نامه‌ای از یک دانشجو؛ ریاست پاسپورت فعال شود

طوری که مردم در جریان هستند و جهان شاهد است، در یک ماه گذشته اتفاق‌های عجیبی در افغانستان افتاد. بزرگ‌ترین اتفاق، روی کار آمدن طالبان بود. جهان تا چشم به‌هم ‌زد، پرچم افغانستان از سیاه و سرخ و سبز به سفید تبدیل شد. این تحول تا سه ماه پیش به سختی تصور می‌شد.

همه می‌دانیم که اوضاع افغانستان بسیار پیچیده است. برای همین، هرکسی که توانسته، وطن را برای رسیدن به زنده‌گی بهتر و امنیت ترک کرده است.

از زمان روی کار آمدن طا‌لبان بیش‌تر از یک ماه می‌گذرد. در این مدت، بیکاری افزایش یافته است. گرسنه‌گی توأم با ناامیدی بسیار شده است. آمارهای متفاوت نشان می‌دهد که بیش‌تر از ۹۰ درصد مردم، با گرسنه‌گی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

از چگونه‌گی نظام طا‌لبان و روابط آن با کشورهای دیگر، نیز چیزی روشن نیست. پنج عضو دایم شورای امنیت سازمان ملل متحد از طالبان توقع ایجاد نظام فراگیر را دارند. در حالی که طالبان بر نظام شرعی مورد نظر خودشان پافشاری دارند.

در این کشمکش‌های سیاسی، از سرنوشت دانشجویان، مریض‌داران و هزاران فرد دیگری که کارشان به ریاست پاسپورت بند است، خبری نیست.

من و همه دانشجویانی که شامل بورسیه‌های روسیه بودند، به دلیل اپیدمی کرونا یک سال دوره زبان را آنلاین خواندیم. چالش‌های یک‌سال آنلاین باشد به جای خودش. حالا که مرزها باز شده است و ما اجازه ورود به کشور فدراتیف روسیه را داریم؛ نمی‌توانیم برویم. ریاست پاسپورت بسته است و فعالیت نمی‌کند.

پاسپورت دانشجویان باید تمدید شود، وگرنه نمی‌توانند ویزا اخذ کنند. یک جمع بزرگی از ما دانشجویان در بی‌سرنوشتی محض به سر می‌بریم. هیچ نهادی صدای ما را نمی‌شنود. بارها برای دانشگاهی که از آن پذیرش گرفته‌ایم، ایمیل کردیم. برای وزارت خارجه روسیه ایمیل کردیم. روزها پشت دروازه سفارت روسیه ماندیم. به وزارت داخله مراجعه کردیم و نهادهای دیگر.

هیچ‌کسی اهمیتی به مشکل ما قایل نیست. هر نهادی به نحوی ما را جواب رد می‌دهد و مشکل ما را به خود ما راجع می‌کند. تنها جوابی که ما از روسیه و نهادهای ذی‌دخل آن به دست آوردیم، قانون و مقررات آن‌ها بود. ما در این مدت نتوانستیم کاری کنیم. درس ما آن‌جا آغاز شده است و از این می‌ترسیم‌ که ما قربانی تغییرات اخیر و سیاست طالبان شویم.

نجی‌الله آریامهر

دکمه بازگشت به بالا