صلح به چه قیمتی؟

کاووسی

اعلامیه وزارت دفاع ایالات متحده امریکا از شهر مونشن آلمان مبنی بر تفاهم ایالات متحده و طالبان به کاهش خشونت‌ها، با عکس‌العمل‌های متفاوت میان طرف‌های مورد بحث ایالات متحده و طالبان یعنی افغان‌ها روبه‌رو شد که فصل تازه‌ای را در این مذاکرات زمان‌گیر باز کرد.

افغانستان در چندین ماه گذشته شاهد دو موضوع عمده یعنی انتخابات و مذاکرات صلح میان ایالات متحده امریکا و طالبان بوده است، توجه باشنده‌گان و رسانه‌های اجتماعی را به نوبت به خود معطوف داشته و بعضی اوقات طوری انتباه می‌گردد که شاید قرار همین است که این دو موضوع میان خود نوعی رابطه محسوس یا غیر‌محسوس داشته باشند.

اولین بار در سال‌ ۲۰۰۷ رییس جمهور وقت حامد کرزی این مذاکرات را پیشنهاد کرد که با استقبال دول انگلیس و پاکستان و مخالفت شدید ایالات متحده امریکا روبه‌رو شد. طالبان نیز این مذاکرات را به دلیل موجودیت قوی نیرو‌های امریکایی در افغانستان رد کردند. به تاریخ ۲۷ فبروری ۲۰۱۸ رییس جمهور اشرف غنی در یک کنفرانس بین‌المللی در کابل بار دیگر پیشنهاد مذاکرات صلح را با طالبان داد که در ادامه‌ی همین پیشنهاد در هفت جون همان سال و در روز‌های عید دولت افغانستان و طالبان توانستند در مورد یک آتش‌بس سه روزه به تفاهم رسیده و برای اولین بار از ابتدای این مذاکرات، آتش‌بس برقرار کنند. بعداً در ماه جولای نماینده‌های ایالات متحده امریکا به طور مخفی با طالبان در قطر دیدار کردند و به زودی زلمی خلیلزاد به حیث نماینده ویژه وزارت خارجه امریکا در امور صلح افغانستان برای پیشبرد رسمی این مذاکرات و حل منازعات دولت افغانستان و طالبان تعیین گردید. در ماه فبروری ۲۰۱۹ یک جلسه میان طالبان و افغان‌ها به شمول رییس جمهور سابق حامد کرزی در مسکو برگزار شد، ولی هیچ کسی از دولت افغانستان به رهبری اشرف غنی در این جلسه دعوت نشده بود. در همان ماه بعد از مذاکرات چند روزه در قطر زلمی خلیلزاد اعلام کرد که طالبان و ایالات متحده امریکا به توافقاتی دست یافته بودند که مبنی بر آن امریکا نیروهایش را از افغانستان خارج می‌کند و طالبان از فعالیت‌های تروریستی سایر گروه‌ها و شاخه‌های طالبان در افغانستان جلوگیری خواهند کرد. در همین حال، حکومت در کابل یک لویه‌جرگه چهار روزه را با اشتراک نماینده‌گان مردم از اقشار و سطوح مختلف در همین مورد برگزار کرد و از طالبان نیز دعوت کرد. برگزاری این مجلس حرف و حدیث‌هایی در پی داشت.

تازه‌ترین خبر در مورد به تفاهم رسیدن ایالات متحده امریکا و طالبان برای کاهش خشونت هفت روزه در حالی می‌رسد که واکنش‌ افغان‌ها مخلوطی از استقبال و مخالفت است و بیشترین دلیل مخالفت‌ها هم عدم اشتراک دولت افغانستان در این مذاکرات است.

اما بحثی که شاید بیشتر بر آن تمرکز صورت نگرفته، تاثیرات این پروسه بر دولت افغانستان است. افغانستان من‌حیث یک جریان سیاسی قبول شده است. ایالات متحده امریکا نیز تا جایی تمایلش را به این موضوع ابراز کرده است، چون این می‌تواند شرطی باشد که تضمین‌کننده تفاهم میان امریکا و طالبان باشد.

از جانب دیگر پروسه‌ی صلح در داخل نظام ادارات دولت نیز مشکلات عمده و جدی را به وجود آورده که تمام امور‌، تعیینات، تدوین برنامه‌ها و استراتژی‌ها و حتا امور روزمره این ادارات تحت تاثیر این بن‌بست و سردرگمی قرار گرفته بود.

هم‌چنان همه منتظر اعلام نتایج انتخابات بودند تا تمایلات سیاسی‌شان را آشکار کنند.

در روزهای اخیر، آوازه و بحث طرح حکومت موقت بسیار بلند است. می‌توان گفت که حکومت موقت نه تنها یک خطر جدی برای تداوم نظام نوپای جمهوری و سلسله دست‌آوردهای ۱۸ سال گذشته باشد بل می‌تواند که شالوده‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشور را نیز زیر سوال ببرد.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
بستن