گزارشی، نه کاملا بی طرفانه !

سازمان مدافع حقوق بشر (خانه آزادی) که در امریکا مستقر است، طی گزارشی اعلام کرده است که آزادی سیاسی در قسمت های وسیعی از جهان در حال کاهش یافتن است. بر اساس این گزارش این کاهش در کشورهایی مانند ایران، روسیه، زیمبابوه و کلمبیا،  چشم گیر بوده و در خاورمیانه و نیز افریقای شمالی، تنها در عراق، هر چند نه زیاد دارای گسترش می باشد. به عقیده ی تدوین کنندگان گزارش بهره گرفتن عراق از کاهش خشونت سیاسی در عراق و نیز کاهش حمایت دولت از شبه نظامیان شیعه موجب گسترش آزادی سیاسی در عراق شده است. این گزارش از کاهش آزادی در ایران نیز یاد می کند و نمونه ی آن را در تعطیل روزنامه ها و مجلات متعدد و نیز ممنوع کردن نامزدی بسیاری از افراد از شرکت در انتخابات، مثال می آورد.  گزارش با ذکر این که ایران، چین، روسیه و ونزویلا (کشورهای مخالف امریکا) چالش هایی برای گسترش دموکراسی محسوب می شوند،

علاوه می کند که این کشورها هیچ کدام نتوانسته اند سیستم سیاسی الترناتیوی (بدیلی) به وجود بیاورند که بتواند با دموکراسی رقابت کند. در این گزارش از جمله گفته شده است که گسترش آزادی در خاورمیانه در صدر اولویت های جورج بوش، رییس جمهور امریکا قرار داشت و ناموفق بودن در این مورد نشان دهنده ی ناکامی سیاست خارجی امریکا می باشد. در این گزارش از اسراییل به عنوان تنها کشوری که در منطقه می توان آن را آزاد خواند، یاد شده است، ولی در عین حال این کشور را به دلیل اشغال سرزمین های فلسطینی، مسوول عدم آزادی در منطقه دانسته است. گزارش خانه آزادی با تقسیم کردن کشورها به کشور های آزاد، نسبتا آزاد و غیرآزاد افغانستان را در ردیف چین و روسیه و عربستان سعودی در شمار کشورهای غیرآزاد معرفی می نماید.  خانه آزادی در پایان گزارش خویش پیشنهادهایی را برای سیاستمداران امریکا مطرح نموده، توصیه می نماید که «رژیم های مستبد نباید تشویق شده و پاداش بگیرند». به عنوان مثال زمانی که المپیک ۲۰۰۸ در چین برگزار می شد، بسیاری امیدوار بودند که این امر موجب بهبود حقوق بشر در این کشور می شود که چنین چیزی اتفاق نیفتاد؛ نتیجه این که تماس با این کشورها نباید شامل پاداش به آنان باشد.
هر چند قسمت های زیادی از این گزارش در برگیرنده واقعیت های غیر قابل انکار است، ولی در کل می توان گفت که این گزارش نوعی دفاع نامه از عملکرد حکومت جورج بوش نیز هست، زیرا در تمامی موارد برشمرده شده از کاهش آزادی های اجتماعی و آزادی سیاسی نقش و سهم تاریخی ای را که دولت امریکا تحت رهبری جورج بوش در قضیه دارد، نادیده گرفته می شود. مثلا یکی از بهانه هایی که رژیم توتالیتر ایران پیوسته توانسته است با توسل به آن سلب آزادی و مانعت از آزادی سیاسی شهروندان و سانسور همه جانبه را توجیه کند، تهدیداتی است که به صورت صریح از طرف دولت مردان امریکا متوجه ایران شده است و رهبران ایران با توسل به آن توانسته اند سلب آزادی و سانسور همه جانبه را گسترش بدهند.  در عین حال اگر در این گزارش از اسراییل به عنوان کشوری که می توان آن را آزاد شمرد، نام برده می شود، این نکته عمدا فراموش می گردد که جنگ های خونینی که اسراییل به راه می اندازد و کشتارهای قاتلانه ای را که سازمان می دهد موجب آن گردیده است که رسانه های اسراییلی و احزاب آن جا اغلبا در قبال بسیاری از مسایل، از انتقاد بر دولتمداران شان بپرهیزند و با استفاده از احساس ناسیونالیستی ای که به یمن وجود این جنگ های همیشگی ماندگار شده است، انتقاد و اعتراض بر دولت را به نفع کشور های رقیب و دشمن خویش دیده از آن صرف نظر بنمایند. .این نیز روشن است که در تمامی این نبردها و خونریزی ها، امریکا حامی اسراییل است. خلاصه هم در خاورمیانه و هم درآسیا و افریقا، عملکرد امریکا یکی از عوامل سلب آزادی و زیر پا گذاشتن آن است.
 

دکمه بازگشت به بالا