پس از هفت سال افغانستان در محور توجه قرار می گیرد؟

عدم توجه جامعه جهانی به وضعیت سیاسی ـ امنیتی افغانستان، سبب شد تا طالبان یک بار دیگر قوت گرفته و به عنوان یک خطر جدی در برابر حکومت افغانستان مطرح گردند.
به نظر بسیاری از آگاهان، قدرت یابی دوباره ی طالبان و ناامنی های موجود ریشه در بی توجهی جامعه جهانی به وضعیت افغانستان دارد. توجه عمده به وضعیت عراق، دست کم گرفتن خطر طالبان اختلاف نظر در شیوه ی مبارزه با طالبان از جمله عوامل اساسی ناامنی های موجود به شمار می رود.

اکنون پس از هفت سال به نظر می رسد که هم جامعه جهانی و هم حکومت افغانستان به این اشتباهات پی برده و با راهبردهای جدید در تلاش اند تا بر وضعیت موجود فایق آیند.
این امیدواری ها پس از آن زیاد شد که رهبری جدید ایالات متحده امریکا از توجه بیشتر به قضیه افغانستان و تغییر در استراتژی شان خبر داد. هم اکنون نه تنها ایالات متحده امریکا بلکه دیگر هم پیمانان اش در تلاش اند، تا با سیاست های جدید بر چالش های موجود پیروز شوند.
نشانه های تغییر در سیاست کشورهای غربی هم اکنون در چند بخش به خوبی محسوس می باشد.
نماینده های ویژه
پس از تعیین نماینده ویژه از سوی ایالات متحده در امور افغانستان و پاکستان، کشورهای بریتانیا و آلمان نیز اقدام به تعیین نماینده های ویژه نمودند. تعیین این نماینده ها در شرایط فعلی می تواند تمرکز این کشورها را در قضیه افغانستان بیشتر نماید و از این طریق می توانند تمام رخدادها را با دقت و نظارت بیشتر تحت بررسی قرار دهند. مطالعه و ارزیابی نماینده های ویژه، دیدارها و ملاقات، با طیف های مختلف و همسایگان افغانستان، می تواند کشورهای ذیدخل در قضیه را با واقعیت های عینی افغانستان بیشتر آشنا کرده و براساس این یافته ها تصمیم های درست تر اتخاذ نمایند.
گذشته از این، نماینده های ویژه می توانند هماهنگی های لازم در مسایل مختلف سیاسی ـ نظامی و جلب کمک ها را در میان کشورهای عضو ایتلاف به وجود آورند.
هماهنگی میان حکومت افغانستان و جامعه جهانی نیز با حضور نماینده های ویژه به صورت خوبتری اجرا خواهد شد. هم اکنون یکی از مشکلات عمده، فقدان هماهنگی میان حکومت افغانستان و جامعه جهانی در برخورد با تروریزم می باشد و این مساله در برخی موارد منجر به جدال های لفظی میان حامد کرزی و برخی مقام های غربی گردیده است؛ چیزی که آقای کرزی از آن به عنوان کشتی نرم یاد می کند. به نظر می رسد که شرایط موجود نیازمند یک تصمیم جدی و هماهنگ میان کشورهای عضو ایتلاف و حکومت افغانستان می باشد، چیزی که تا حالا کمتر محسوس بوده است.
به هر حال تصمیم جدید برخی کشورهای مهم غربی در گزینش نماینده های ویژه، نشان از توجه و جدیت آنان در قضیه ی افغانستان دارد؛ چیزی که از آن می توان به عنوان عطف توجه به افغانستان نام برد.
افزایش نیرو
در حالی که باراک اوباما دستور اعزام ۱۷ هزار سرباز اضافی را به افغانستان صادر کرد، رابرت گیتس، وزیر دفاع امریکا در نشست وزیران دفاع ناتو در پولند، خواستار حمایت کشورهای عضو ایتلاف از راهبرد افزایش نیرو در افغانستان شد. این اولین باری نیست که وزارت دفاع امریکا با هم پیمانان خود در ناتو چنین خواستی را مطرح می کند. قبل از این نیز چنین خواست هایی مطرح گردید اما مورد توجه کشورهای عضو ناتو قرار نگرفت. اکنون پس از امریکا، حکومت فدرال آلمان وعده ی اعزام ۶۰۰ سرباز اضافی برای تامین امنیت انتخابات آینده ریاست جمهوری افغانستان را داده است. هم اکنون وزیران دفاع کشورهای عضو ناتو در پولند گردهم آمده اند. دبیر کل ناتو با ذکر این نکته که ما نمی توانیم افغانستان را به تروریستان واگذار نماییم و ضمن هشدار خطر منطقه ای تروریستان، خواستار افزایش نیروها از سوی اعضای ناتو برای تامین امنیت افغانستان شد. اکنون باید دید نشست وزیران دفاع ناتو در پولند چه دست آوردی را می تواند برای افغانستان به همراه داشته باشد.
با توجه به این که انتخابات ریاست جمهوری افغانستان به بهانه ی نبود امنیت به تاخیر افتاده و کشورهای غربی نیز از این تصمیم استقبال کرد، حال باید دید که این کشورها برای تامین امنیت انتخابات چه اقدام عملی خواهند کرد.
توجه به سیاست منطقه ای
ایالات متحده امریکا و دیگر کشورهای غربی پس از هفت سال اکنون به کشورهای منطقه توجه ویژه نموده و بر نقش فعال آنان در تامین امنیت افغانستان تاکید دارند. هر چند در سال گذشته میلادی نشستی در پاریس با حضور همسایه های افغانستان برگزار گردید اما ایران بنا به دلایلی از حضور در این نشست امتناع ورزید. هم اکنون ایالات متحده با تجارب از وضعیت عراق بر سهم گیری همسایگان افغانستان تاکید می کند. چنانچه هیلاری کلینتون اخیرا از مذاکره سفیران ایران و امریکا در کابل بر سر مساله ی افغانستان سخن گفته است، گذشته این ناگزیری های پیمان ناتو در مساله ی تدارکات سبب گردیده تا به ایران و روسیه به عنوان مسیرهایی که می توانند به ناتو کمک نمایند توجه شود. چنانچه هم اکنون پس از ناامن شدن مسیر پاکستان و بسته شدن پایگاه هوایی در قرغیزستان، به مسیر ایران و آسیای میانه به عنوان گزینه های مناسب توجه می شود.
با توجه به نشانه هایی که اشاره شد، به نظر می رسد که افغانستان یک بار دیگر در محور توجه جامعه جهانی قرار گرفته است. اکنون باید دید که در سال ۲۰۰۹ این تلاش ها و توجهات ویژه چه تاثیراتی را می تواند بر اوضاع داشته باشد. بدون تردید اگر جامعه ی جهانی در همکاری با حکومت افغانستان نتواند بر وضعیت موجود غالب گردد، افغانستان همانند سوات پاکستان به محل امنی برای تروریستان بدل شده و خطرهایی را برای تمام کشورهای منطقه خلق خواهد کرد.

دکمه بازگشت به بالا