پاکستان، روستاییان را بر ضد چه کسی مسلح می سازد؟

مقام های محلی دولت پاکستان در ایالت سرحد شمال غرب پاکستان خبر داده اند که دولت پاکستان تصمیم به تسلیح سی هزار تن از روستاییان گرفته است تا بر ضد تروریست ها به فعالیت بپردازند. این برنامه در ظاهر امر پس از آن روی دست گرفته شده است که طالبان یکی از مقام های محلی و محافظان او را در علاقه ی سوات ربودند. قابل یادآوری است که ربودن و سپس آزاد شدن این مقام محلی در ازای رهایی شماری از اعضای طالبان با عقد قرارداد آتش بس ده روزه ای که بعدا به آتش بس نامحدود بدل گردید، صورت گرفته است، ولی نتوانسته است عقد قرارداد آتش بس را اخلال کند. 

نکته ی دیگر قابل توجه این است که وزارت دفاع و داخله پاکستان از تصمیم تسلیح روستاییان اظهار بی خبری نموده اند و گفته اند که در این مورد هیچ مشوره ای با آنان صورت نگرفته است.  آیا می شود قبول کرد که مقام های محلی بدون دستور حکومت پاکستان به کاری بپردازند که به صورت خیلی روشن با قرارداد آتش بس با طالبان در تناقض قرار دارد؟ چنین احتمالی کاملا ناممکن است، زیرا مقام های محلی نمی توانند بر ضد اقدامی که حکومت مرکزی انجام داده است تصمیم بگیرند.  گمان می توان برد که ربوده شدن آن مقام محلی مولود توافق با طالبان است تا بهانه ای برای مسلح ساختن تعداد زیادی از به اصطلاح روستاییان که معلوم نیست کی ها هستند گردد.  سوات از مدت ها بدین سو جولانگاه ترکتازی طالبان می باشد و اردوی مسلح پاکستان با تمامی امکانات دست داشته اش نتوانسته است طالبان را در آن منطقه به عقب نشینی وادارد، پس چگونه می توان انتظار داشت که تعدادی روستایی آموزش نادیده از عهده ی این کار برآیند؟ با آن که طالبان در منطقه ی سوات حاکم بوده و توانسته اند قوانین دلخواه شان را به اجرا بگذارند و حتا مکتب ها را به روی دانش آموزان ببندند و شنیدن رادیو و تماشای سینما و تلویزیون را ممنوع اعلام کنند،  اما تا هنوز سندی و نشانه ای که حاکی از مخالفت و اعتراض جدی روستاییان بر عملکرد طالبان باشد دیده و شنیده نشده است،  پس چگونه می توان روستاییان را بر ضد طالبان به نبرد واداشت؟ حقیقت این است که حکومت پاکستان از این طریق می خواهد حمایت از طالبان و رساندن کمک به آنان را پوشش دهد.  ورنه معنا ندارد که از یک طرف با آنان قرارداد آتش بس نامحدود امضا کند و از جانب دیگر به تسلیح یک نیروی تازه برای مبارزه با آنان بپردازد.  گفتنی است که دولت افغانستان نیز چندی قبل طرح مشابهی را روی دست گرفت و در صدد اجرای آن برآمد. این طرح همان وقت از طرف برخی از رسانه ها نشانه ای از کمک به طالبان معرفی شد. سوال این است که آیا هر دوی این طرح ها هدف واحدی را پیگیری می کنند؟   

 

دکمه بازگشت به بالا