیشه‌ی هر مذاکره

    دفتر مشاور امنیت ملی افغانستان دیروز اعلام کرد که در سفر بلندپایه‌گان امنیتی افغانستان به اسلام‌آباد، دوطرف توافق کردند که برای «پیشبرد روند صلح» و «کاهش خشونت‌ها» دست به اقدام‌های مشترک در روزهای آینده خواهند زد. به نظر می‌رسد که دوطرف روی نهایی‌سازی سند «صلح و همبسته‌گی» هم رای‌زنی کرده‌اند. قرار است جنرال قمر باجوه، فرمانده عمومی ارتش پاکستان هم در روزهای آینده به دعوت ریاست جمهوری افغانستان، از کابل دیدار کند. توافق روی «اقدام‌های مشترک در روزهای آینده» کلیشه‌ای است که هر بار تکرار می‌شود. تقریباً هر وقتی که مقام‌های افغانستان به اسلام‌آباد می‌روند در پایان جلسه با مقام‌های پاکستانی، اعلام‌ می‌کنند که دوطرف تعهد کرده‌اند در روزهای آینده اقداماتی انجام دهند که به کاهش خشونت و تسریع روند صلح کمک کند، اما روزها می‌گذرد و هیچ اقدامی صورت نمی‌گیرد.

  • نباید روی ادغام مناطق قبیله‌نشین زیاد گیر بدهیم

    در سفر مقام‌های امنیتی افغانستان به اسلام‌آباد حتماً موضوعات گوناگون از جمله طرح ادغام مناطق قبیله‌نشین آن‌سوی دیورند با ایالت خیرپختون‌خواه با مقام‌های پاکستانی مورد بحث قرار خواهد گرفت. وزارت خارجه‌ی پاکستان قبلاً موضعش را در این مورد اعلام کرده است. پاکستانی‌ها با همین موضع به مقام‌های افغان پاسخ خواهند گفت. موضع افغانستان در مورد ادغام مناطق قبیله‌نشین به ایالت خیبرپختون‌خواه زیاد موجه نیست. افغانستان باید از طرح ادغام این مناطق به دلایل سیاسی، حقوق بشری و امنیتی حمایت کند و زیاد روی آن گیر ندهد.

  • گام بزرگ دیگر در راه برگزاری انتخابات

    دیروز ثبت‌ نام نامزدان انتخابات پارلمانی و شورا‌های ولسوالی‌ها رسماً آغاز شد. این دومین گام بزرگ برای برگزاری انتخابات پارلمانی و شوراهای ولسوالی‌‌ها است. وقتی نامزدان انتخابات پارلمانی و شوراهای ولسوالی‌ها ثبت نام شوند، یک بخش از روند تکمیل می‌شود و ما به مرحله‌ی کمپین‌های انتخاباتی نزدیک می‌شویم. این مرحله خیلی حساس است، نیروهای سیاسی، چهره‌های پر نفوذ و سیاست‌مداران، نامزدان اصلی، رقیبان و حتا کاندیدان بازی خود را مشخص می‌کنند. همین مرحله خیلی نگران‌کننده هم است. گزارش‌هایی وجود دارد که برخی از حلقات قدرت تلاش می‌کنند در هماهنگی با سران دولت کاری کنند که در فهرست نهایی نامزدان اشخاص مورد نظر سران حکومت راه یابند، نه کسان دیگر.

  • صراحت و تحریم مالی کافی نیست

    وزیر خارجه‌ی امریکا در یک کمیته‌ی سنای این کشور گفته است که روابط واشنگتن و اسلام‌آباد دچار مشکل است و امریکا، کمک‌های مالی به پاکستان را کاهش داده است. به نظر می‌رسد که دو طرف به دیپلومات‌های یکدیگر نیز محدودیت‌هایی وضع کرده‌اند. این اقدامات نشان‌دهنده‌ی آن است که دو کشور دیگر به همدیگر اعتماد ندارد. وزیر خارجه‌ی امریکا گفته است که واشنگتن بسیار صریح به پاکستان گفته است که تأمین صلح در افغانستان به تصمیم اسلام‌آباد بسته‌‌گی دارد.

  • جناح‌بازی و حلقه‌گرایی در نیروهای امنیتی

    برکناری جنرال مراد از سمت معینیت امنیتی وزارت امور داخله نشان‌‌دهنده‌ی آن است که اختلاف‌های جدی در رهبری نیروهای امنیتی وجود دارد. در درون وزارت‌خانه‌های قوای مسلح حلقه‌ها تشکیل شده است و هر بلند‌‎‌پایه‌ای تلاش می‌کند برای خودش یک حلقه بسازد. این حلقه‌ها بعداً رو در روی هم قرار می‌گیرند و مشکل می‌آفرینند. هر کدام این حلقه‌ها خودشان را به یک جناح سیاسی وابسته می‌دانند و با همدیگر تضاد منافع دارند. به دلیل وجود همین اختلاف‌ها و حلقه‌ها است که کار وزارت‌خانه‌های قوای مسلح چندان مؤثر نیست. دیده می‌شود که گاهی لوژستیک در یک نقطه مشکل پیدا می‌کند، در جای دیگر نیروی کمکی نمی‌رسد، در جای دیگر مشکل دیگری خلق می‌شود و هیچ نشانه‌ای از مدیریت و رهبری سالم به چشم نمی‎خورد.