کنفرانس‌ها توام با تعهدات صادقانه ثمر می‌دهند

امروز کشورهای همسایه افغانستان، کشورهای منطقه و چند کشور بزرگ جهان در کنفرانسی در سطح وزیران حضور می یابند تا راه حل هایی را برای آوردن صلح و ثبات به افغانستان و منطقه بررسی کنند.
در کنفرانس پاریس نمایندگان افغانستان، چین، فرانسه، ایران، هند، پاکستان، روسیه، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان، انگلیس و امریکا حضور می یابند.
همچنین در این کنفرانس نمایندگان آلمان، ایتالیا، خاویر سولانا، مسوول سیاست خارجی و امنیتی اتحادیه اروپا و بنیتا فررو والدنر، کمیشنر در امور سیاست خارجی و سیاست همسایگی اروپا  نیز حضور خواهند داشت.
تحلیلگران سیاسی گسترش دامنه ی تروریزم را یگانه عامل راه اندازی چنین کنفرانسی می دانند.
صاحب نظر مرادی، تحلیلگر مسایل سیاسی می گوید: «قضایایی که در داخل افغانستان می گذرد، به حدی توسعه یافته که دامنه ی آن به کشور های منطقه نیز سرایت کرده است. لذا این چالش بزرگی است که آرامش کشور های منطقه را می گیرد و روی این ملحوظ کشور های منطقه و همسایگان افغانستان به منظور جلوگیری از گسترش تروریزم چنین کنفرانسی را دایر نموده اند».
این در حالی است که شماری از کارشناسان مسایل سیاسی یگانه راه حل مشکل افغانستان را در حضور صادقانه ی کشورهای همسایه می دانند و در غیر آن، راه اندازی کنفرانس ها بدون یک تعهد صادقانه را یک چانه زنی سیاسی می شمارند.
نجیب محمود، استاد دانشکده حقوق دانشگاه کابل می گوید: «در گذشته نیز بارها کنفرانس هایی دایر شده است، اما قول و قرار هایی که در کنفرانس ها داده می شوند، در قسمت پیشبرد آن برخورد صادقانه وجود ندارد و به همین خاطر چنین کنفرانس ها نتایجی که انتظار برده می شود را در پی ندارند».
او ادامه می دهد کنفرانسی که در پاریس برگزار می شود، ممکن است در بهبود اوضاع مثمر واقع گردد، به شرطی که کشور های ذیدخل آنچه را که در این کنفرانس در قبال آوردن امنیت در افغانستان تعهد می کنند، صادقانه وفا کنند. زیرا برخی از دولت های همسایه افغانستان وقتی موضوع پیشبرد و تطبیق برنامه ها می آید، خیلی به کندی عمل می کنند.
به گفته ی محمود، اکثر کشورهایی که در کنفرانس های مختلف برای آوردن صلح و ثبات به افغانستان اشتراک می کنند، بیشتر در فکر منافع خودشان هستند و تاجایی مخلصانه عمل می کنند که منافع و استراتژی های طرح شده ی خودشان اجازه دهد.
اجمل سهیل، رهبر حزب لیبرال آزادی خواه افغانستان می گوید: «اگر تعهدی از کشور های همسایه در مورد زدودن طالبانیزم و تروریزم گرفته نشود، باز هم نتایج مثمر نخواهیم داشت».
به گفته ی او، بارها کشورهای پاکستان و ایران وعده کرده اند، اما اقدام ها همیشه برعکس بوده است.
مرادی نیز تاکید دارد اگر چنین کنفرانس ها نمایشی و به خاطر چانه زنی های سیاسی باشد، کار را به جایی نخواهد رساند و مانند نوشتن روی یخ و گذاشتن در آفتاب بی ثمر خواهد بود.
 اما برخی دیگر از کارشناسان و رهبران احزاب سیاسی معتقد اند که اکثر کنفرانس هایی که در طول هفت سال از کنفرانس بن به این سو برای افغانستان دایر گردیده است، سوال های را برای مردم به جا گذاشته است.
به نظر این ها در کنفرانس های که به منظور آوردن صلح و ثبات در افغانستان دایر می شود، برعلاوه نهاد های دولتی، احزاب سیاسی و نهاد های مدنی افغانستان نیز باید اشتراک نمایند.
سهیل ابراز می دارد: «در گذشته کنفرانس هایی دایر شده که مردم از فیصله ها، اشتراک کنندگان و نتایج آن ها هنوز هم سوال هایی در ذهن دارند. بنا بر این باید در کنفرانس هایی که برای افغانستان دایر می شوند، احزاب سیاسی و نهاد های جامعه مدنی نیز اشتراک نمایند تا جواب این سوال ها را مردم دریابند».
او کنفرانس امروزی را هم مانند گذشته یک کنفرانس داد و ستد دانسته، می گوید: «در گذشته کشورهای دست اول در کنفرانس ها اشتراک می کردند و کشور های دست دوم را نادیده می گرفتند، اما حالا دانستند که برخی از کشور های همسایه و منطقه نیز مایه ی بحران هستند، لذا آنان را نیز دعوت کرده اند که سهم و منافع شان را در افغانستان تعیین کنند تا جلو یک سلسله اقدام های آنان را بگیرند».
اما با این حال برداشتن چنین قدم های، به نظر صاحب نظران، برای افغانستان خالی از مفاد نخواهد بود، به شرطی که صادقانه به وعده ها وفا شود.
سردار محمد رحمن اوغلی، نماینده ولایت فاریاب در شورای ملی ابراز می دارد: «در صورتی که پاکستان متعهد شود که نیروهای تروریستی را دیگر در خاک آن کشور تمویل و تجهیز نکند، اصلا مشکلی به نام طالبان و نبود امنیت در افغانستان باقی نمی ماند».
او باور دارد که قول و قرارها توام با تعهد صادقانه از جانب کشورها می تواند در آوردن صلح و ثبات درافغانستان مفید واقع شود، در غیر آن راه اندازی ده ها کنفرانس دیگر راه حل قضیه افغانستان نخواهد بود.

دکمه بازگشت به بالا