کنار رفتن امین فرهنگ، خداحافظی با خانواده‌ی شاه سابق؟

وزیر تجارت با یک اکثریت مطلق سلب صلاحیت شد. در این ماجرا چه کسی بیشترین اعتبار را کسب کرد؟
به نظر من در این چند سال پارلمان به اندازه ی کافی از سوی حکومت ضعیف شده بود و در بسیاری مواقع اگر کشمکش نیز میان این دو نهاد صورت گرفته، ماجرا به سود رییس جمهور خاتمه یافته است.
این بار پارلمان موفق به پیروزی بر رییس جمهور شد. این ظاهر امر است. یعنی، پارلمان به دلیل ضعف کاری آقای فرهنگ را سلب اعتماد کرد و با چنان اکثریتی رای عدم اعتماد داد که می توان آن را شگفت انگیز خواند.

شگفت انگیز از این خاطر که برای نخستین بار یک توافق کامل در پارلمان کشور به وجود آمد و برای نخستین بار نمایندگان تلاش کردند که با درک شرایط سخت زندگی مردم تصمیم خود را علیه یکی از کهنه ترین وزیر کابینه کرزی صادر نمایند.
وزیر تجارت و بسیاری از وزیران دیگر باید از حکومت بروند. مافیای نفت، به ویژه، چنان بر ارکان مالی و اقتصادی کشور رخنه کرده است، که ممکن هر وزیر دیگر به دلیل مبارزه با چنین مافیایی از کار برکنار شود. با وجود این که آقای کرزی تلاش دارد که بار تمام شکست های خود را بر گردن دیگران و به ویژه خارجی ها بیندازد، ولی، حضور بعضی از وزیران مشهور به ناکامی و حتا فساد و حزب بازی، هر نوع توجیه آقای کرزی را بی اثر می سازد.
اگر به گزارش اخیر «گروه بحران» توجه کنیم، مهمترین عامل ضعف و ناکار آمدی پولیس را فساد و انتصابات سیاسی معرفی می نماید. تا جایی که حتا سخنگوی این وزارت در گفتگو با بی بی سی این دلایل گروه بحران را به صورت قاطع رد نکرد و تلاش نمود که اصلاحات را پروسه ی در حال اجرا در آن وزارت معرفی نماید. ولی، دلیل چه بود که رییس جمهور آقای ضرار احمد مقبل را در آن وزارت نگهداشت و در نزدیکی انتخابات که نیاز به یک سلسله تغییرات در حکومت، آن هم در تحت فشار افکار داخلی و انتقادهای جامعه جهانی، برای کسب نظر مساعد نسبت به حکومت به وجود آمده بود، او را از کار برکنار کرد و یکی از مهره های نزدیک خود را به آن وزارت فرستاد.
در حقیقت نگهداری آقای ضرار برای چند سال در وزارت داخله نمونه ی آن فساد و ناکارآمدی ای بود که گروه بحران آن را انتصابات سیاسی نامیده است.  آقای فرهنگ هم یک بازی سیاسی بود. او نیز با تمام ناکارآمدی خود باید به خاطر تقسیمات قدرت در کنفرانس بن و حضور شاه سابق در افغانستان باقی می ماند.
آقای فرهنگ با کنار رفتن از حکومت نشان داد که آقای کرزی نیازی به هم پیمانان سابق نمی بیند. زیرا، رییس جمهور کوچکترین حمایتی از آقای فرهنگ نکرد و او را در پارلمان تنها گذاشت. رییس جمهور همیشه در پارلمان نمایندگان طرفدار خود را داشته و این نمایندگان در بسیاری از مواقع از تصمیم های رییس جمهور در پارلمان حمایت کرده اند. چنانچه یک بار وزیر امورخارجه افغانستان با توطیه ی جبهه ملی رای عدم اعتماد را به دست آورد، ولی، حمایت های رییس جمهور و همچنان رای دادگاه عالی و حمایت نمایندگان نزدیک به رییس جمهور باعث شد که آقای سپنتا به کار خود دوام بدهد. ولی، چرا آقای فرهنگ نتوانست که این حمایت را به دست آورد؟
آرای مخالف آقای فرهنگ در پارلمان نشان می دهد که آقای کرزی نیز تمایلی به ماندن او در قدرت ندارد و اگر نه برای آقای کرزی ساده بود که بار دیگر به ابقای امین فرهنگ از طریق نمایندگان طرفدار خود بپردازد. اصولا، این موضوع را می توان  نشانه ی خداحافظی آقای کرزی با نزدیکان خانواده ی شاه سابق دانست. سیاستمداران تنبلی که از نان پدر دو باره به قدرت رسیده بودند و حال که پدر دار فانی را ترک گفته، آنان نیز مسند وزارت و ریاست را ترک می گویند.
 تا زمانی که ظاهرخان زنده بود و هنوز نزدیکان شاه ـ مصطفی ظاهر ـ مغضوب رییس جمهور نبودند، کسانی مانند آقای فرهنگ کرسی های وزارت را در اختیار داشتند. اگر این حدس نویسنده درست باشد، باید رفتن وزیر تجارت از کابینه ی حکومت را نشانه ی کنار زدن نزدیکان شاه سابق از قدرت و جا خالی کردن برای دیگر افراد مورد ضرورت دانست.

دکمه بازگشت به بالا