روز: دلو ۱۷, ۱۳۹۷

  • نشر فهرست ابتدایی نامزدان: هیچ نامزدی حذف نشد

    کمیسیون مستقل انتخابات، مطابق به تقویم انتخابات فهرست ابتدایی نامزدان انتخابات ریاست جمهوری را دیروز سه‌شنبه، ‌۱۶ دلو نشر کرد. بر اساس آن‌چه که کمیسیون مستقل انتخابات اعلام کرده، محمداشرف غنی، عبدالله عبدالله، محمدحنیف اتمر،‌ رحمت‌الله نبیل، احمدولی مسعود، عبداللطیف پدرام، غلام‌فاروق جیلانی،‌ گلبدین حکمتیار،‌ عبدالحکیم تورسن، سیدنورالله جلیلی، عنایت‌الله حفیظ، زلمی رسول، نورالحق علومی، محمدشهاب حکیمی، فرامرز تمنا، محمدابراهیم الکوزی، نورالرحمان لیوال و شیدامحمد ابدالی در فهرست ابتدایی نامزدان انتخابات ریاست جمهوری راه یافته‌اند.

  • نامزدان: اصلاحات تدریجی در کمیسیون‌های انتخاباتی باید آغاز شود

    اعضای شورای تشریک مساعی نامزدان انتخابات ریاست جمهوری، خواهان آغاز اصلاحات تدریجی در کمیسیون‌های انتخاباتی‌اند و از حکومت می‌خواهند این اصلاحات را در هم‌آهنگی با سایر نامزدان آغاز کند. اعضای این شورا برگزاری انتخابات ریاست جمهوری با استفاده از فناوری انگشت‌نگاری، جلوگیری از مداخله حکومت در امور کمیسیون‌های انتخاباتی و ممانعت از سوء استفاده امکانات دولتی در کارزارهای انتخاباتی را از کلیدی‌ترین خواست‌های‌شان برمی‌شمارند.

  • دولت بخشی از روند مذاکره باشد

    جنگ وقتی در افغانستان به پایان می‌رسد که طالبان با دولت افغانستان وارد مذاکره شوند. موضع رسمی بسیاری از کشورهای اطراف افغانستان و قدرت‌های بزرگ نیز همین است. به نقل از وزیر خارجه‌ی روسیه نیز گزارش شده است که پایان جنگ افغانستان از مسیر مذاکره‌ی دولت افغانستان با طالبان می‎گذرد. نشست طالبان با برخی از سیاست‌مداران و چهره‌های پرنفوذ به دور از حضور حکومت به عنوان نهاد مشروع جمهوری صورت گرفت ولی از سخنرانی‌های اشتراک کننده‌گان همین نشست هم پیدا بود که باید هرچه زودتر طالبان با حکومت افغانستان مذاکره کنند. رهبران سیاسی شرک‌کننده در نشست مسکو صلاحیت اجرایی ندارند. آنان بر مبنای نظام حقوقی افغانستان صلاحیت اجرایی کردن هیچ تصمیمی را ندارند و به همین دلیل به حضور حکومت نیاز است. حکومت می‌تواند در هیأت مذاکره‌کننده‌اش احزاب سیاسی را نیز بگنجاند.

  • امریکا هیچ فرصتی برای زنان افغان نداد

    پروین بیماری سرطان دارد و در حال مرگ است. هیچ امیدی وجود ندارد و ممکن هیچ دارویی او را نجات ندهد اما فقط نگران زنده‌گی‌‌اش نیست، این نگرانی، آینده‌ی دخترش فاطمه است که برنامه دارد دانشگاه برود تا در آینده یک قابله شود.

  • آب را گِل نکنیم!

    به ادامه‌ی تلاش‌ها در راستای تامین صلح و ثبات در کشور، اکنون نشستی در شهر مسکو جمهوری فدراتیف روسیه به میزبانی افغان‌های مقیم آن کشور برگزار شده است که در آن نمایندگان طالبان با سران احزاب سیاسی، شخصیت‌های متنفذ و چهره‌های شناخته‌شده و مطرح کشور در باره‌ی صلح گفت‌وگو خواهند کرد. من نیز به عنوان یکی از چهره‌های تأثیرگذار در مسایل افغانستان، همراه با متحدان و موتلفان خود یکی از اشتراک‌کننده‌گان این نشست استم. در این نشست حضور یافته‌ام تا ضمن دفاع از قانون اساسی، آزادی‌های شهروندی و تاسیسات امنیتی و دفاعی کشور، صدای اکثریت خاموش این سرزمین را نماینده‌گی کنم و برای ایجاد یک حکومت فراگیر، تامین صلح و ثبات و تحکیم مناسبات عادلانه و دمکراتیک در افغانستان تلاش نمایم.

  • طالبان و مجاهدان: یک داعیه و دو گروه

    هرگاه حرفی از «صلح» پیش می‌آید، روزگار سقوط دولت داکتر نجیب‌الله ناخواسته به ذهن جمعی ما رخنه می‌کند: نهادهای دولتی از هم می‌پاشند. افراد عادی و زنده‌گی آن‌ها آسیب می‌بینند. امروز نیز روشن‌فکران و رأس حکومت واقعیت‌های تاریخی را بر مردم پیش‌بین‌اند. این عوامل چی‌ها است؟ چرا حکومت با کنایه طالبان را ابزار دست پاکستان می‌گوید اما از مقایسه‌ی آن با مجاهدان می‌ترسد؟ آیا رهبران جهادی در این دو دهه چیز تازه‌ای را درونی ساخته‌اند که آن‌ها را با طالبان متفاوت بسازد؟ در این نوشته سؤالات بالا را به روش مقایسه‌ای از رفتار و مطالبات طالبان و مجاهدان جواب می‌دهم:

  • افغانستان در یک تقاطع

    هر توافقی بین طالبان و ایالات متحده به هزینه‌ی دولت و مردم افغانستان محکوم به شکست است.

    افغانستان شاهد تلاشهای روزافزون ملی، منطقهای و جهانی برای جستجوی یک توافق صلحآمیز برای منازعه کنونی است. ایالات متحده‌ی ناامید در حال کنار کشیدن خود از جنگ است، این داعیه توسط یک رییس جمهور غیر قابل پیشبینی و مذاکره کنندهای جاه‌طلب، زلمی خلیل‌زاد، ایراد شد. این ناامیدی با ترسی که در افغانستان در مورد اینکه طالبان به دنبال براندازی دولت است، چنانچه در سال ۱۹۹۴ اینکار را کرد، تطابق دارد. و به دولت، طبقه‌ی سیاسی، و انتخابات دموکراتیک توسط توافقی عجولانه بین ایالات متحده‌ی ناامید و پاکستان خودرأی خیانت خواهد شد. ناامیدی، ترس و غرور شاید بتواند توافق صلحی را به وجود آورد، اما چنین توافقی نمیتواند صلحی پایدار و فراگیر به وجود آورد.