‏ تا چه اندازه برای گفتگو راست می گوید

این گفته ی احمدی نژاد که «ایران آماده ی مذاکره با امریکا در فضای منصفانه و احترام متقابل است»، ممکن است معنایش ‏همه چیز باشد یا هیچ چیز.‏
اگرچه رییس جمهور ایران برای جمعیت زیادی که برای مراسم سی امین سالگرد انقلاب اسلامی ایران در تهران جمع شده ‏بودند، سخنرانی می کرد، اما احمدی نژاد سیاستمداری است که کشورش وضع اقتصادی خوبی ندارد. او برای انتخاب ‏شدن مجدد در انتخاباتی که چهار ماه دیگر برگزار می شود، تبلیغ می کند.‏
طرفداران رابطه ی بهتر با امریکا که در میان جمعیت بودند، وعده ی نزدیک شدن با امریکا را در سخنرانی او شنیدند. اما ‏آنها که از امریکا می ترسند و تعدادشان هم کم نیست، با شنیدن این عبارت «احترام دو جانبه» که معنایش این است که ‏ایران در صورتی که برای متوقف کردن برنامه های اتومی اش یا در مورد حمایت از حماس و حزب الله تحت فشار قرار ‏بگیرد، وارد مذاکره نخواهد شد.‏
ده روز است که جشن های بزرگداشت سی امین سالگرد انقلاب اسلامی جریان دارد و آنها آگاهانه پیام های غیردوستانه ‏به امریکا می فرستند.‏
در روز ۳۱ جنوری، جمعیتی که در مقبره آیت الله خمینی جمع شده بودند، در حضور یکی از قدیمی ترین روحانی و ‏سیاستمدار ایران، آیت الله هاشمی رفسنجانی، فریاد زدند: «مرگ بر امریکا».‏
دو روز بعد، ایران راکتی را به فضا پرتاب کرد که حامل اولین ماهواره ی ساخت ایران بود که به وضوح نشان می دهد که ایران ‏دارای تکنولوژی پیشرفته ی موشکی است که مسلما کاربرد نظامی دارد.‏
بعد در روز چهارم فبروری، بعد از این که ایران از تیم بدمینتون زنان امریکا دعوت کرد، برای شرکت در مسابقات بدمینتون در ‏تهران شرکت کند، برای آنها ویزا صادر نشد. این اتفاق می توانست اولین تبادل بین ایران و امریکا بعد از ریاست ‏جمهوری اوباما باشد.‏
لیلی لنکرانی، گزارشگر «سی بی اس» گزارش می دهد که فضای تظاهرات مثل کارناوال بود. مسابقه ی نقاشی برای ‏کودکان، مارش نظامی، کلاه و خوراکی مجانی. پوستر هایی با شعار «مرگ بر امریکا» هم دیده می شد.‏
چند نفر از کسانی که در تظاهرات حضور داشتند، واقعا خواستار ایجاد رابطه با امریکا هستند؟
به این آمار نمی شود اطمینان کرد، اما آمارگیری ای که سال گذشته انجام شد، نشان می دهد که بیش از نیمی از ایرانیان در ‏حدود ۵۷ درصد، طرفدار گفتگو با امریکا هستند. اما روشن نیست که چند درصد از رهبران جمهوری اسلامی ایران ‏طرفدار ایجاد رابطه با امریکا هستند.‏
در سفری که هفته ی گذشته به ایران داشتم، یکی از مقام های ارشد حکومت ایران به من گفت:« برای ما بهتر است که ‏رابطه ی سردی با امریکا داشته باشیم. مسلما ایجاد رابطه ی بهتر، سود فوری برای ایران ندارد و مردم ایران گمان نمی کنند ‏که این موضوع در اولویت است. آنها نمی توانند ببینند که نقش این رابطه در بهتر شدن زندگی آنها چیست».‏
بعضی از روحانیون و رهبران سیاسی پیشرو می دانند که این رابطه چه نقشی در بهبود زندگی مردم ایران دارد: راحت ‏شدن سفر ها، توسعه ی تکنولوژی و سرمایه گذاری بیشتر.‏
اما رهبری ایران اسیر اظهارات خودش شده است. شعار «مرگ بر امریکا» چیزی بیش از ته مانده شعاری است که ‏اواخر دهه ی هفتاد علیه امریکا که از شاه طرفداری می کرد، سر داده می شد. این شعار یک ابزار سیاسی است که به حکومت این ‏اختیار را می دهد که هر شکستی را به گردن امریکا بیاندازد، از اقتصاد ضعیف گرفته تا آشوب اقلیت های قومی.‏
از دست دادن آن، یک تجدیدنظر ماهرانه و شجاعت را می طلبد، به خصوص اگر مذاکرات باعث ایجاد فشار برای ‏اصلاحات سیاسی و اقتصادی بشود.‏
محمود احمدی نژاد، به عنوان یک پوپولیست با استعداد این موضوع را بهتر از هر کسی می داند. به همین دلیل اظهارات ‏ او به شکل مفیدی دو پهلو بود و طراحی شده بود تا درحالی که او و بقیه سران نظام درباره ی اقدام بعدی خود تصمیم ‏می گیرند، برای شان زمان بخرد.‏

دکمه بازگشت به بالا